Artykuły

Wstęp

Niniejsze opracowanie zawiera przepisy katalogowania dla artykułu z czasopisma i pracy zbiorowej publikowanego w formie drukowanej.

 

Przepisy katalogowania artykułu oparto na zaktualizowanym w ostatnich latach standardzie ISBD w jego skonsolidowanej postaci, w niewielkim tylko stopniu wzbogaconym o rozwiązania przejęte ze standardu RDA (rezygnacja ze stosowania skrótów, rezygnacja z reguły wyliczania do 3 elementów, rezygnacja z poprawiania i komentowania błędów w miejscu ich wystąpienia, wprowadzenie reguły „bierz, co widzisz”). Zrezygnowano także z rozróżnienia trzech stopni szczegółowości opisu bibliograficznego, wychodząc z założenia, że opis powinien być możliwie szczegółowy, a stopień wykorzystania danych w różnych sposobach ich prezentacji nie powinien wynikać z przepisów katalogowania. Opis powinien zawierać elementy, które pozwolą użytkownikom odnaleźć poszukiwane informacje. Konieczność sporządzania dokładnych i szczegółowych opisów bibliograficznych wynika z tworzenia przez Bibliotekę Narodową Bibliografii Zawartości Czasopism będącej członem bieżącej bibliografii narodowej.

 

Istotne uzupełnienie tekstu Przepisów katalogowania stanowią aneksy, w których zamieszczono wykazy norm i zaleceń międzynarodowych dotyczących konwersji znaków i alfabetów niełacińskich na znaki łacińskie, skrótów dopuszczonych do stosowania w opisie bibliograficznym i nazw rodzajowych występujących w tytułach serii oraz słownik terminologiczny.

1. Zasady ogólne

1.1 Zawartość i budowa opisu

Opis bibliograficzny dokumentu niesamoistnego wydawniczo (artykułu z czasopisma, rozdziału z pracy zbiorowej) składa się z trzech części:

  • elementy opisu
  • element łączący
  • cytata wydawnicza.

 

Elementy opisu są zgrupowane w trzech strefach. Występowanie poszczególnych elementów w opisie jest uzależnione od budowy i/lub zawartości publikacji, przy czym niektóre elementy, jak np. tytuł właściwy, są obowiązkowe. Element łączący i cytata bibliograficzna również są elementami obowiązkowymi:

 

a) strefa tytułu i oznaczenia odpowiedzialności:

  • tytuł właściwy
  • dodatek (dodatki) do tytułu
  • tytuł pracy współwydanej (tytuły prac współwydanych)
  • oznaczenie (oznaczenia) części
  • tytuł (tytuły) części
  • oznaczenie (oznaczenia) odpowiedzialności.

 

b) strefa cyklu i artykułu wieloczęściowego:

  • tytuł właściwy cyklu i/lub artykułu wieloczęściowego
  • dodatki do tytułu cyklu i/lub artykułu wieloczęściowego
  • oznaczenie odpowiedzialności dotyczące cyklu i/lub artykułu wieloczęściowego
  • numeracja związana z cyklem i/lub artykułem wieloczęściowym.

 

c) strefa uwag

 

d) element łączący

 

e) cytata wydawnicza:

  • tytuł czasopisma lub pracy zbiorowej
  • ISSN czasopisma
  • lokalizacja — numeracja zeszytu czasopisma, w którym występuje opisywany artykuł wraz z zakresem stron zajmowanych przez artykuł; w przypadku pracy zbiorowej — tylko zakres stron zajmowanych przez artykuł.

 

W katalogowanej pozycji większość elementów może:

  • wystąpić kilkakrotnie w tym samym języku i/lub systemie pisma, zawierając kolejne dane (np. kilka dodatków do tytułu)
  • być powtórzona w innym języku i/lub systemie pisma jako tak zwany element równoległy (np. tytuł równoległy, równoległy dodatek do tytułu).

 

Dobór elementów opisu bibliograficznego oraz ich kolejność w obrębie poszczególnych stref ustalają dalsze przepisy.

1.2 Forma graficzna opisu

1.2.1 Układ graficzny


Układ graficzny dotyczy sposobu prezentacji opisów w różnego rodzaju zbiorach informacji o dokumentach, a zwłaszcza bibliografiach, w tym bibliografii narodowej, nie dotyczy jednak bibliografii załącznikowych i przypisów bibliograficznych. W katalogach komputerowych sposób prezentacji danych jest zdefiniowany przez tzw. szablony wyświetlania uwzględniające różne przesłanki, nie tylko przepisy katalogowania i ścisłe stosowanie określonych w nich znaków umownych.

 

Kolejne strefy opisu bibliograficznego podaje się w ciągłości wiersza. Tylko strefę uwag podaje się od nowego wiersza z wcięciem.

 

Każdą strefę, oprócz pierwszej, pisaną w ciągłości wiersza, poprzedza się kropką, odstępem, myślnikiem, odstępem (. — ). Jeżeli daną strefę zaczyna się od nowego wiersza z wcięciem (co wyraźnie oddziela ją od strefy poprzedniej), należy pominąć znak umowny poprzedzający strefę.

 

Jeżeli strefa powtarza się w ciągłości wiersza, każde jej powtórzenie poprzedza się kropką, odstępem, myślnikiem, odstępem (. — ). Jeżeli strefa zostaje powtórzona od nowego wiersza, nie stosuje się znaku umownego poprzedzającego strefę.

 

Jeżeli w opisie nie występuje pierwszy element strefy, znaki umowne poprzedzające dalszy element strefy, który w tej sytuacji rozpoczyna strefę, pomija się, zastępując je w zapisie w ciągłości wiersza kropką, odstępem, myślnikiem, odstępem (. — ) poprzedzającymi strefę (np. w odniesieniu do dodatkowego oznaczenia wydania przy braku oznaczenia wydania jako takiego).

 

Do opisu nie włącza się stref lub elementów, które nie mają zastosowania w opisie danej publikacji, pomija się również znaki umowne poprzedzające lub zamykające taką strefę lub element.

Przykład 1.
Królewskie Seminarium Nauczycielskie w Koszalinie : z jego 109-letniej historii / Uwe Thiel ; tłumaczenie Anna Zbroszczyk. — W: Rocznik Koszaliński. — ISSN 0137-5652. — Nr 44 (2016), s. 29-42
Bibliografia na stronie 36.

Przykład 2.
Teaching listening to university students : methodological and cognitive dimension = Kształcenie umiejętności słuchania u studentów uniwersytetu : wymiar metodologiczny i poznawczy / Olena Vovk, Bohdan Khmelnytsky. — W: Zeszyty Naukowe – Ostrołęckie Towarzystwo Naukowe. — ISSN 0860-9608. — Z. 30 (2016), s. 469-475
Bibliografia, netografia na stronie 474.
Streszczenie w języku polskim.

Przykład 3.
Sally Bowles / Alicja Helman. — (Portrety filmowe). — W: Kino (Warszawa). — ISSN 0023-1673. — R. 53, nr 1 (2018), s. 66-69

Przykład 4.
Widzialność wyzwolona spod władzy języka / Joanna Waroński. — W: Śląsk : miesięcznik społeczno-kulturalny. — ISSN 1425-3917. — R. 22, nr 8 (2017), s. 65
Zawiera recenzję przedstawienia: Miasto Szklanych Słoni / Mariusz Sieniewicz ; reżyseria Andrzej Bartnikowski ; Teatr im. Adama Mickiewicza, Częstochowa.

1.2.2 Znaki umowne


Znaki umowne stosuje się w celu oddzielenia kolejnych stref opisu bibliograficznego oraz wyróżnienia poszczególnych elementów w obrębie stref.

 

Każdy element opisu bibliograficznego poprzedza się lub oddziela znakami umownymi. Znak umowny poprzedzający element opisu pomija się, jeżeli dany element rozpoczyna strefę.

 

Jeżeli dany element powtarza się, to każde jego wystąpienie poprzedza się znakami umownymi właściwymi dla tego elementu.

 

Przed znakiem umownym i po nim występuje odstęp (pojedyncza spacja na klawiaturze) w celu zaznaczenia jego funkcji znaku oddzielającego. Wyjątek stanowią przecinek (,) i kropka (.), których nie poprzedza się odstępem, odstęp powinien występować tylko po nich.

 

Nawiasy zwykłe ( () ) i kwadratowe ( [] ) traktuje się jako jeden znak (znak dwuelementowy), stosując odstęp przed pierwszym (otwierającym) i po drugim (zamykającym) nawiasie (elemencie znaku). Przed nawiasem zwykłym lub kwadratowym i po nim może wystąpić tylko pojedyncza spacja. Jeżeli po zamykającym nawiasie zwykłym lub kwadratowym występuje przecinek lub kropka jako znak umowny albo inny znak interpunkcyjny przejęty z katalogowanej pozycji — nie stosuje się odstępu.

 

W nawiasie kwadratowym ( [] ) podaje się informacje znalezione poza podstawowym źródłem danych. Jeżeli następujące po sobie elementy w tej samej strefie przejęto spoza podstawowego źródła danych, każdy z nich należy ująć w odrębny nawias kwadratowy.

Przykład 5.
[Działalność Aleksandra Birkenmajera na rzecz ochrony zbiorów bibliotecznych — recenzja] / Barbara Bieńkowska
[Strefa uwag: Tytuł nadany przez katalogującego.]

Przykład 6.
Zbigniew Rybczyński : nie linie lecz punkty = not lines but points / Jerzy Truszkowski ; [tłumaczenie na język angielski Małgorzata Zipper]
[Strefa uwag: Nazwa tłumacza na stronie redakcyjnej czasopisma.]

Ponieważ do opisu nie włącza się stref i elementów, które nie mają zastosowania w przypadku danej publikacji, pomija się również znaki umowne poprzedzające lub zamykające taką strefę lub element.

 

Dobór znaków umownych oraz ich stosowanie w obrębie poszczególnych stref ustalają dalsze przepisy. Na początku omówienia każdej strefy przedstawiono odpowiednie dla niej, najczęściej spotykane schematy stosowania znaków umownych.

 

1.2.3 Grupowanie elementów równoległych


Każdą przejmowaną do opisu wersję równoległą elementu (tj. wyrażoną w innym języku i/lub systemie pisma) poprzedza się znakiem równości z odstępem po obu jego stronach ( = ).

Przykład 7.
The professional confidentiality of a psychologist and the obligation to denunce under art. 240 of the Penal code = Tajemnica zawodowa psychologa a obowiązek denuncjacji z art. 240 Kodeksu karnego / Maciej Bocheński
[Tytuł równoległy]

Przykład 8.
Kronika za 2016 r. = Chronicle for the year 2016 = Hronika 2016 goda / Paweł Kordybacha
[Dwa tytuły równoległe]

Przykład 9.
Saint Vincent de Paul : entre la conversion de l'ambition et le mysticisme de son action charismatique = between the conversion of the ambition and the mysticism of his charismatic action / Michał Gradowski
[Równoległy dodatek do tytułu]

Jeżeli w jednej strefie kolejne elementy mają swoje wersje równoległe, elementy w każdym z języków i/lub systemów pisma grupuje się i podaje łącznie. Elementy wewnątrz grupy poprzedza się odpowiednimi dla każdego z nich znakami umownymi, natomiast znakiem równości z odstępem po obu jego stronach ( = ) poprzedza się całą grupę elementów wyrażonych w odmiennym języku i/lub systemie pisma.

Przykład 10.
Zbaczając z kursu : uniwersytet w tarapatach = Going off course : a university in trouble / Agnieszka Suchy
[Tytuł równoległy wraz z równoległym dodatkiem do tytułu]

Przykład 11.
Sprzedaż państwowych gruntów rolnych : uwagi na tle nowelizacji ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa : (zagadnienia wybrane) = Acquisition of state-owned agricultural land : remarks on the amendment to the act of agricultural land management by the State Treasury : (selected issues) / Andrzej Perzyna
[Tytuł równoległy wraz z dwoma równoległymi dodatkami do tytułu]

Przykład 12.
Proces kierownictwa II Inspektoratu Zamojskiego Armii Krajowej przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Lublinie. Cz. 1, Geneza organizacji i aresztowanie = Process management II Zamosc Inspectorate of Home Army at the Military District Court in Lublin. Pt. 1, Genesis organization and arrest / Bartłomiej Szyprowski
[Tytuł równoległy, równoległe oznaczenie części i równoległy tytuł części]

1.3 Jednostka opisu

Przedmiotem opisu bibliograficznego może być:

  • pojedynczy, jednoczęściowy artykuł o dowolnym charakterze (np. artykuł naukowy, publicystyczny, tekst literacki, recenzja)
  • fragment artykułu
  • artykuł opublikowany w tytułowanym cyklu artykułów (rubryce) lub pojedyncza część artykułu wieloczęściowego.

 

Nie przewiduje się zbiorczego katalogowania:

  • grupy artykułów opublikowanych w ramach cyklu (rubryki)
  • całości lub określonej liczby części artykułu wieloczęściowego.

1.4 Źródła danych

Ogólne kryteria wyboru źródła danych to:


a. kompletność informacji służącej do identyfikacji:

źródło podające najpełniejsze, najbardziej przejrzyste i miarodajne informacje


b. styczność źródła względem informacji:

źródło najbliższe zawartości publikacji


c. stabilność źródła informacji:

najbardziej trwałe źródło

 

1.4.1 Kolejność źródeł danych


Dane do opisu należy przejmować z następujących źródeł, zachowując podaną niżej kolejność:


1. strona tytułowa artykułu (najczęściej strona z nagłówkiem artykułu)

 

2. napisy znajdujące się bezpośrednio pod tekstem artykułu

 

3. inne strony czasopisma lub pracy zbiorowej zajęte przez opisywany artykuł (informacji zaczerpniętych z innych stron artykułu nie ujmuje się w nawias kwadratowy)

 

4. inne strony czasopisma lub pracy zbiorowej (niezajęte przez opisywany artykuł), przede wszystkim spis treści, strona redakcyjna, biogramy znajdujące się na końcu czasopisma (dane spoza artykułu ujmuje się w nawias kwadratowy)

 

5. źródła spoza publikacji, w której ogłoszono opisywany artykuł, np. bibliografie (w tym narodowe), katalogi, uznane wydawnictwa informacyjne, także internetowe (dane z tych źródeł ujmuje się w nawias kwadratowy).

 

1.4.2 Podstawowe źródła danych


Poszczególne strefy opisu bibliograficznego posiadają określone podstawowe źródła, z których przede wszystkim należy przejmować dane. Informacje pochodzące z innych źródeł niż podstawowe dla danej strefy ujmuje się w nawiasy kwadratowe lub podaje się w strefie uwag stosownie do dalszych szczegółowych postanowień.

1.5 Język i system pisma

Stosuje się dwie zasady, w zależności od strefy opisu.

 

Elementy opisu przejmowane z katalogowanej pozycji, a więc należące do:

  • strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności
  • strefy adresu wydawniczego (strefy publikacji)
  • strefy cyklu i artykułu wieloczęściowego

podaje się w języku i/lub systemie pisma, w jakim zapisano je w źródle danych. W razie potrzeby znaki i litery niełacińskie poddaje się konwersji (transliteruje, transkrybuje lub latynizuje) na znaki łacińskie według norm i zaleceń międzynarodowych podanych w Aneksie nr 20.

 

Jeżeli tytuł artykułu jest wyrażony w czasopiśmie w więcej niż jednym języku i/lub systemie pisma, stosuje się odpowiednie kryteria wyboru tytułu właściwego.

 

Jeżeli poszczególne inne elementy opisu są wyrażone w publikacji w więcej niż jednym języku i/lub systemie pisma, do opisu przejmuje się przede wszystkim wersję w języku i/lub systemie pisma tytułu właściwego, a gdy takiej wersji brak — wersję wyróżnioną typograficznie lub podaną jako pierwsza, gdy takiego wyróżnienia brak.
Wersje w innych językach i/lub systemach pisma podaje się jako wersje równoległe, o ile szczegółowe postanowienia nie nakazują innego rozwiązania.

 

Elementy opisu, które nie są przejmowane z katalogowanej pozycji, tylko formułowane przez katalogującego, podaje się w języku polskim.

1.6 Pisownia

1.6.1 Forma gramatyczna, ortografia


Przy zapisie elementów opisu przejmowanych z katalogowanej pozycji, a więc należących do:

  • strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności
  • strefy adresu wydawniczego (strefy publikacji)
  • strefy cyklu i artykułu wieloczęściowego

 

zachowuje się sformułowania, pisownię i formy gramatyczne, to znaczy:

  • nie uwspółcześnia się pisowni
  • nie poprawia się ani nie komentuje pomyłek, błędów, literówek i niepoprawnych znaków diakrytycznych w miejscu ich wystąpienia

Przykład 13.
Kryprowaluty już nie obce / Adam Słowik
[W tytule właściwym zachowano błędną formę Kryprowaluty.]

Przykład 14.
Między informacją a obrazem : o funkcji fotografii w prasie / Joanna Szyłko-Kwas
[W oznaczeniu odpowiedzialności zachowano błędną nazwę autora, prawidłowa to Joanna Szylko-Kwas.]

  • nie zmienia się form gramatycznych

Przykład 15.
Proza z tomu „Miłość jest moją nadzieją” : listy, wspomnienia i pamiętniki młodych kobiet z dawnych lat / w wyborze i opracowaniu Mieczysława Kozłowskiego
[Nazwę opracowującego pozostawiono w dopełniaczu.]

Przykład 16.
Żyjemy w świecie rozsypanym / z Grzegorzem Miecugowem rozmawia Łukasz Bańburski
[Nazwę autora pozostawiono w narzędniku.]

  • nie rozwija się skrótów

Przykład 17.
„Quintavia” św. Tomasza z Akwinu we współczesnej dyskusji filozoficzno-przyrodniczej / Mirosław Twardowski
[Zachowano skrót występujący w tytule właściwym.]

Przykład 18.
Glosa do wyroku SN, sygn. akt V CSK 709/15 / Anna Lisowska
[Zachowano skróty występujące w tytule właściwym.]

  • bez zmian przejmuje się znaki interpunkcyjne, w tym wielokropek

Przykład 19.
„... jeżeli był młyn w Niałku, był młynarz w Niałku ...” : wypowiedź Teodora Parnickiego dla Stefana Szlachtycza / Piotr Gorliński-Kucik
[Pozostawiono wielokropek rozpoczynający i kończący tytuł właściwy.]

Przykład 20.
Świat dostanie Dzieciątko... / Jolanta Bogusławska
[Pozostawiono wielokropek kończący tytuł właściwy.]

Przykład 21.
„Bogucicki” czy „bogucki”? / S. D.
[W zapisie tytułu pozostawiono cudzysłowy występujące na stronie tytułowej.]

Przykład 22.
Rozum i wiara wobec pytania: kim jestem? / Tadeusz Styczeń
[W tytule właściwym pozostawiono dwukropek (niepoprzedzony odstępem), ponieważ nie następuje po nim podtytuł, a dalszy ciąg tytułu właściwego.]

  • nie dodaje się rozwiązania słownego liczb wyrażonych cyframi.

Przykład 23.
9.10.2006 / Jarosław Jakubowski

Przykład 24.
#782# / Tomasz Kaczmarek

Sprostowania, komentarze, wyjaśnienia podaje się tylko w strefie uwag.

 

Wyjątki:

  • występujące w tytule nawiasy kwadratowe (z wyjątkiem znajdujących się w formułach chemicznych, matematycznych itp.) należy oddawać przez nawiasy zwykłe. Inne rodzaje nawiasów należy przejmować bez zmian. Jeżeli jednak cały tytuł właściwy ujęty jest w źródle danych w jakikolwiek nawias, należy w opisie pominąć ten nawias. Powyższe zasady dotyczą wszystkich elementów opisu.
  • jeżeli tytuł właściwy zawiera w sobie tytuł innego dzieła lub cytat wyróżniony w źródle danych wyłącznie kursywą, ujmuje się je w cudzysłów w celu zachowania zamierzonego graficznego wyróżnienia tej części tytułu
  • cudzysłów — niezależnie od formy graficznej występującej w źródle danych — należy oddawać za pomocą jednej formy graficznej, domyślnej dla danego systemu komputerowego (dostępnej „z klawiatury”), np. " ". W niniejszych Przepisach jako formę obowiązującą przyjęto zgodny z polskimi zasadami interpunkcji cudzysłów: „ ”.
  • znaki interpunkcyjne i typograficzne poprzedzające dodatki do tytułu pomija się, zamieniając je na znak umowny poprzedzający dodatek do tytułu — dwukropek z odstępem po obu stronach znaku ( : ).

Przykład 25.
Tragediana chusqueae gen. et sp. nov., a Delphacini (Hemiptera: Fulgoroidea: Delphacidae) from south central Chile / Juan F. Campodonico
[Na stronie tytułowej: [Hemiptera: Fulgoroidea: Delphacidae]. Nawias kwadratowy zamieniono na zwykły.]

Przykład 26.
5-(3-pyridinyl)thiazole[4,5-d]pyrimidine derivatives : synthesis and in vitro anticancer evaluation / Lilianna Becan and Anna Wojcicka
[Zachowano zapis ze strony tytułowej z użyciem nawiasu kwadratowego, ponieważ występuje on w sformalizowanej nazwie związku chemicznego.]

Przykład 27.
Medytacja nad helleńskim światłem w „Trzech tajemnych poematach” Jorgosa Seferisa / Michał Bzinkowski
[Tytuł zawiera tytuł innego dzieła, który na stronie tytułowej jest wyróżniony wyłącznie kursywą. Dodano cudzysłów w celu oddania tego wyróżnienia.]

Przykład 28.
From „syntax” to „semantik” : Carnap's inferentialism and its prospects / Adam Tamas Tuboly.
[Na stronie tytułowej: From ‘Syntax’ to ‘Semantik’ — Carnap’s Inferentialism and Its Prospects. Cudzysłowy pojedyncze zamieniono na podwójne, myślnik wprowadzający podtytuł zamieniono na znak umowny poprzedzający dodatek do tytułu — dwukropek z odstępem po obu stronach znaku.]

1.6.2 Duże i małe litery


Pierwsza litera pierwszego wyrazu każdej strefy opisu bibliograficznego powinna być zapisana dużą literą. Ponadto w przypadku niektórych elementów lub części elementów opisu (np. tytuł sekcji, tytuł równoległy, tytuł oboczny) pierwsza litera pierwszego wyrazu tego elementu również powinna być pisana dużą literą.


W pozostałych przypadkach duże i małe litery zapisuje się zgodnie z zasadami ortograficznymi języka użytego w opisie, niezależnie od sposobu zapisu w źródle danych.

Przykład 29.
Przyszłość bibliotek i biblioteki przyszłości, czyli Trendy kształtujące innowacyjne usługi biblioteczno-informacyjne w bibliotekach akademickich / Anna Wałek
[Pierwsze słowo tytułu obocznego zapisuje się dużą literą.]

Przykład 30.
Kronika za 2016 r. = Chronicle for the year 2016 = Hronika 2016 goda / Paweł Kordybacha
[Pierwsze słowo każdego tytułu równoległego zapisuje się dużą literą.]

Wyjątki:

  • pierwsze słowo tytułu właściwego oraz tytułu obocznego zapisuje się dużą literą niezależnie od pisowni użytej w źródle danych, chyba, że jest to symbol (matematyczny, fizyczny, chemiczny itp.), w przypadku którego zmiana wielkości litery powoduje zmianę znaczenia, np.:

– π (stała matematyczna, rodzaj wiązania chemicznego, symbol cząstki elementarnej)


– Π (symbol iloczynu)


– η (cząstka elementarna mezon η, w fizyce, mechanice i wielu dziedzinach techniki oznaczenie sprawności energetycznej urządzenia lub procesu)


– Η (majuskuły litery eta nie używa się jako symbolu, ponieważ wygląda ona tak samo jak łacińska litera H)

 

  • szczególne zabiegi stylistyczno-interpunkcyjne użyte przez autora w tytule właściwym (np. wielokropek na początku tytułu).

Przykład 31.
η-nucleus interaction from the d + d reaction around the η-production threshold / Satoru Hirenzaki, Natsumi Ikeno
[Na początku tytułu właściwego pozostawiono małą literę eta (symbol fizyczny), ponieważ dużej litery eta nie używa się w takiej funkcji.]

Przykład 32.
„...ranny osioł krzyczał tak...” / Barbara Czarnecka
[W zapisie tytułu właściwego pozostawiono początkowy wielokropek. W związku z tym pierwsze słowo tytułu właściwego przejęto ze strony tytułowej zapisane małą literą, ponieważ wielokropek wskazuje na celowe pominięcie domniemanego początkowego fragmentu tytułu.]

1.6.3 Stosowanie skrótów


Zrezygnowano ze stosowanych dotychczas łacińskich i polskich skrótów umownych oraz skracania wyrazów typowych regulowanych niegdyś przez odpowiednie normy.

 

Wyjątki:

  • oznaczenie części występujące w strefie tytułu i oznaczenia odpowiedzialności oraz w strefie cyklu i artykułu wieloczęściowego
  • oznaczenie numeracji zeszytu czasopisma i określenie towarzyszące paginacji w cytacie wydawniczej.

 

Podane wyżej oznaczenia i określenia skraca się według wykazu skrótów (zobacz Aneks nr 15).

Przykład 33.
Wyzwanie dla szkół wyższych : ochrona danych osobowych. Cz. 1 / Małgorzata Ganczar

Przykład 34.
Ostatnie lata / Immakulata J. Adamska. — (Błogosławiona Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej ; cz. 4)

Przykład 35.
W: Dialog (Warszawa ; 1956). — ISSN 0012-2041. — R. 64, nr 1 (2019), s. 58-65

Przykład 36.
W: Roczniki Humanistyczne. — ISSN 0035-7707. — T. 66, z. 9 (2018)

Przykład 37.
W: Ekonomia i polityka : wokół teorii Grzegorza W. Kołodko. — s. 393-405

 W przypadku elementów opisu, które w swoim brzmieniu nie są przejmowane z katalogowanej pozycji, tylko formułowane samodzielnie przez katalogującego, nie stosuje się skrótów.

 

Wyjątek stanowią następujące przypadki:

  • najczęściej spotykane, najbardziej rozpowszechnione skróty
  • symbole chemiczne, fizyczne, matematyczne, geograficzne itp., w tym:

– symbole pierwiastków chemicznych
– symbole jednostek miar
– kierunki geograficzne (strony świata)

  •  występujące przed imieniem lub nazwiskiem:

– stopnie naukowe
– stopnie wojskowe
– godności kościelne i zakonne.

 

Wykaz skrótów stosowanych w opisie bibliograficznym podano w Aneksie nr 15.

 

1.6.4 Symbole


O ile wykorzystywany system komputerowy na to pozwala, symbole i inne znaki (w tym także typograficzne) zapisuje się w formie, w jakiej występują w źródle danych.

Przykład 38.
„I remains your ever wisher & so forth” : on the two types of formulaic closings in 19th-century private letters / Radosław Dylewski
[Znak pisarski & przejęto ze strony tytułowej.]

Przykład 39.
La honte dans les „Lettres de la Marquise de M*** au Comte de R***” de Crébillon fils et la galanterie mondaine / Maja Pawłowska
[Znak pisarski * przejęto ze strony tytułowej.]

Jeżeli jakiegoś znaku lub symbolu nie można przejąć do opisu ze względów technicznych, zastępuje się go opisem lub odpowiednikiem literowym albo słownym ujętym w nawias kwadratowy i w razie potrzeby podaje się wyjaśnienie w strefie uwag.

1.7 Prostowanie i wyjaśnianie danych

Informacje mylne i fikcyjne lub błędnie zapisane słowa przejmuje się z katalogowanej pozycji w niezmienionej postaci. Nie komentuje się ich ani nie prostuje w miejscu wystąpienia. Sprostowania, komentarze, wyjaśnienia itp. podaje się tylko w strefie uwag.

Przykład 40.
Kryprowaluty już nie obce / Adam Słowik
[Strefa uwag: Na stronie tytułowej błędny tytuł, prawidłowy: Kryptowaluty już nie obce.]

Przykład 41.
Między informacją a obrazem : o funkcji fotografii w prasie / Joanna Szyłko-Kwas
[Strefa uwag: Na stronie tytułowej błędna nazwa autora, prawidłowa: Joanna Szylko-Kwas.]

2. Strefa tytułu i oznaczenia odpowiedzialności

Strefa tytułu i oznaczenia odpowiedzialności obejmuje:

  • tytuł właściwy
  • tytuł równoległy (tytuły równoległe)
  • dodatek (dodatki) do tytułu
  • równoległy dodatek do tytułu (równoległe dodatki do tytułu)
  • tytuł pracy współwydanej (tytuły prac współwydanych)
  • oznaczenie (oznaczenia) części
  • tytuł (tytuły) części
  • oznaczenie (oznaczenia) odpowiedzialności
  • równoległe oznaczenie (oznaczenia) odpowiedzialności.

2.1 Znaki umowne

W strefie tytułu i oznaczenia odpowiedzialności stosuje się następujące znaki umowne:

 

( : ) odstęp, dwukropek, odstęp

  • poprzedza każdy dodatek do tytułu
  • poprzedza każdy równoległy dodatek do tytułu podany po tytule równoległym.

( / ) odstęp, prawy ukośnik, odstęp

  • poprzedza pierwsze oznaczenie odpowiedzialności podane po dowolnym tytule
  • poprzedza pierwsze oznaczenie odpowiedzialności podane po oznaczeniu części, gdy brak tytułu części.

(, ) przecinek, odstęp

  • poprzedza każdą kolejną nazwę w obrębie jednego oznaczenia odpowiedzialności
  • poprzedza tytuł części, jeżeli przed tytułem części występuje oznaczenie części.

( ; ) odstęp, średnik, odstęp

  • oddziela kolejne oznaczenia odpowiedzialności (oznaczenia odpowiedzialności różnego rodzaju)
  • poprzedza tytuł każdej kolejnej pracy tego samego autorstwa.

(. ) kropka, odstęp

  • poprzedza oznaczenie części
  • poprzedza tytuł części, jeżeli przed tytułem części nie występuje oznaczenie części
  • poprzedza tytuł pierwszej pracy autorstwa innego niż autorstwo pracy poprzedzającej ją w opisie bibliograficznym.

( = ) odstęp, znak równości, odstęp

  • poprzedza każdy tytuł równoległy
  • poprzedza każdy równoległy dodatek do tytułu podany po dodatku do tytułu (gdy brak tytułu równoległego)
  • poprzedza każde równoległe oznaczenie odpowiedzialności podane po oznaczeniu odpowiedzialności.

2.2 Kolejność elementów

Elementy strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności (o ile odpowiednie dane występują) podaje się w następującej kolejności:

  • tytuł właściwy
  • dodatek do tytułu
  • oznaczenie odpowiedzialności.

 

Kolejność ta ulega zmianie, gdy:

  • elementy opisu są ze sobą powiązane składniowo
  • uwzględnia się równoległe wersje elementów
  • przedmiotem opisu są prace współwydane bez wspólnego tytułu
  • przedmiotem opisu jest pojedyncza część artykułu wieloczęściowego o tytule niewyróżniającym (zależnym od tytułu całości).

 

Szczegółowe zasady podano przy omówieniu poszczególnych elementów strefy.

 

Przykładowe schematy układu elementów:


a. Dzieła anonimowe bez jakichkolwiek oznaczeń odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu

 

Tytuł właściwy = Tytuł równoległy

 

Tytuł właściwy = Tytuł równoległy : dodatek do tytułu

 

Tytuł właściwy = Tytuł równoległy : równoległy dodatek do tytułu

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu = Tytuł równoległy : równoległy dodatek do tytułu

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu = równoległy dodatek do tytułu

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu = równoległy dodatek do tytułu = równoległy dodatek do tytułu

 

b. Dzieła autorskie oraz dzieła anonimowe z oznaczeniem odpowiedzialności i pojedyncze części artykułów wieloczęściowych o tytułach wyróżniających (niezależnych od tytułu całości)

 

Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy = Tytuł równoległy / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy = Tytuł równoległy = Tytuł równoległy / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu / oznaczenie odpowiedzialności ; oznaczenie odpowiedzialności innego rodzaju

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu / pierwsza nazwa w oznaczeniu odpowiedzialności, druga nazwa w oznaczeniu odpowiedzialności tego samego rodzaju, kolejna nazwa w oznaczeniu odpowiedzialności tego samego rodzaju

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu / pierwsza nazwa w oznaczeniu odpowiedzialności, kolejna nazwa w oznaczeniu odpowiedzialności tego samego rodzaju ; oznaczenie odpowiedzialności innego rodzaju

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu : dodatek do tytułu / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności ; oznaczenie odpowiedzialności innego rodzaju ; kolejne oznaczenie odpowiedzialności innego rodzaju

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu = Tytuł równoległy : równoległy dodatek do tytułu / oznaczenie odpowiedzialności ; oznaczenie odpowiedzialności innego rodzaju, kolejna nazwa w oznaczeniu odpowiedzialności tego samego rodzaju

 

c. Dzieła jednego autora współwydane bez wspólnego tytułu

 

Tytuł właściwy ; Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy ; Tytuł właściwy ; Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu ; Tytuł właściwy : dodatek do tytułu / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy = Tytuł równoległy ; Tytuł właściwy = Tytuł równoległy / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu ; Tytuł właściwy : dodatek do tytułu / oznaczenie odpowiedzialności ; oznaczenie odpowiedzialności innego rodzaju, kolejna nazwa w oznaczeniu odpowiedzialności tego samego rodzaju

 

d. Dzieła dwóch lub więcej autorów współwydane bez wspólnego tytułu

 

Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności. Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności ; oznaczenie odpowiedzialności innego rodzaju. Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności ; oznaczenie odpowiedzialności innego rodzaju

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu / oznaczenie odpowiedzialności. Tytuł właściwy : dodatek do tytułu / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy = Tytuł równoległy / oznaczenie odpowiedzialności. Tytuł właściwy = Tytuł równoległy / oznaczenie odpowiedzialności

 

e. Pojedyncze części artykułów wieloczęściowych o tytułach niewyróżniających (zależnych od tytułu całości)

 

Tytuł całości. Zależny tytuł części

 

Tytuł całości. Zależny tytuł części = Równoległy tytuł całości. Równoległy zależny tytuł części

 

Tytuł całości. Zależny tytuł części / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł całości. Oznaczenie części

 

Tytuł całości. Oznaczenie części, Zależny tytuł części

 

Tytuł całości : dodatek do tytułu. Zależny tytuł części : dodatek do tytułu części

 

Tytuł całości : dodatek do tytułu. Oznaczenie części, zależny tytuł części / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł całości. Zależny tytuł części: dodatek do tytułu części / oznaczenie odpowiedzialności = Równoległy tytuł całości. Równoległy zależny tytuł części: równoległy dodatek do tytułu części / równoległe oznaczenie odpowiedzialności

2.3 Źródła danych

Podstawowym źródłem danych dla strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności jest strona tytułowa artykułu.


Oznaczenia odpowiedzialności przejęte z innej części artykułu niż strona tytułowa (np. napisy znajdujące się bezpośrednio pod tekstem artykułu) podaje się bez nawiasu kwadratowego.

 

Jeżeli na stronach zajętych przez opisywany artykuł nie występują potrzebne dane, należy przejąć je z innego miejsca w czasopiśmie lub pracy zbiorowej, np. spisu treści lub strony redakcyjnej. Dane takie podaje się w nawiasie kwadratowym. Dodane przez katalogującego doprecyzowanie rodzaju współpracy niezbędne do identyfikacji artykułu także podaje się w nawiasie kwadratowym. W nawiasie kwadratowym podaje się również tytuł artykułu przejęty z części czasopisma lub pracy zbiorowej innej niż strona tytułowa artykułu (np. ze spisu treści czasopisma lub pracy zbiorowej).

 

W przypadku braku tytułu artykułu w podstawowym i dalszych źródłach danych dopuszcza się samodzielne nadanie tytułu przez katalogującego. Tytuł taki podaje się w nawiasie kwadratowym.

 

W strefie uwag podaje się:

  • informacje uzupełniające i wyjaśniające tytuł (gdy zachodzi taka potrzeba)
  • źródło tytułu właściwego:

– przejętego spoza strony tytułowej artykułu
– przejętego spoza artykułu
– utworzonego przez katalogującego

  • dane dotyczące odpowiedzialności ustalone na podstawie zewnętrznych źródeł.

2.4 Język i system pisma

Tytuł i oznaczenie odpowiedzialności zapisuje się w języku i/lub systemie pisma, w którym zostały podane w podstawowym źródle danych. W razie potrzeby poddaje się je konwersji według zasad szczegółowych dla danego systemu pisma (zobacz Aneks nr 20).

2.5 Tytuł właściwy

Tytuł właściwy to podstawowy tytuł artykułu; tytuł uznany za główny tytuł artykułu. Tytuł właściwy zawsze należy podawać jako pierwszy element opisu bibliograficznego, nawet jeżeli w źródle danych został poprzedzony oznaczeniem odpowiedzialności, nadtytułem, tytułem cyklu lub innymi napisami (z wyjątkiem sytuacji, kiedy oznaczenie odpowiedzialności poprzedzające tytuł właściwy jest z nim powiązane gramatycznie).

 

W skład tytułu właściwego wchodzi:

  • tytuł oboczny.

 

Tytuł właściwy nie obejmuje:

  • dodatku do tytułu
  • tytułu równoległego
  • równoległego dodatku do tytułu.

 

2.5.1 Wybór tytułu właściwego


Jeżeli w podstawowym źródle danych występuje więcej niż jeden tytuł tej samej pracy wyrażony w tym samym języku i/lub systemie pisma, za tytuł właściwy uznaje się:

  • tytuł wyróżniony typograficznie, z wyjątkiem przypadków, gdy wyróżniony tytuł ma wyraźnie charakter dodatku do tytułu
  • pierwszy z tytułów, jeżeli żaden nie został wyróżniony typograficznie
  • tytuł wyróżniający znaczeniowo, jeżeli wyróżnienie typograficzne lub kolejność nie stanowią podstawy wyboru.

 

Pozostałe tytuły artykułu występujące w podstawowym źródle danych należy traktować jako dodatki do tytułu i przejmuje się je do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności.

 

Odmienne tytuły artykułu występujące poza podstawowym źródłem danych (np. w spisie treści lub żywej paginie) pomija się i nie przejmuje się ich do opisu artykułu.

 

Jeżeli w podstawowym źródle danych tytuł artykułu wyrażony jest w dwóch lub więcej językach i/lub systemach pism, za tytuł właściwy uznaje się tytuł w języku głównej części artykułu.


Jeżeli nie można zastosować tego kryterium, ponieważ żaden z języków nie dominuje w tekście lub żaden z tytułów nie jest wyrażony w języku głównej części artykułu, podaje się:

  • tytuł wyróżniony typograficznie
  • pierwszy z tytułów występujących w podstawowym źródle danych, jeśli żaden z nich nie jest wyróżniony typograficznie.

 

Pozostałe tytuły należy traktować jako tytuły równoległe i przejmuje się je do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności.

 

Tytuły równoległe występujące poza podstawowym źródłem danych (np. w żywej paginie lub tytuły streszczeń umieszczonych na końcu artykułu) pomija się i nie przejmuje się ich do opisu.

Przykład 42.
Kronika za 2016 r. = Chronicle for the year 2016 = Hronika 2016 goda / Paweł Kordybacha
[Wobec braku wyróżnienia typograficznego jednego lub dwóch tytułów i przy braku tekstu dominującego w treści książki (tekst równoległy w języku polskim, angielskim, rosyjskim), tytuły podano w kolejności ich występowania na stronie tytułowej.]

 

2.5.2 Pisownia tytułu właściwego


Tytuł właściwy przejmuje się ze źródła danych dosłownie, z zachowaniem sformułowań i ortografii, lecz bez konieczności zachowania dużych liter, to znaczy:

  • nie uwspółcześnia się pisowni
  • nie poprawia się pomyłek, błędów, literówek lub niepoprawnych znaków diakrytycznych

Przykład 43.
Kryprowaluty już nie obce / Adam Słowik
[Strefa uwag: Na stronie tytułowej błędny tytuł, prawidłowy: Kryptowaluty już nie obce.]

  • skróty występujące w tytule przejmuje się bez zmian

Przykład 44.
„Quintavia” św. Tomasza z Akwinu we współczesnej dyskusji filozoficzno-przyrodniczej / Mirosław Twardowski
[Zachowano skrót występujący w tytule właściwym.]

  • nie zapisuje się akcentów wyrazowych ani pochylenia samogłosek
  • nie dodaje się rozwiązania słownego liczb wyrażonych cyframi
  • duże i małe litery zapisuje się zgodnie z zasadami ortograficznymi danego języka.

 

Znaki interpunkcyjne (w tym wielokropek), typograficzne, symbole i cyfry zapisuje się w takiej formie, w jakiej występują w źródle danych.
Jeżeli jakiegoś znaku czy symbolu nie można przejąć do opisu ze względów technicznych, zastępuje się go opisem lub odpowiednikiem literowym albo słownym ujętym w nawias kwadratowy i w razie potrzeby podaje uwagę wyjaśniającą w strefie uwag.

Przykład 45.
„...ranny osioł krzyczał tak...” / Barbara Czarnecka
[W zapisie tytułu właściwego pozostawiono początkowy wielokropek. W związku z tym pierwsze słowo tytułu właściwego przejęto ze strony nagłówkowej zapisane małą literą, ponieważ wielokropek wskazuje na celowe pominięcie domniemanego początkowego fragmentu tytułu.]

Przykład 46.
Miłosz... i inni : sceny z życia codziennego artystów / Sergiusz Sterna-Wachowiak.
[Pozostawiono wielokropek znajdujący się wewnątrz tytułu właściwego.]

Przykład 47.
Rozum i wiara wobec pytania: kim jestem? / Tadeusz Styczeń
[W tytule właściwym pozostawiono dwukropek (niepoprzedzony odstępem), ponieważ nie następuje po nim podtytuł, a dalszy ciąg tytułu właściwego.]

Przykład 48.
Korespondencja firmy Gebethner & Wolff z Józefem Ignacym Kraszewskim / Katarzyna Seroka
[Znak pisarski & przejęto ze strony tytułowej.]

Wyjątki:

  • pierwsze słowo tytułu właściwego oraz tytułu obocznego zapisuje się dużą literą niezależnie od pisowni użytej w źródle danych, chyba że jest to symbol (matematyczny, fizyczny, chemiczny itp.), w przypadku którego zmiana wielkości litery powoduje zmianę znaczenia, np.:


– π (stała matematyczna, rodzaj wiązania chemicznego, symbol cząstki elementarnej)
– Π (symbol iloczynu)
– η (cząstka elementarna mezon η, w fizyce, mechanice i wielu dziedzinach techniki oznaczenie sprawności energetycznej urządzenia lub procesu)
– Η (majuskuły litery eta nie używa się jako symbolu, ponieważ wygląda ona tak samo jak łacińska litera H)

  • występujące w tytule nawiasy kwadratowe (z wyjątkiem znajdujących się w formułach chemicznych, matematycznych itp.) należy oddawać przez nawiasy zwykłe. Inne rodzaje nawiasów należy przejmować bez zmian. Jeżeli jednak cały tytuł właściwy jest ujęty w źródle danych w jakikolwiek nawias, należy w opisie pominąć ten nawias. Powyższe zasady dotyczą wszystkich elementów opisu.
  • jeżeli tytuł właściwy zawiera w sobie tytuł innego dzieła lub cytat wyróżniony w źródle danych wyłącznie kursywą, ujmuje się je w cudzysłów w celu zachowania zamierzonego graficznego wyróżnienia tej części tytułu
  • cudzysłów — niezależnie od formy graficznej występującej w źródle danych — należy oddawać za pomocą jednej formy graficznej, domyślnej dla danego systemu komputerowego (dostępnej „z klawiatury”), np. " ". W niniejszych Przepisach jako formę obowiązującą przyjęto zgodny z polskimi zasadami interpunkcji cudzysłów: „ ”.
  • znaki interpunkcyjne i typograficzne poprzedzające dodatki do tytułu pomija się, zamieniając je na znak umowny poprzedzający dodatek do tytułu

— dwukropek z odstępem po obu stronach znaku ( : ).

Przykład 49.
Notatki z undergruntu albo Słowo przeciw promocji czytelnictwa / Radosław Wiśniewski
[Pierwsze słowo tytułu właściwego i tytułu obocznego zapisano dużą literą.]

Przykład 50.
η-nucleus interaction from the d + d reaction around the η-production threshold / Satoru Hirenzaki, Natsumi Ikeno
[Na początku tytułu właściwego pozostawiono małą literę eta (symbol fizyczny), ponieważ dużej litery eta nie używa się w takiej funkcji.]

Przykład 51.
5-(3-pyridinyl)thiazole[4,5-d]pyrimidine derivatives : synthesis and in vitro anticancer evaluation
[Zachowano zapis ze strony tytułowej z użyciem nawiasu kwadratowego, ponieważ występuje on w sformalizowanej nazwie związku chemicznego.]

Przykład 52.
Inny aktywizm w „Historii i czynie” Tadeusza Gajcego, czyli Powrót Norwida na marginesach „Sztuki i Narodu” / Christian Zehnder
[Tytuł zawiera tytuł innego dzieła, który na stronie tytułowej jest wyróżniony wyłącznie kursywą — dodano cudzysłów w celu oddania tego wyróżnienia. Pierwsze słowo tytułu obocznego zapisano dużą literą.]

Przykład 53.
From „syntax” to „semantik” : Carnap's inferentialism and its prospects / Adam Tamas Tuboly.
[Na stronie tytułowej: From ‘Syntax’ to ‘Semantik’ — Carnap’s Inferentialism and Its Prospects. Cudzysłowy pojedyncze zamieniono na podwójne, myślnik wprowadzający podtytuł zamieniono na znak umowny poprzedzający dodatek do tytułu — dwukropek z odstępem po obu stronach znaku.]

 

2.5.3 Forma tytułu właściwego


Tytuł właściwy może składać się jedynie z nazwy rodzajowej albo terminu określającego typ dzieła lub jego intelektualną czy artystyczną zawartość.

Przykład 54.
Limeryki / Paweł Ziółkowski

Przykład 55.
Wiersze / Jarosław Mikołajewski

Tytuł właściwy może składać się z nazwy osoby lub ciała zbiorowego.

Przykład 56.
Jerzy Żak (1937-2014) / Barbara Bałuc

Przykład 57.
Jacek Waltoś i Krzysztof Bucki : dwie wystawy wokół polskiej nowej figuracji / Joanna Filipczyk

Przykład 58.
Zespół Akordeonistów „Katowice Kleofas” / Kornelia Dygacz

Tytuł właściwy może składać się ze skrótowca, akronimu, logo lub zawierać taki element.

Przykład 59.
KAM, CEO, HRM : „who is who” on the job market? / Joanna Jasińska-Bryjak, Lucyna Marcol-Cacoń

Przykład 60.
Prof. dr hab. n. med. Edmund Nartowicz (1928-2015) / Mieczysław Boguszyński

Przykład 61.
CryptXXX V3 : analiza użytego mechanizmu szyfrowania / Michał Glet

Tytuł właściwy może zawierać cyfry, liczby lub pojedyncze litery.

Przykład 62.
12345 ; Nasz / Marta Brassart

Przykład 63.
8 V 2005 / Magdalena Moll

Przykład 64.
Wojna polsko-litewska w 1920 r. w relacji Stanisława Brochockiego / wprowadzenie Paweł Juzwa

Przykład 65.
Sarmatyzm i Prusy w XVIII i początku XIX wieku / Dariusz Łukasiewicz

Przykład 66.
η-nucleus interaction from the d + d reaction around the η-production threshold / Satoru Hirenzaki, Natsumi Ikeno

Jeżeli tytuł właściwy składa się z dwóch członów (z których każdy tworzy niezależny tytuł) połączonych spójnikiem „czyli” lub jego odpowiednikiem w języku polskim (np. albo, to jest) czy obcym (np. or, ou, oder, ossia, aneb, sive), drugi człon jest tytułem obocznym. Pierwszy wyraz tytułu obocznego zapisuje się dużą literą.

Przykład 67.
Wandalia Chotomistyczne, czyli Spotkanie z panią od bajek / Bogumiła Pińczuk

Przykład 68.
Notatki z underguntu albo Jeszcze raz o tamtym marcu, który przypomina ten marzec / Radosław Wiśniewski

ale:

Przykład 69.
Dopuszczalność przeprowadzenia i wykorzystania w postępowaniu karnym dowodu na okoliczność informacji uzyskanych od osoby rozpytanej albo wypytanej / Daniel Strzelecki
[Spójnik albo nie łączy dwóch niezależnych członów tytułu właściwego, samodzielnych tytułów, nie mamy więc do czynienia z tytułem obocznym.]

 

2.5.4 Inne elementy opisu zawarte w tytule


Dane należące do innych elementów opisu bibliograficznego, które poprzez powiązanie składniowe stanowią integralną część tytułu właściwego, włącza się do tytułu właściwego, przejmując je w formie, w jakiej występują w źródle danych, niezależnie od wyróżnień typograficznych poszczególnych części tytułu.

Przykład 70.
Wojna polsko-litewska w 1920 r. w relacji Stanisława Brochockiego / wprowadzenie Paweł Juzwa

Przykład 71.
Marian Wolski — wspomnienia Sybiraka / [opracowanie] Aneta Agnieszka Karwowska

 

2.5.5 Brak tytułu


Jeżeli artykuł nie zawiera tytułu:

  • katalogujący samodzielnie formułuje tytuł, zwięźle określając temat lub formę artykułu. Tytuł taki podaje się w nawiasie kwadratowym, z obowiązkową uwagą w strefie uwag: „Tytuł nadany przez katalogującego”
  • w przypadku tekstów literackich opublikowanych bez tytułu oraz krótkich wypowiedzi prasowych (np. notatek, komunikatów) podaje się początkowy fragment tekstu poprzedzony sformułowaniem „Incipit:” ujętym w nawias kwadratowy.

Przykład 72.
[Jadwiga Anna Barska] / Joanna Miozga
[Strefa uwag: Tytuł nadany przez katalogującego.]

Przykład 73.
[Incipit:] Kiedyś byłem ; [Incipit:] Dni tak cienko w lata owinięte ; [Incipit:] Zmrok, mamroczące światło ; [Incipit:] Pradawne ; [Incipit:] Trwoga ; [Incipit:] Zmienna jest nawet śmierć ; [Incipit:] Chwile rozłączyły się / Piotr Matywiecki

2.6 Tytuł równoległy

Tytuł równoległy to tytuł wyrażony w innym języku i/lub systemie pisma niż tytuł właściwy. Tytuł równoległy występuje w podstawowym źródle danych jako odpowiednik tytułu właściwego.

 

Jeżeli w podstawowym źródle danych tytuł tego samego dzieła jest wyrażony w więcej niż jednym języku i/lub systemie pisma, każdy tytuł, którego nie uznano za tytuł właściwy, przejmuje się do opisu jako tytuł równoległy.

 

Tytuły równoległe występujące poza podstawowym źródłem danych (np. w żywej paginie lub tytuły streszczeń umieszczonych na końcu artykułu) pomija się i nie przejmuje się ich do opisu.

 

Każdy tytuł równoległy poprzedza się znakiem równości z odstępem po obu jego stronach ( = ). Tytuł równoległy podaje się po tytule właściwym (lub po dodatkach do tytułu, jeżeli występują one w podstawowym źródle danych, a tytułowi równoległemu towarzyszy równoległy dodatek do tytułu).

 

Dwa lub więcej tytuły równoległe podaje się:

  • w porządku wynikającym z układu typograficznego
  • w kolejności występowania, gdy brak wyróżnień typograficznych.

Przykład 74.
Analiza strukturalna sieci transportowej Kolei Wielkopolskich = Structural analysis of Koleje Wielkopolskie transport network / Paweł Sobczak

Przykład 75.
Kronika za 2016 r. = Chronicle for the year 2016 = Hronika 2016 goda / Paweł Kordybacha
[Dwa tytuły równoległe. Wobec braku wyróżnienia typograficznego jednego czy dwóch tytułów i przy braku tekstu dominującego w treści książki (tekst równoległy w języku polskim, angielskim, rosyjskim), tytuły podano w kolejności ich występowania na stronie tytułowej.]

Przykład 76.
Countering lone actor terrorism : preliminary findings of the PRIME project = Przeciwdziałanie terroryzmowi „samotnych wilków” : wstępne efekty projektu PRIME / Kacper Gradoń
[Tytuł równoległy wraz z towarzyszącym mu równoległym dodatkiem do tytułu podany po dodatku do tytułu.]

2.7 Dodatek do tytułu

Dodatek do tytułu to wyraz lub wyrażenie w języku i/lub systemie pisma tytułu właściwego uzupełniające tytuł właściwy. Rozróżnia się podtytuł i nadtytuł.

 

Za dodatek do tytułu nie uznaje się takich elementów, jak: motto, dedykacja, inwokacja (lub inne wyrażenia wprowadzające, które nie stanowią części tytułu właściwego), nazwy honorowych patronatów, programów finansujących, grantów, informacje o nagrodach itp.


Należy zwracać uwagę, czy informacja poprzedzająca tytuł w źródle danych stanowi nadtytuł, czy też nazwę serii, instytucji sprawczej itp.

 

Dodatki do tytułu występujące w podstawowym źródle danych przejmuje się do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności.

 

Każdy dodatek do tytułu poprzedza się dwukropkiem z odstępem po obu stronach znaku ( : ). Pierwszy wyraz każdego dodatku do tytułu zapisuje się małą literą, jeżeli jest to zgodne z zasadami ortograficznymi danego języka.

 

Dodatek (dodatki) do tytułu podaje się po tytule właściwym z wyjątkiem sytuacji, gdy występuje tytuł równoległy bez równoległego dodatku do tytułu. Wówczas po tytule właściwym podaje się najpierw tytuł równoległy, a dopiero po nim dodatek do tytułu.

 

Jeżeli w podstawowym źródle danych występują dwa lub więcej elementy uznane za dodatki do tytułu, jako pierwszy podaje się element wyróżniony typograficznie. Jeśli brak takiego wyróżnienia, dodatki do tytułu podaje się w kolejności ich występowania.

Przykład 77.
Wybierając Dzieło Boże : benedyktyńskie idee liturgiczne i nowa ewangelizacja / Benedict Maria Andersen

Przykład 78.
Bezpieczeństwo i porządek publiczny a konstytucyjna ochrona pokojowych zgromadzeń : rozwiązanie zgromadzenia spontanicznego przed Sejmem w grudniu 2016 r. : studium przypadku w tle z niemieckim prawem o zgromadzeniach / Łukasz Iluk

Jeżeli jest to niezbędne do identyfikacji artykułu, dopuszcza się przejęcie do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności podtytułu spoza podstawowego źródła danych. Zapisuje się go wówczas w nawiasie kwadratowym.

2.8 Równoległy dodatek do tytułu

Równoległy dodatek do tytułu to dodatek do tytułu wyrażony w innym języku i/lub systemie pisma niż tytuł właściwy. Może on występować łącznie z tytułem równoległym lub samodzielnie (bez tytułu równoległego).

 

Pierwszy wyraz każdego równoległego dodatku do tytułu zapisuje się małą literą, jeżeli jest to zgodne z zasadami ortograficznymi danego języka.

 

Równoległe dodatki do tytułu występujące w podstawowym źródle danych przejmuje się do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności. Równoległe dodatki do tytułu spoza podstawowego źródła danych pomija się.

 

Równoległy dodatek do tytułu poprzedza się:

  • dwukropkiem z odstępem po obu stronach znaku ( : ), jeżeli podaje się go po odpowiadającym mu tytule równoległym lub innym równoległym dodatku do tytułu wyrażonym w tym samym języku i/lub systemie pisma
  • znakiem równości z odstępem po obu stronach znaku ( = ), gdy brak tytułu równoległego i wszystkie równoległe dodatki do tytułu podaje się po dodatku do tytułu właściwego.

Przykład 79.
Countering lone actor terrorism : preliminary findings of the PRIME project = Przeciwdziałanie terroryzmowi „samotnych wilków” : wstępne efekty projektu PRIME / Kacper Gradoń
[Równoległy dodatek do tytułu podany po tytule równoległym (grupowanie elementów równoległych).]

Przykład 80.
Per assicurare una presenza di Gesu : una lettura del concetto di sacerdozio in Dehon = Aby zapewnić obecność Jezusa : ujęcie kapłaństwa u o. Dehona = To assure an presence of Jesus : a lecture of the concept of priesthoodin Dehon / Juan José Arnáiz Ecker
[Równoległe dodatki do tytułu podane po odpowiadających im tytułach równoległych. Z uwagi na brak wyróżnienia typograficznego, tytuły równoległe podano w kolejności ich występowania.]

Przykład 81.
Marcin Berdyszak : manekinizacja kultury = dummy oriented culture / Marta Smolińska ; [tłumaczenie na język angielski Małgorzata Zipper]
[Brak tytułu równoległego, równoległy dodatek do tytułu został podany po dodatku do tytułu.]

2.9 Oznaczenie odpowiedzialności

Oznaczenie odpowiedzialności to nazwa i/lub wyrażenie:

  • określające podmiot odpowiedzialny za intelektualną i/lub artystyczną zawartość artykułu. Podmiotem odpowiedzialnym może być osoba (autor, współtwórca) lub ciało zbiorowe (instytucja sprawcza)
  • wskazujące funkcje osoby w procesie powstania artykułu, części artykułu.

 

Pierwsze oznaczenie odpowiedzialności podawane po jakimkolwiek tytule (tytuł właściwy, tytuł równoległy, dodatek do tytułu, tytuł części itd.) lub po oznaczeniu części (gdy brak tytułu części) poprzedza się prawym ukośnikiem z odstępem po obu stronach znaku ( / ).

 

Oznaczenia odpowiedzialności różnego rodzaju (autor, redaktor, tłumacz itd.) niepowiązane spójnikiem lub innym wyrażeniem oddziela się średnikiem z odstępem po obu stronach znaku ( ; ).

 

W obrębie jednego oznaczenia odpowiedzialności (oznaczenia odpowiedzialności tego samego rodzaju) poszczególne nazwy osób niepowiązane spójnikiem lub innym wyrażeniem oddziela się przecinkiem i odstępem (, ).

Przykład 82.
Język polski na Litwie / Jolanta Mędelska
[Oznaczenie odpowiedzialności po tytule właściwym.]

Przykład 83.
Książki się czyta, a biblioteki zwiedza : Adolf Pawiński i portugalskie księgozbiory / Magdalena Bąk
[Oznaczenie odpowiedzialności po dodatku do tytułu.]

Przykład 84.
Obraz przestępcy w prozie Sergiusza Piaseckiego = The image of the criminal in prose of Sergiusz Piasecki / Anna Szuba-Boroń
[Oznaczenie odpowiedzialności po tytule równoległym.]

Przykład 85.
Kompensacja szkody udziałowej — szkody wspólnika uzależnionej od szkody spółki. Cz. 2 / Michał Pełczyński
[Oznaczenie odpowiedzialności po oznaczeniu części.]

Przykład 86.
W kwestii sprawiedliwości diachronicznej / Jürgen Habermas ; tłumaczenie Andrzej Maciej Kaniowski
[Oznaczenia odpowiedzialności różnego rodzaju oddzielone średnikiem.]

Przykład 87.
Znamy tylko małą cząstkę wieczności / Michał Heller w rozmowie z Michałem Jędrzejkiem
[Oznaczenia odpowiedzialności różnego rodzaju (autor i osoba przeprowadzająca wywiad) powiązane składniowo przejęte bez rozdzielania średnikiem.]

Przykład 88.
Drugie narodziny / Forugh Farrochzad ; tłumaczenie Włodzimierz Fenrych, Esmail Khoi
[Oznaczenia odpowiedzialności różnego rodzaju (autor i tłumacze) niepowiązane składniowo oddzielone średnikiem, kolejne nazwy tłumaczy w ramach tego samego oznaczenia odpowiedzialności oddzielone przecinkiem.]

Przykład 89.
O historii i intelektualistach... / rozmowa z Jarosławem Hrycakiem ; rozmawiał Anton Saifullayeu ; tłumaczenie z ukraińskiego Katarzyna Kotyńska, tłumaczenie z białoruskiego Maciej Wilczyński
[Trzy oznaczenia odpowiedzialności różnego rodzaju rozdzielone średnikiem. Oznaczenia odpowiedzialności tego samego rodzaju rozdzielone przecinkiem.]

Podstawowym źródłem danych dla oznaczenia odpowiedzialności jest cały artykuł (przede wszystkim strona tytułowa artykułu i napisy znajdujące się bezpośrednio pod tekstem artykułu). Oznaczenia odpowiedzialności przejęte spoza podstawowego źródła danych (np. ze spisu treści czy strony redakcyjnej czasopisma lub pracy zbiorowej) podaje się w nawiasie kwadratowym. Informacje dotyczące oznaczenia odpowiedzialności ustalone na podstawie źródeł spoza katalogowanej pozycji podaje się tylko w strefie uwag.

Przykład 90.
Zbigniew Rybczyński : nie linie lecz punkty = not lines but points / Jerzy Truszkowski ; [tłumaczenie na język angielski Małgorzata Zipper]
[Strefa uwag: Nazwa tłumacza na stronie redakcyjnej.]

 

2.9.1 Forma nazw przejmowanych do oznaczenia odpowiedzialności


Nazwy podmiotów odpowiedzialnych za intelektualną i/lub artystyczną zawartość artykułu oraz pełniących określone funkcje w procesie powstania artykułu przejmuje się do oznaczenia odpowiedzialności wraz z występującymi przy nich wyrażeniami i skrótami (np. tytuły, godności, afiliacje itp.).

Przykład 91.
„Oto jest dzień, który dał nam Pan, radujmy się i weselmy się w nim” / św. Jan Paweł II

Przykład 92.
Wśród ciekawych nazw i wyrazów w europejskiej i polskiej przeszłości / z profesorem Karolem Zierhofferem rozmawia Stanisław Szczęsny

Przykład 93.
O poszukiwaniu skarbów / rozmowa z prof. dr. hab. inż. Maciejem Chorowskim, Dyrektorem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju ; rozmawiał Piotr Kieraciński

2.9.2 Afiliacja


Do oznaczenia odpowiedzialności przejmuje się afiliację, czyli miejsce zatrudnienia autora (współautorów) pracy naukowej. Uwzględnia się tylko instytucje mające siedzibę na terenie Polski i prowadzące działalność naukowo-badawczą.


Źródłem danych dla afiliacji jest strona tytułowa artykułu i napisy znajdujące się na końcu artykułu. Przejmuje się tylko takie dane, które zostały wyraźnie podane w charakterze afiliacji. Nie należy samodzielnie ustalać afiliacji na podstawie noty biograficznej autora lub innych danych o charakterze opisowym.

 

Sposób zapisu afiliacji:

  • afiliację podaje się w nawiasie zwykłym bezpośrednio po nazwie osoby, której dotyczy
  • jeżeli w źródle danych poszczególne człony nazwy ciała zbiorowego o strukturze hierarchicznej występują w mianowniku, oddziela się je kropkami, niezależnie od tego, w jakiej kolejności te człony występują
  • jeżeli nazwa instytucji jest podana w przypadku zależnym po określeniu funkcji sprawowanej przez osobę (np. kierownik Katedry…), pomija się nazwę funkcji, zaś nazwę instytucji podaje w mianowniku
  • pomija się nazwę siedziby instytucji (nazwa miasta, kraju) podaną po nazwie instytucji w sytuacji, gdy nazwa siedziby jest już zawarta w nazwie instytucji
  • jeżeli nazwa instytucji występuje w kilku wersjach, przejmuje się nazwę najpełniejszą
  • jeżeli podano nazwy kilku instytucji, z którymi związany jest autor, wszystkie podaje się w jednym nawiasie, oddzielając poszczególne nazwy przecinkiem i odstępem (, ).

Przykład 94.
Św. Jan Gwalbert — pedagog środowiska i człowieka natury / ks. prof. dr hab. Jan Zimny (KUL JP II w Lublinie)
[W źródle danych nazwa instytucji podana w formie akronimu.]

Przykład 95.
Co słychać w repertuarze zespołów chóralnych? : tradycje, inspiracje, perspektywy / Włodzimierz Siedlik (Akademia Muzyczna w Krakowie, Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie)
[W źródle danych w afiliacji podano nazwy dwóch instytucji.]

Przykład 96.
Kazanie II : o gorliwości religijnej / George Berkeley ; przekład i opracowanie Adam Grzeliński (Uniwersytet Mikołaja Kopernika, Toruń), Dariusz Kucharski (Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Warszawa)

Przykład 97.
On Nicholas Rescher's orientational pluralism in metaphilosophy / Marek Gurba (Institute of Philosophy. Jagiellonian University Kraków)

Przykład 98.
Changes of water pollution dynamics in Vistula river on Warsaw city area / Katarzyna Dębska (Warsaw University of Life Sciences. Faculty of Agriculture and Biology. Agricultural Chemistry Department), Beata Rutkowska (Warsaw University of Life Sciences. Faculty of Agriculture and Biology. Agricultural Chemistry Department)
[Na stronie tytułowej, pod nazwiskami autorek:
Warsaw University of Life Sciences — SGGW,
na końcu artykułu:
Warsaw University of Life Sciences
Faculty of Agriculture and Biology
Agricultural Chemistry Department.]

Przykład 99.
New indexes of body fat distribution, visceral adiposity index, body adiposity index, waist-to-height ratio, and metabolic disturbances in the obese / Beata Jabłonowska-Lietz (Centre of Promotion of Healthy Nutrition and Physical Activity. National Food and Nutrition Institute, Warsaw), Małgorzata Wrzosek (Department of Biochemistry and Pharmacogenomics. Faculty of Pharmacy with the Laboratory Medicine Division, and Centre for Preclinical Studies. Medical University of Warsaw), Marta Włodarczyk (Department of Biochemistry and Pharmacogenomics. Faculty of Pharmacy with the Laboratory Medicine Division, and Centre for Preclinical Studies. Medical University of Warsaw), Grażyna Nowicka (Department of Biochemistry and Pharmacogenomics. Faculty of Pharmacy with the Laboratory Medicine Division, and Centre for Preclinical Studies. Medical University of Warsaw)

Przykład 100.
Peripheral ARtery Atherosclerotic DIsease and SlEep disordered breathing (PARADISE) trial : protocol for an observational cohort study / Filip M. Szymański (1st Department of Cardiology. Medical University of Warsaw), Zbigniew Gałązka (Department of General and Endocrinological Surgery. Medical University of Warsaw), Anna E. Płatek (1st Department of Cardiology. Medical University of Warsaw, Department of General and Experimental Pathology with Centre for Preclinical Research and Technology (CEPT). Medical University of Warsaw), Dariusz Górko (Department of General and Endocrinological Surgery. Medical University of Warsaw, Cardiology Department. Regional Hospital, Kolobrzeg), Tomasz Ostrowski (Department of General and Endocrinological Surgery. Medical University of Warsaw), Karolina Adamkiewicz (1st Department of Cardiology. Medical University of Warsaw), Paweł Łęgosz (Department of Orthopaedics and Traumatology. Medical University of Warsaw), Anna Ryś (1st Department of Cardiology. Medical University of Warsaw), Karolina Semczuk-Kaczmarek (1st Department of Cardiology. Medical University of Warsaw), Krzysztof Celejewski (Department of General and Endocrinological Surgery. Medical University of Warsaw), Krzysztof J. Filipiak (1st Department of Cardiology. Medical University of Warsaw)
[W źródle danych afiliacja pierwszego autora zapisana w postaci: 1st Department of Cardiology, Medical University of Warsaw, Warsaw, Poland. Nazwę miasta i kraju podane po przecinku pominięto w opisie.]

 

2.9.3 Określenie rodzaju współpracy


Przez współtwórców, to znaczy osoby mające wkład w intelektualną i/lub artystyczną zawartość artykułu oraz pełniące funkcje w procesie powstania artykułu, rozumie się przede wszystkim:

  • redaktorów
  • autorów wstępu, przedmowy, posłowia (zawierających obszerny, merytoryczny komentarz)
  • tłumaczy
  • ilustratorów
  • konsultantów.

 

W opisie bibliograficznym pomija się nazwy osób, które nie są odpowiedzialne za intelektualną i/lub artystyczną zawartość artykułu, np.:

  • tłumaczy streszczeń
  • tłumaczy podpisów pod zdjęciami.

 

Wyrazy lub wyrażenia określające rodzaj wkładu pracy osoby w intelektualną i/lub artystyczną zawartość artykułu oraz wskazujące jej funkcje w procesie powstania artykułu traktuje się jako integralną część oznaczenia odpowiedzialności i przejmuje w formie występującej w źródle danych.

Przykład 101.
Trakt wołowy / opracowanie Bogdan Kuć

Przykład 102.
Z życia Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury / opracowanie redakcyjne Renata Pawlik

Przykład 103.
Przeszłość uzdrowiska Połąga / Tadeusz Bułharyn ; opracowanie Andrzej Kotecki

Przykład 104.
Uzarzewo we wspomnieniach Stefana Stablewskiego / wstęp i komentarze edytorskie Marcin Smolnicki

Jeżeli nazwy autorów i współautorów występują w podstawowym źródle danych, a określenia rodzaju ich współpracy poza nim (np. na stronie redakcyjnej), należy przejąć je do oznaczenia odpowiedzialności. Jako dane spoza podstawowego źródła podaje się je w nawiasie kwadratowym.

Przykład 105.
Zbigniew Rybczyński : nie linie lecz punkty = not lines but points / Jerzy Truszkowski ; [tłumaczenie na język angielski Małgorzata Zipper]
[Strefa uwag: Nazwa tłumacza na stronie redakcyjnej.]

Dopuszcza się dodanie przez katalogującego określenia wskazującego czy doprecyzowującego rodzaj odpowiedzialności. Określenia takie formułuje się zwięźle w języku polskim i ujmuje w nawias kwadratowy.

 

2.9.4 Więcej niż jedna osoba


Nazwy osób i/lub ciał zbiorowych pełniących różne funkcje podaje się w odrębnych oznaczeniach odpowiedzialności (oznaczeniach odpowiedzialności różnego rodzaju).


Poszczególne oznaczenia odpowiedzialności podaje się w kolejności, w jakiej występują w podstawowym źródle danych, chyba że wyróżnienia typograficzne sugerują inne ich uporządkowanie. Różne oznaczenia odpowiedzialności należy oddzielać średnikiem z odstępem po obu stronach znaku ( ; ), z wyjątkiem wypadków, gdy traktuje się je jako jedno wyrażenie.

 

Nazwy dwóch i więcej osób pełniących taką samą funkcję (np. autorów, tłumaczy) należy wymieniać w jednym oznaczeniu odpowiedzialności. Należy przy tym zachować kolejność nazw występujących w źródle danych. Kolejne nazwy należy oddzielać przecinkiem i odstępem (, ), z wyjątkiem przypadków, gdy są ze sobą powiązane składniowo.

Przykład 106.
Swoistość ontologiczna i epistemologiczna kosmologii jako nauki o wszechświecie / Adam Krawiec, Marek Szydłowski, Paweł Tambor
[Kolejność autorów przejęto ze strony tytułowej, nazwy autorów oddzielono przecinkami.]

Przykład 107.
Torsion in cohomology groups of configuration spaces / T. Maciążek and A. Sawicki
[Kolejność autorów przejęto ze strony tytułowej wraz ze spójnikami łączącymi nazwy autorów.]

Przykład 108.
Kobieta w linii frontu / Alaine Polcz ; wybrał i podał do druku Gábor Danyi ; z węgierskiego przełożyła Karolina Wilamowska
[Kolejność oznaczeń odpowiedzialności przejęto ze strony tytułowej, oznaczenia odpowiedzialności o różnym charakterze oddzielono średnikami.]

2.9.5 Brak oznaczenia odpowiedzialności


Jeżeli nazwa autora odpowiedzialnego za intelektualną i/lub artystyczną zawartość artykułu stanowi integralną część tytułu właściwego i w tej funkcji została przejęta do opisu, nie powtarza się jej w oznaczeniu odpowiedzialności.

Przykład 109.
Wojna polsko-litewska w 1920 r. w relacji Stanisława Brochockiego / wprowadzenie Paweł Juzwa

Przykład 110.
Marian Wolski — wspomniena Sybiraka / [opracowanie] Aneta Agnieszka Karwowska

 

2.9.6 Równoległe oznaczenie odpowiedzialności

 

Równoległe oznaczenie odpowiedzialności to oznaczenie odpowiedzialności wyrażone w innym języku i/lub systemie pisma, niż tytuł właściwy.

 

Przejmuje się je do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności tylko wówczas, jeśli znajduje się ono w źródle danych, z którego przejęto oznaczenie odpowiedzialności wyrażone w języku i/lub systemie pisma tytułu właściwego, to znaczy, gdy źródło to podaje oznaczenie odpowiedzialności w dwóch lub więcej językach i/lub systemach pisma.

 

Równoległych oznaczeń odpowiedzialności wystepujących w innych źródłach danych (np. podpisy pod streszczeniami) nie przejmuje się do opisu.

 

Równoległe oznaczenie odpowiedzialności poprzedza się:

  • znakiem równości z odstępem po obu stronach znaku ( = ) gdy brak innych elementów równoległych i równoległe oznaczenie odpowiedzialności podaje się po oznaczeniu odpowiedzialności w języki i/lub systemie pisma tytułu właściwego
  • znakiem umownym wynikającym z rodzaju i pozycji oznaczenia odpowiedzialności w ciągu całej strefy, jeśli równoległe oznaczenie odpowiedzialności jest zgrupowane z innymi elementami równoległymi. Znak równości z odstępem po obu stronach znaku ( = ) występuje wówczas tylko na początku takiej grupy.

2.10 Prace współwydane

2.10.1 Pod wspólnym tytułem


W przypadku prac wydanych pod wspólnym tytułem, jako tytuł właściwy przyjmuje się tytuł wspólny. Tytuły poszczególnych prac wymienione w podstawowym źródle danych lub przy poszczególnych pracach podaje się w strefie uwag.

Przykład 111.
Prozy / Arantxa Iturbe ; przełożyła Alicja Jankowiak
[Strefa uwag: Zawiera: Ines ; Tajemnica nie kryje się w słowach ; To nie od chłodu.]

Przykład 112.
Nasz jubileusz / Krzysztof Loska, Grażyna Stachówna, Marcin Giżycki
[Strefa uwag: Zawiera: Setka albo moje życie z „Kwartalnikiem” / Krzysztof Loska. Mój debiut w „Kwartalniku” / Grażyna Stachówna. Z okazji jubileuszu / Marcin Giżycki.]

 

2.10.2 Bez wspólnego tytułu


Jeżeli w podstawowym źródle danych występują tytuły dwóch lub więcej prac nieopatrzonych wspólnym tytułem, w strefie tytułu i oznaczenia odpowiedzialności należy podać tytuły poszczególnych prac, zachowując kolejność ich występowania w podstawowym źródle danych, chyba że wyróżnienia typograficzne sugerują inne ich uporządkowanie. Jako tytuł właściwy przyjmuje się tytuł wyróżniony typograficznie lub pierwszy, jeśli brak takiego wyróżnienia.

 

Tytuł drugiej i każdej następnej pracy tego samego autorstwa podaje się po tytule właściwym i dodatku do tytułu (tytule pierwszej pracy) oraz poprzedza się odstępem, średnikiem, odstępem ( ; ).

Przykład 113.
Początek i koniec ; Aleja ; Zielona przyszłość / Henryk Bardijewski

Przykład 114.
Kometa nad lasem ; Układ kostny ; Tak cię widzą ; Nagłe gwiazdy ; Nieczynne proporcje ; Büder des Schattens ; Za zimno ; Nic nie przepadnie / Jakub Beczek

Tytuł drugiej i każdej następnej pracy innego autorstwa podaje się po oznaczeniu odpowiedzialności dotyczącym pierwszego tytułu, poprzedzając je kropką i odstępem (. ).

Przykład 115.
Kilka uwag w związku z recenzją dr Izabelli Andrzejuk mojej książki „Traktat o religii” / Piotr Moskal. Odpowiedź na uwagi ks. prof. Piotra Moskala odnośnie do recenzji książki: „Traktat o religii” / Izabella Andrzejuk

Przykład 116.
„Jestem swoim własnym dziadkiem” : spacjalizacja czasu w „Przeznaczeniu” Michaela i Petera Spierig / Sonia Front. Kształty czasu : nauka, literatura, rzeczywistość : (refleksja nad kwantową świadomością Soni Front) / Paweł Jędrzejko

Jeżeli tytuły prac różnych autorów są połączone składniowo, przejmuje się zapis występujący w źródle danych, bez rozdzielania ich kropką z odstępem.

 

Tytuły równoległe i dodatki do tytułu prac współwydanych tego samego autorstwa podaje się bezpośrednio po tytułach właściwych odpowiednich prac.

 

Dodatek do tytułu wspólny dla wszystkich prac tego samego autorstwa podaje się po tytule ostatniej pracy.

 

Wspólny dodatek do tytułu odnoszący się do prac różnego autorstwa podaje się wyłącznie w strefie uwag.

 

W przypadku prac tego samego autorstwa oznaczenie odpowiedzialności podaje się po tytule (dodatkach do tytułu, tytułach równoległych) ostatniej pracy, poprzedzając je prawym ukośnikiem z odstępem po obu stronach znaku ( / ).

 

Kolejne oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wszystkich prac współwydanych podaje się po oznaczeniu odpowiedzialności ostatniej pracy, poprzedzając średnikiem z odstępem po obu stronach znaku ( ; ).

Przykład 117.
Śpiące zwierzęta ; Niedobrze jest za dużo spać ; Szablon ; Litanie ; W snach całuję twoją dłoń, madame / John Ashbery ; przełożył Piotr Sommer
[Wszystkie oznaczenia odpowiedzialności odnoszą się do wszystkich opowiadań.]

Kolejne oznaczenia odpowiedzialności dotyczące poszczególnych prac współwydanych tego samego autorstwa podaje się w strefie uwag.

Przykład 118.
Opowiadania / Muhammad Szukri
[Strefa uwag: Zawiera: Hammadi Hazardziarz / przełożył Marcin Michalski ; Spadek / przełożyła Izabela Szybilska-Fiedorowicz ; Papa Daddy / przełożył Marcin Michalski.]

W przypadku prac różnego autorstwa oznaczenie (oznaczenia) odpowiedzialności podaje się po tytułach (dodatkach do tytułu, tytułach równoległych) odpowiednich prac.

Przykład 119.
Odpowiedź na krytyczne uwagi dra Marka Prokopa odnośnie do mego artykułu „St Thomas d'Aquin en tant que philosophe : e problème des sources” / Wojciech Golonka. Odpowiedź / Marek Prokop

Przykład 120.
Bluźnierstwo wobec herezji? / Andrzej Kopacki. Ironie i koncyliacje / Adam Lipszyc

2.11 Artykuł wieloczęściowy

Pojedyncze części artykułów wieloczęściowych o tytułach wyróżniających (niezależnych od tytułu całości) kataloguje się pod tytułem części, podając informacje dotyczące całości artykułu wieloczęściowego w strefie serii i artykułu wieloczęściowego.

 

Pojedyncze części artykułów wieloczęściowych o tytułach niewyróżniających (zależnych od tytułu całości) kataloguje się pod tytułem całości, po którym podaje się oznaczenie części (jeśli występuje) i tytuł części (jeśli występuje).

 

2.11.1 Oznaczenie części


W strefie tytułu i oznaczenia odpowiedzialności podaje się oznaczenie części w przypadku:

  • pojedynczej części artykułu wieloczęściowego
  • artykułu zawierającego dwie lub więcej odrębnie numerowane części.

 

Oznaczenie części zawiera numer części (obowiązkowo) lub numer wraz z określeniem części. Określenie części skraca się zgodnie z wykazem skrótów (zobacz Aneks nr 15).


Numer części podaje się cyframi arabskimi, niezależnie od formy występującej w źródle danych (np. słowna, cyfry rzymskie), z wyjątkiem przypadków, gdy uzasadnione jest dokładne zachowanie formy występującej w źródle danych (np. gdy numeracja jest wyrażona kombinacją cyfr rzymskich i arabskich). Jeżeli artykuł ma budowę hierarchiczną, podaje się wszystkie oznaczenia części.

 

Podstawowym źródłem danych dla oznaczenia części są wszystkie strony zajęte przez katalogowaną część artykułu wieloczęściowego lub pojedynczy artykuł zawierający dwie lub więcej odrębnie numerowanych części. Dane spoza podstawowego źródła podaje się w nawiasie kwadratowym.

 

Oznaczenie części poprzedza się kropką i odstępem (. ).

Przykład 121.
Dzieje organów w Diecezjalnym Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Skrzatuszu. Cz. 1 / Wiktor Zygmunt Łyjak
[Część artykułu wieloczęściowego niezaopatrzona we własny tytuł, wyróżniona tylko numeracją. Na stronie tytułowej oznaczenie: Część 1.]

Przykład 122.
Rasy psów : co lekarz weterynarii powinien o nich wiedzieć. Cz. 34, Wilczarz irlandzki / Jerzy Monkiewicz, Jolanta Wajdzik
[Część artykułu wieloczęściowego zaopatrzona w tytuł niewyróżniający.]

Przykład 123.
Bóg mówi nam "tak", takim, jacy jesteśmy : cykl spotkań dla młodzieży szkół ponadgimnazjalnych, opracowany na podstawie wprowadzeń biblijnych głoszonych w Taizé. [Cz.] 1-2 / opracowała Aleksandra Bałoniak
W: Katecheta : dwumiesięcznik poświęcony zagadnieniom nauczania religii. — ISSN 0209-1291. — R. 53, nr 9 (2009), s. 32-36
[Dwie części opublikowane jako jeden artykuł.]

 

2.11.2 Tytuł części


W strefie tytułu i oznaczenia odpowiedzialności podaje się niewyróżniający tytuł części artykułu wieloczęściowego (tytuł zależny od tytułu całości).

 

Podstawowym źródłem danych dla tytułu części jest strona tytułowa artykułu. Tytuł części przejęty spoza podstawowego źródła (np. pozostałe strony artykułu, wolumin wydawnictwa ciągłego) podaje się w nawiasie kwadratowym.

 

Tytuł części podany po oznaczeniu części poprzedza się przecinkiem i odstępem (, ). Jeżeli brak oznaczenia części, tytuł części poprzedza się kropką i odstępem (. ).

Przykład 124.
Bieżące zagrożenia terrorystyczne. Cz. 1, Doświadczenia ostatniego dziesięciolecia / Tomasz Aleksandrowicz

Przykład 125.
Bieżące zagrożenia terrorystyczne. Cz. 2, Próba prognozy na nadchodzące lata / Tomasz Aleksandrowicz

 

2.11.3 Równoległy tytuł części


Równoległy tytuł części przejmuje się do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności tylko wówczas, jeśli znajduje się on w podstawowym źródle danych, to znaczy gdy główne źródło danych podaje tytuł części w dwóch lub więcej językach i/lub systemach pisma.

Przykład 126.
Proces kierownictwa II Inspektoratu Zamojskiego Armii Krajowej przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Lublinie. Cz. 1, Geneza organizacji i aresztowanie = Process management II Zamosc Inspectorate of Home Army at the Military District Court in Lublin. Pt. 1, Genesis organization and arrest / Bartłomiej Szyprowski

3. Strefa cyklu i artykułu wielocześciowego

Strefa cyklu i artykułu wieloczęściowego obejmuje:

  • tytuł właściwy cyklu i/lub artykułu wieloczęściowego
  • dodatki do tytułu cyklu i/lub artykułu wieloczęściowego
  • oznaczenie odpowiedzialności dotyczące cyklu i/lub artykułu wieloczęściowego
  • numerację związaną z cyklem i/lub artykułem wieloczęściowym.

3.1 Znaki umowne

W strefie cyklu i artykułu wieloczęściowego stosuje się następujące znaki umowne:

 

( () ) odstęp, nawias zwykły, odstęp — odstęp przed pierwszym i po drugim elemencie znaku

  • obejmuje zespół elementów dotyczących jednego cyklu lub artykułu wieloczęściowego

( () () ) nawias zwykły, odstęp, nawias zwykły

  • zespoły elementów dotyczących poszczególnych dwóch lub więcej cykli lub artykułów wieloczęściowych ujmuje się w odrębne nawiasy zwykłe i oddziela odstępem,

( : ) odstęp, dwukropek, odstęp

  • poprzedza każdy dodatek do tytułu

( / ) odstęp, prawy ukośnik, odstęp

  • poprzedza pierwsze oznaczenie odpowiedzialności

( ; ) odstęp, średnik, odstęp

  • poprzedza oznaczenie odpowiedzialności innego rodzaju
  • poprzedza numerację w obrębie serii lub podserii.

3.2 Kolejność elementów

Kolejność i obecność elementów w strefie cyklu i artykułu wieloczęściowego zależy od rodzaju elementów występujących w poszczególnych miejscach w artykule (w pewnych sytuacjach niektóre elementy można podać tylko w strefie uwag). Podstawowa, wyjściowa kolejność elementów w tej strefie to:

  • tytuł właściwy cyklu lub artykułu wieloczęściowego
  • oznaczenie odpowiedzialności
  • numeracja związana z cyklem lub artykułem wieloczęściowym.

 

Przykładowe schematy układu elementów:

 

a. Cykl

 

(Tytuł cyklu)

 

(Tytuł cyklu ; numeracja)

 

(Tytuł cyklu : dodatek do tytułu cyklu)

 

(Tytuł cyklu : dodatek do tytułu cyklu ; numeracja)

 

(Tytuł cyklu / oznaczenie odpowiedzialności cyklu ; numeracja)

 

b. Artykuł wieloczęściowy

 

(Tytuł artykułu wieloczęściowego)

 

(Tytuł artykułu wieloczęściowego ; numeracja)

 

(Tytuł artykułu wieloczęściowego : dodatek do tytułu)

 

(Tytuł artykułu wieloczęściowego : dodatek do tytułu ; numeracja)

 

(Tytuł artykułu wieloczęściowego / oznaczenie odpowiedzialności)

 

(Tytuł artykułu wieloczęściowego / oznaczenie odpowiedzialności ; numeracja)

 

(Tytuł artykułu wieloczęściowego / oznaczenie odpowiedzialności ; oznaczenie odpowiedzialności odmiennego charakteru ; numeracja)

 

c. Więcej niż jeden cykl i artykuł wieloczęściowy

 

(Dane pierwszego cyklu) (Dane drugiego cyklu)

 

(Dane artykułu wieloczęściowego) (Dane cyklu)

3.3 Źródła danych

Podstawowym źródłem danych dla oznaczenia cyklu i artykułu wieloczęściowego jest cały artykuł opublikowany w ramach cyklu (rubryki) lub stanowiący część artykułu wieloczęściowego.

 

Jeżeli w podstawowym źródle danych brak niektórych elementów oznaczenia cyklu i/lub artykułu wieloczęściowego, przejmuje się je z innych miejsc zeszytu czasopisma czy woluminu pracy zbiorowej. Informacje pochodzące spoza artykułu ujmuje się w nawiasy kwadratowe.

3.4 Język i system pisma

Elementy strefy cyklu i artykułu wieloczęściowego zapisuje się w języku i/lub systemie pisma, w którym zostały podane w źródle danych. W razie potrzeby poddaje się je konwersji według zasad szczegółowych dla danego systemu pisma (zobacz Aneks nr 20).

3.5 Pisownia (przejmowanie danych)

W strefie cyklu i artykułu wieloczęściowego:

  • nie stosuje się uwspółcześnionej pisowni
  • nie poprawia się błędów, literówek lub niepoprawnych znaków diakrytycznych
  • znaki interpunkcyjne, typograficzne, symbole i cyfry zapisuje się w formie występującej w źródle danych
  • numerację artykułu wieloczęściowego podaje się cyframi arabskimi
  • w tytule artykułu wieloczęściowego tylko pierwsze słowo zapisuje się dużą literą, pozostałe — zgodnie z ortografią danego języka.

Przykład 127.
(Astronomia praktyczna w szkole ; cz. 4)
[Tytuł cyklu]

Przykład 128.
(Immobilizacja enzymów ; cz. 1)
[Tytuł artykułu wieloczęściowego]

3.6 Tytuł cyklu i artykułu wieloczęściowego

3.6.1 Tytuł właściwy cyklu i artykułu wieloczęściowego

 

Tytuł właściwy cyklu i artykułu wieloczęściowego przejmuje się w formie, w jakiej występuje w źródle danych.

 

Tytuł właściwy cyklu i artykułu wieloczęściowego, jako element początkowy strefy cyklu i artykułu wieloczęściowego, poprzedza się nawiasem zwykłym otwierającym ( ( ), bez odstępu z prawej strony znaku.

 

Cykl

Przykład 129.
(Portrety filmowe)

Przykład 130.
(Akcja zabytki poprzemysłowe)

Przykład 131.
(Hiszpania – Wyspa Królików ; cz. 10)

 

Artykuł wieloczęściowy

Przykład 132.
(Nawroty w uzależnieniu od alkoholu ; cz. 2)

Przykład 133.
(Analiza i ocena strat w sile żywej sił morskich w działaniach wojennych ; cz. 4)

Jeżeli tytuł cyklu jest częściowo wyrażony znakiem graficznym, nazwę cyklu podaje się w strefie cyklu i artykułu wieloczęściowego, przejmując występujący w tytule znak graficzny. Jeżeli jakiegoś znaku czy symbolu nie można przejąć ze względów technicznych, zastępuje się go opisem lub odpowiednikiem literowym albo słownym ujętym w nawias kwadratowy i w razie potrzeby podaje wyjaśnienie w strefie uwag.

 

Jeżeli tytułem artykułu wieloczęściowego jest tytuł rodzajowy (np. Dramaty, Listy) do strefy cyklu i artykułu wieloczęściowego przejmuje się go wraz z oznaczeniem odpowiedzialności.

Przykład 134.
(Listy Marii z Gniewoszów Harsdorfowej do Heleny Mycielskiej ; cz. 2)

Oznaczenie odpowiedzialności artykułu wieloczęściowego przejmuje się w formie występującej w źródle danych. Jeżeli oznaczenie odpowiedzialności jest powiązane składniowo z tytułem artykułu wieloczęściowego, przejmuje się je do opisu w takiej formie bez zmian. Jeżeli nie jest powiązane składniowo — podaje się je po prawym ukośniku z odstępem po obu stronach znaku ( / ).

Przykład 135.
(Rozmowy z ks. Janem ; cz. 14)
[Oznaczenie odpowiedzialności zawarte w tytule artykułu wieloczęściowego.]

 

3.6.2 Dodatek do tytułu cyklu i artykułu wieloczęściowego


Dodatek (dodatki) do tytułu cyklu lub artykułu wieloczęściowego podaje się po tytule właściwym.


Jeżeli w artykule występują dwa lub więcej dodatki do tytułu, jako pierwszy podaje się dodatek wyróżniony typograficznie. Jeśli brak takiego wyróżnienia, dodatki do tytułu podaje się w kolejności ich występowania.


Pierwszy wyraz dodatku do tytułu zapisuje się małą literą, jeżeli jest to zgodne z zasadami ortograficznymi danego języka.


Każdy dodatek do tytułu poprzedza się dwukropkiem z odstępem po obu stronach znaku ( : ).

 

Cykl

Przykład 136.
(Świadkowie przeszłości Ziemi Siedleckiej : biogramy)

Artykuł wieloczęściowy

Przykład 137.
(Kolekcje dendrologiczne Arboretum SGGW w Rogowie : wyniki wieloletniej uprawy wybranych gatunków ; cz. 3)

3.7 Numeracja

Do strefy cyklu przejmuje się numerację w obrębie cyklu lub całości artykułu wieloczęściowego wraz z towarzyszącymi jej określeniami. Numerację podaje się cyframi arabskimi, niezależnie od formy występującej w źródle danych (słownej, cyfr rzymskich), z wyjątkiem przypadków, gdy uzasadnione jest dokładne zachowanie formy występującej w źródle danych (np. gdy numeracja jest wyrażona kombinacją cyfr rzymskich i arabskich). Określenia towarzyszące numeracji skraca się według wykazu skrótów określeń towarzyszących numeracji (zobacz Aneks nr 15) i zapisuje małą literą, chyba że jest to sprzeczne z ortografią danego języka.

 

Cykl

Przykład 138.
(Rody uczone ; cz. 109)

Artykuł wieloczęściowy

Przykład 139.
(Kolekcje dendrologiczne Arboretum SGGW w Rogowie : wyniki wieloletniej uprawy wybranych gatunków ; cz. 3)

Jeżeli numeracja składa się z roku i innego numeru, przy czym z początkiem nowego roku numeracja jest wznawiana, jako pierwszy podaje się rok. Jeżeli natomiast numeracja składa się z roku i innego numeru, ale jest ciągła w obrębie całego cyklu, jako pierwszy podaje się indywidualny numer.

 

Jeżeli numeracja występująca w artykule jest błędna, przejmuje się ją do oznaczenia cyklu bez zmian oraz podaje się wyjaśnienie w strefie uwag.

Przykład 140.
(Kartki z dziejów nauki w Polsce ; 209)
[Strefa uwag: Błędna numeracja w obrębie cyklu, prawidłowa: 207]

4. Strefa uwag

W strefie uwag podaje się:

  • dane należące do innych stref opisu bibliograficznego, których jednak przepisy nie pozwalają włączyć do odpowiedniej strefy lub też nakazują czy pozwalają podać tylko w strefie uwag
  • dane wyjaśniające informacje podane w innych strefach opisu bibliograficznego
  • dodatkowe informacje uznane za ważne.

 

Informacje podane w strefie uwag mogą dotyczyć dowolnego elementu opisywanego artykułu.

 

Specyficzny charakter uwag nie pozwala na ich kompletne wyliczenie. Można je kategoryzować według stref opisu bibliograficznego. Oprócz uwag odnoszących się do tych stref, można podawać uwagi, które nie wiążą się z żadną strefą opisu bibliograficznego.

4.1 Źródła danych

Informacje służące do sformułowania uwag przejmuje się z artykułu (np. uwaga o bibliografii) lub spoza niego (np. uwaga dotycząca tytułu lub odpowiedzialności).

4.2 Język i system pisma

Tekst uwag formułuje się w języku polskim w sposób zwięzły i przejrzysty. Wyjątek stanowią uwagi przejmowane w języku tekstu artykułu.

4.3 Znaki umowne

Strefa uwag nie ma własnych znaków umownych, niemniej:

  • w przypadku sformalizowanej uwagi o zawartości opisywanego artykułu stosuje się znaki umowne używane w strefie tytułu i oznaczenia odpowiedzialności
  • podając dane cyklu lub artykułu wieloczęściowego, stosuje się znaki umowne stosowane w strefie cyklu i artykułu wieloczęściowego
  • poszczególne uwagi należy oddzielać kropką, odstępem, myślnikiem, odstępem (. — ), z wyjątkiem przypadków, gdy podaje się je od nowego wiersza.

4.4 Sposób zapisu

W przypadku uwag formułowanych przez katalogującego nie stosuje się skracania wyrazów, z wyjątkiem skrótów przewidzianych do stosowania w opisie bibliograficznym (zobacz Aneks nr 15).

 

Wyrażenia wprowadzające powinny być jednolite. Tekst uwagi należy oddzielać od wyrażenia wprowadzającego dwukropkiem, przy czym nie jest to znak umowny, a zwykły znak interpunkcyjny, z odstępem tylko po znaku (: ).

 

Jeżeli uwaga zawiera odesłanie do innego obiektu bibliograficznego, należy podać dane pozwalające na jego identyfikację.

4.5 Kolejność uwag

Uwagi podaje się w następującej kolejności:

1. uwagi o pracach współwydanych
2. sformalizowana uwaga o zawartości
3. uwagi dotyczące poszczególnych stref opisu bibliograficznego:

a. uwagi dotyczące tytułu i oznaczenia odpowiedzialności
b. uwagi dotyczące cyklu i artykułu wieloczęściowego
c. inne uwagi


4. uwaga o bibliografii i indeksach
5. uwaga o grupie odbiorców
6. uwaga o języku
7. uwaga do treści artykułu, uwaga o recenzji lub polemice

4.6 Uwaga o pracach współwydanych

W strefie uwag podaje się informacje o pracach współwydanych bez wspólnego tytułu lub bez wspólnej strony tytułowej.


Uwagę rozpoczyna się od odpowiedniego wyrażenia wprowadzającego:

  • Współwydane z:
  • Współwydane w kierunku przeciwnym z wersją:
  • Współwydane z wersją…

 

Obowiązkowo podaje się tytuł pracy współwydanej (tytuły prac współwydanych). Inne dane bibliograficzne, takie jak np. oznaczenie odpowiedzialności, podaje się, jeżeli są odmienne od danych bibliograficznych opisywanego artykułu jako całości.

 

Jeżeli uwaga o pracach współwydanych zawiera tytuł więcej niż jednej pracy, informacje dotyczące poszczególnych prac wymienia się w kolejności ich występowania w artykule. Tytuły prac tego samego autorstwa rozdziela się średnikiem z odstępem po obu stronach znaku ( ; ), natomiast prace różnego autorstwa rozdziela się kropką i odstępem po znaku (. ) — analogicznie jak w strefie tytułu i oznaczenia odpowiedzialności.

Przykład 141.
Współwydane w kierunku przeciwnym z wersją: In search of new routes : Ukraine's foreign trade after the revolution of dignity / Sławomir Matuszak ; translation Ilona Duchnowicz.

Przykład 142.
Profesor Ilona Kopocińska (1938-2016) / Antoni Smoluk
[Strefa uwag: Współwydane z: Krótki życiorys matematyczny / Ilona Kopocińska.]

4.7 Sformalizowana uwaga o zawartości

W strefie uwag podaje się informacje o zawartości lub częściowej zawartości katalogowanego artykułu. Uwaga zawiera tytuły poszczególnych prac lub ich części wydane pod wspólnym tytułem oraz może zawierać oznaczenie odpowiedzialności i inne informacje towarzyszące.

Przykład 143.
Pożegnanie landsberczyków
[Strefa uwag: Zawiera: Rozważania o micie założycielskim Gorzowa z okazji rozwiązania ziomkostwa dawnych jego gospodarzy / Zbigniew Czarnuch. „Drogi ku sobie” / Ursula Hasse-Dresing ; tłumaczenie Grzegorz Kowalski. Drogi ku sobie z gorzowskiej perspektywy / Tadeusz Jędrzejczak.]

Przykład 144.
Dwugłos o Ivanie Meštroviciu / Maciej Czerwiński, Łukasz Galusek ; tłumaczył na angielski Tomasz Bieroń.
[Strefa uwag: Zawiera: Dłutem o naród = Chiselling a nation / Maciej Czerwiński. Środek własnego świata = The centre of his own world / Łukasz Galusek.]

Przykład 145.
Ze zbioru nieznanych baśni / Jan Drzeżdżon.
[Strefa uwag: Zawiera: Misterium miłości ; Łzy Króla Życia ; Ogród kwiatów.]

4.8 Uwagi dotyczące tytułu

W strefie uwag podaje się informacje o źródle tytułu właściwego, jeżeli:

  • w artykule występuje strona tytułowa, ale tytuł właściwy został przejęty z innej części artykułu
  • w artykule brak tytułu właściwego i został on przejęty spoza artykułu
  • w artykule brak tytułu właściwego i został on nadany przez katalogującego.

Przykład 146.
[Prof. zw. dr hab. med. Andrzej Lewiński] / Adela Małolepsza, Ryszard Żmuda, Arkadiusz Zygmunt
[Strefa uwag: Tytuł przejęty ze spisu treści]

Przykład 147.
[Kredyty na kolektory] / Bank Ochrony Środowiska S. A.
[Strefa uwag: Tytuł przejęty z żywej paginy]

Przykład 148.
[List otwarty do Pani Beaty Szydło] / Marek Wójtowicz, Tomasz Rodziewicz
[Strefa uwag: Tytuł nadany przez katalogującego]

4.9 Uwagi dotyczące oznaczenia odpowiedzialności

W strefie uwag podaje się następujące informacje dotyczące oznaczenia odpowiedzialności:

  • informacje o oznaczeniu odpowiedzialności ustalonym na podstawie źródeł spoza artykułu
  • sprostowania i komentarze dotyczące oznaczenia odpowiedzialności (np. błędnie przypisanego, fikcyjnego lub wątpliwego)
  • sprostowanie błędnej formy nazwy autora podanego w artykule
  • informacje o oznaczeniu odpowiedzialności nieprzejętym do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności.

4.10 Uwagi dotyczące cyklu i artykułu wieloczęściowego

W strefie uwag podaje się informacje dotyczące cyklu i artykułu wieloczęściowego, m.in.:

  • oznaczenie cyklu spoza artykułu
  • wyjaśnienie dotyczące cyklu oznaczonego wyłącznie znakiem graficznym
  • wyjaśnienia i sprostowania dotyczące tytułu i/lub błędnej numeracji cyklu i artykułu wieloczęściowego.

4.11 Inne uwagi

W strefie uwag podaje się informacje przejęte z opisywanego artykułu (np. ze strony tytułowej, spisu treści, strony redakcyjnej) lub spoza niej, które nie przynależą do żadnej strefy opisu bibliograficznego ani też nie wynikają np. z tytułu lub dodatku do tytułu, np.:

  • uwagi dotyczące konferencji, seminarium lub innej imprezy powiązanej z opracowywanym artykułem (miejsca, daty, nazwy imprezy)
  • uwagi dotyczące formy artykułu
  • uwagi mające na celu lepszą identyfikację artykułu
  • uwagi związane z pracami dyplomowymi i dysertacjami.

Przykład 149.
Referat z konferencji: Konstelacje Szczecińskie, 17-20 października 2012, Szczecin.

Przykład 150.
Materiały z konferencji: Zbrojne i ideologiczne konflikty w dawnym piśmiennictwie Słowian i ich echa w nowszej kulturze, 2015, Nowy Sącz.

Przykład 151.
Wystawa: Tate Gallery Liverpool, 22 marca – 31 lipca 2017 r.

Przykład 152.
Skrót rozprawy doktorskiej.

Przykład 153.
Streszczenie referatów.

Przykład 154.
Fragment książki: Kawior i popiół.

Przykład 155.
Praca magisterska.

Przykład 156.
Ankieta redakcyjna.

4.12 Uwaga o bibliografii i indeksie

W strefie uwag podaje się informacje o bibliografii załącznikowej lub bibliografii osobowej oraz o indeksach zawartych w opisywanym artykule lub dodatku.

 

Podaje się określenia w języku polskim: bibliografia, netografia, filmografia, dyskografia, wykaz aktów prawnych, orzecznictwo wraz ze wskazaniem lokalizacji spisów w tekście (np. numery stron, przy rozdziałach itp.).

 

Jeżeli w artykule występuje jednocześnie bibliografia, filmografia lub dyskografia, numery stron wymienia się łącznie, nawet jeśli kolejne spisy zaczynają się na następnej stronie. Numery stron poszczególnych spisów podaje się osobno, jeśli znajdują się na stronach, które ze sobą nie sąsiadują.

 

Kolejność podawania uwag:

  • bibliografia osobowa
  • bibliografia, dyskografia, filmografia — w pierwszej kolejności wymienia się bibliografię, następnie kolejne spisy
  • wykaz aktów prawnych, orzecznictwo, glosy
  • indeksy.

Przykład 157.
Bibliografia na stronach 17-18.

Przykład 158.
Bibliografia, filmografia na stronach 300-309.

Przykład 159.
Bibliografia prac naukowych Ryszarda Zięby na stronach 15-30.

Przykład 160.
Bibliografia na stronach 609-614, wykaz orzeczeń i glosy na stronach 645-[655]. Indeks.

Nie wymienia się numerów stron zajmowanych przez indeks(y) ani nie rozróżnia się ich typów. Uwagi o bibliografii i indeksie oddziela się kropką i odstępem.

Przykład 161.
Indeksy.

Przykład 162.
Bibliografia na stronach 456-389. Indeks.

Przykład 163.
Bibliografia, dyskografia na stronach 216-220. Indeksy.

4.13 Uwaga o języku

W strefie uwag podaje się informacje o języku, jeżeli inne strefy opisu nie dostarczają pełnych danych o języku, a opisywany artykuł spełnia przynajmniej jeden z następujących warunków:

  • zawiera tekst w więcej niż jednym języku
  • jest przekładem lub zawiera przekład
  • zawiera streszczenie w innym języku niż tekst główny lub streszczana część tekstu (np. rozdział, artykuł, referat)
  • język przedmowy, posłowia jest inny niż język tekstu głównego
  • język tekstu jest inny niż język tytułu właściwego i nie znajduje to odzwierciedlenia w innych strefach opisu.

 

W uwagach nie uwzględnia się obcojęzycznych cytatów, przykładów itp. (np. w pracach językoznawczych albo dotyczących teorii przekładu), które służą jedynie zilustrowaniu opisywanych problemów.

 

Języki tekstu, streszczeń itd. wymienia się w kolejności alfabetycznej. W przypadku tekstów równoległych, jeżeli jeden z języków stanowił podstawę przekładu dla pozostałych wersji językowych, podaje się go jako pierwszy, a pozostałe w kolejności alfabetycznej.

 

Uwagi podaje się z zachowaniem poniższej kolejności:

1. uwagi dotyczące języka tekstu głównego i/lub języka oryginału
2. uwagi dotyczące języka wstępu, przedmowy, posłowia
3. uwagi dotyczące języka streszczenia.

 

Kolejne uwagi, dotyczące jednej z czterech wyżej wymienionych części tekstu, oddziela się kropką. Uwagi można łączyć w jedną frazę, jeżeli dotyczą tego samego języka/języków.

Przykład 164.
Część tekstu w języku angielskim. Streszczenia w języku francuskim i niemieckim.

Przykład 165.
Część tekstu w języku łacińskim. Część tekstu tłumaczona z łaciny. Streszczenie w języku angielskim, niemieckim.

Przykład 166.
Tekst źródłowy równolegle w języku polskim, łacińskim. Streszczenie w języku angielskim.

 

4.13.1 Język tekstu


Przykład 167.
Off the record / Tomasz Marchewka
[Strefa uwag: Tekst w języku polskim.]
[Język tekstu nie wynika z innych stref opisu.]

Przykład 168.
Skoła i... wojna / Maria Waniczek
[Strefa uwag: Tekst w gwarze podhalańskiej.]

Przykład 169.
Âk sâ bursakam žylo v gorlickìj bursì - ìntervû z bursakom Pavlom Dzûbinom / rozmowę przeprowadziła Olena Duc'-Fajfer
[Strefa uwag: Tekst w gwarze łemkowskiej.]

Przykład 170.
W aneksie tekst źródłowy w języku łacińskim.

 

4.13.2 Język tekstu równoległego

Przykład 171.
Tekst równolegle w języku angielskim, polskim i rosyjskim.
[Tekst równoległy w trzech językach, brak informacji o tłumaczeniu. Żaden z języków tekstu nie jest dominujący, wymieniono je w kolejności alfabetycznej.]

Przykład 172.
Część tekstu równolegle w języku polskim i łacińskim.
[Tekst głównie w języku polskim.]

 

4.13.3 Język streszczenia


Uwagę o języku streszczenia podaje się wyłącznie, gdy streszczenie jest w innym języku niż tekst główny artykułu i/lub streszczana część tekstu.

Przykład 173.
Streszczenie w języku angielskim.
[W artykule występuje tylko jedno streszczenie w języku angielskim dotyczące tekstu głównego.]

Przykład 174.
Streszczenia w języku francuskim i niemieckim.
[W artykule występują dwa streszczenia tekstu głównego: jedno w języku francuskim i jedno w języku niemieckim.]

 

4.13.4 Wiele języków


Przykład 175.
No to zobaczmy! / Thomas Schulz, Katarzyna Jagodzińska, Rasa Rimickaitė, Nelly Bekus, Mykoła Riabczuk, Petr Tomášek, Marta Herucová, Erzsébet Marton
[Strefa uwag: Tekst tłumaczony z wielu języków.]

 

4.13.5 Uwaga o systemie pisma


Uwagę o systemie pisma podaje się jeżeli:

  • do zapisu języka wykorzystuje się obecnie więcej niż jeden system pisma (np. w języku serbskim, azerbejdżańskim, tatarskim, kurdyjskim, mongolskim)
  • do zapisu języka wykorzystano w książce inny system pisma niż powszechnie obecnie stosowany dla danego języka (np. język białoruski zapisany alfabetem łacińskim)
  • dla zaznaczenia innego kroju pisma niż antykwa, przede wszystkim pisma gotyckiego
  • istnieje potrzeba wyrażania innego specjalnego sposobu zapisu, np. alfabetu fonetycznego.

 

Z reguły podaje się wyłącznie nazwę odpowiedniego systemu pisma. Jeżeli uwaga o systemie pisma jest nieczytelna, należy podać informację, którego z języków tekstu uwaga dotyczy.

Przykład 176.
Alfabet łaciński.

Przykład 177.
Cyrylica.

Przykład 178.
Pismo mongolskie.

Przykład 179.
Pismo gotyckie.

Przykład 180.
Alfabet Braille’a.

Przykład 181.
Alfabet łaciński. Część tekstu cyrylicą.

4.14 Uwaga dotycząca zawartości treściowej dokumentu

Podaje się w nim adnotację treściową, informacje o polemice, uzupełnieniu, recenzji.

 

Uwagi dotyczące różnych rodzajów recenzji:

  • książek
  • filmowych
  • teatralnych, muzycznych
  • wystaw.

 

4.14.1 Recenzje książek


Recenzja jest odrębną pozycją — opis recenzowanego dzieła jest podawany w strefie uwag. Zawiera informację o:

  • tytule recenzowanego dzieła
  • autorze
  • miejscu wydania
  • roku wydania.

Przykład 182.
Wahadło dnia i nocy / Karol Alichnowicz
[Strefa uwag: Zawiera recenzję książki: Zawsze gdzieś jest noc / Zbigniew Chojnowski. — Szczecin, 2018.]

Przykład 183.
Medytopisanie / Zbigniew Chojnowski
[Strefa uwag: Zawiera recenzję książki: Podobny do fali : modlitwy i wiersze pokrewne / Zbigniew Jankowski. — Warszawa, 2018.]

Przykład 184.
[Ksiądz Krzysztof Szwermicki i 10 tysięcy wiorst po Syberii w 1859 i 1860 roku — recenzja] / Anna Barańska
[Strefa uwag: Zawiera recenzję książki: Ksiądz Krzysztof Szwermicki i 10 tysięcy wiorst po Syberii w 1859 i 1860 roku. — Lublin, 2018.]

 

4.14.2 Recenzje filmów


Recenzja jest odrębną pozycją — opis recenzowanego dzieła jest podawany w strefie uwag. Zawiera informację o:

  • tytule recenzowanego filmu
  • nazwisku reżysera.

Przykład 185.
Kler nasz powszedni / Elżbieta Baniewicz
[Strefa uwag: Zawiera recenzję filmu: Kler / reżyseria Wojciech Smarzowski.]

 

4.14.3 Recenzje przedstawień teatralnych


Recenzja jest odrębną pozycją — opis recenzowanego dzieła jest podawany w strefie uwag. Zawiera informację o:

  • tytule recenzowanego przedstawienia
  • nazwisku autora sztuki
  • nazwisku reżysera
  • nazwie i siedzibie teatru.

Przykład 186.
Wszystko na sprzedaż? / Agata Chałupnik
[Strefa uwag: Zawiera recenzję przedstawienia: Neron / Jolanta Janiczak ; reżyseria Wiktor Rubin ; Teatr Powszechny, Warszawa.]

Przykład 187.
Komu służy teatr? / Artur Duda
[Strefa uwag: Zawiera recenzję przedstawienia: Solidarność. Rekonstrukcja / reżyseria Paweł Wodziński ; Teatr Polski, Bydgoszcz.]

 

4.14.4 Inne rodzaje adnotacji treściowych


Adnotacja treściowa (wyjaśniająca) stanowi uzupełnienie lub sprecyzowanie zawartych w tytule informacji na temat treści katalogowanego artykułu. Jest to zwięzła informacja o treści dokumentu lub jego temacie.

Przykład 188.
Opodatkowanie akcyzą strat wyrobów węglowych / Katarzyna Chrapowicka
[Strefa uwag: Glosa do wyroku NSA z dnia 16 października 2014 r., I GSK 1071/13.]

Przykład 189.
Działalność Latarników Polski Cyfrowej Równych Szans jako innowacyjna forma przeciwdziałania wykluczeniu cyfrowemu / Dominika Hofman, Łukasz Tomczyk
[Strefa uwag: O projekcie „Polska Cyfrowa Równych Szans”, w ramach którego działają trenerzy — Latarnicy Polski Cyfrowej.]

Przykład 190.
Trybunał Konstytucyjny : wyrok TK z dnia 10 lutego 2015 r. (sygn. akt P 10/11) / [oprac.] Irena Chojnacka, Mieszko Nowicki
[Strefa uwag: Dotyczy amortyzacji prawa użytkowania nieruchomości.]

Przykład 191.
Przesłanki wyłączenia pracownika samorządowego organu podatkowego od udziału w postępowaniu podatkowym / Ireneusz Nowak (Katedra Materialnego Prawa Podatkowego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego)
[Strefa uwag: Uzupełnienie do: Wyłączenie pracownika samorządowego organu podatkowego od udziału w postępowaniu podatkowym : zagadnienia ogólne / Ireneusz Nowak. W: Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych. 2017, nr 8.]

5. Element łączący

Jest to ciąg znaków łączących opis bibliograficzny artykułu z cytatą bibliograficzną wskazującą umiejscowienie artykułu w czasopiśmie lub wydawnictwie zbiorowym.

 

Elementem łączącym może być znak umowny „//” (dwie kreski ukośne) albo połączony z dwukropkiem przyimek „In:” lub „W:”. W niniejszych przepisach jako element łączący przyjmuje się przyimek „W:”.

Przykład 192.
W: Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych. — ISSN 1641-6856. — 2018, nr 1, s. 6-14

Przykład 193.
W: Sen o potędze : bezpieczeństwo, suwerenność, mocarstwowość : Rzeczpospolita Polska 1918-1939, s. 677-696

6. Cytata wydawnicza

W cytacie wydawniczej podaje się lokalizację opisywanego artykułu w czasopiśmie lub pracy zbiorowej, w której artykuł został opublikowany.

 

Cytata wydawnicza obejmuje:

  • tytuł czasopisma lub pracy zbiorowej
  • ISSN czasopisma
  • lokalizację — numeracja zeszytu czasopisma, w którym występuje opisywany artykuł wraz z paginacją lub tylko oznaczenie stron w przypadku pracy zbiorowej.

 

W cytacie wydawniczej stosuje się następujące znaki umowne:

 

(. — ) kropka odstęp myślnik odstęp

rozdziela elementy opisu czasopisma należące do różnych stref opisu bibliograficznego:

  • poprzedza ISSN
  • poprzedza oznaczenie zeszytu czasopisma
  • poprzedza miejsce i rok wydania pracy zbiorowej
  • poprzedza oznaczenie wydania pracy zbiorowej.

(, ) przecinek odstęp

  • poprzedza paginację, czyli wskazanie stron zeszytu czasopisma lub woluminu pracy zbiorowej zajmowanych przez opisywany artykuł.

Przykład 194.
W: Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych. — ISSN 1641-6856. — 2018, nr 1, s. 6-14

Przykład 195.
W: Sen o potędze : bezpieczeństwo, suwerenność, mocarstwowość : Rzeczpospolita Polska 1918-1939, s. 677-696

6.1 Tytuł czasopisma lub pracy zbiorowej

6.1.1 Czasopismo


Dla artykułów z czasopisma podaje się tytuł właściwy czasopisma, w którym znajduje się opisywany artykuł. Zasady tworzenia tytułu właściwego dla wydawnictw ciągłych zostały omówione w przepisach katalogowania dla czasopism.


Tytuł czasopisma podany w cytacie wydawniczej artykułu powinien być tożsamy z tytułem przyjętym w opisie katalogowym czasopisma jako całości.

 

6.1.2 Praca zbiorowa


Dla artykułu z pracy zbiorowej podaje się tytuł właściwy pracy zbiorowej, w razie potrzeby uzupełniony o elementy umożliwiające identyfikację konkretnej publikacji, według następujących schematów:

  • tytuł właściwy
  • tytuł właściwy wraz z dodatkami do tytułu
  • tytuł właściwy z oznaczeniem części
  • tytuł właściwy z oznaczeniem części i tytułem części
  • tytuł właściwy z miejscem i rokiem wydania
  • tytuł właściwy z oznaczeniem wydania.

 

Dobór i kompletność elementów muszą być skorelowane z opisem bibliograficznym cytowanej pracy zbiorowej i umożliwiać jej jednoznaczną identyfikację.

Przykład 196.
W: Ekonomia i polityka : wokół teorii Grzegorza W. Kołodko. — s. 393-405

Przykład 197.
W: Strasznie lubię cię, piosenko : szkice o tekstach Wojciecha Młynarskiego : tom jubileuszowy dedykowany profesor Barbarze Kudrze. — s. 43-52

Przykład 198.
W: Współczesne standardy w zakresie zarządzania bezpieczeństwem i higieną pracy. [3], Nowa perspektywa. — s. 12-13

Przykład 199.
W: Polityka ekonomiczna. — Wrocław, 2014. — s. 17-35

6.2 ISSN czasopisma

Podstawowym źródłem, z którego przejmuje się dane dotyczące ISSN czasopisma, w którym opublikowano katalogowany artykuł, jest wolumin czasopisma, w którym znajduje się artykuł.


Jeśli na czasopiśmie wydrukowano błędny ISSN, w cytacie wydawniczej należy podać poprawny ISSN. Informację o błędnym ISSN-ie należy podać w strefie uwag.

Przykład 200.
W: Nowa Fantastyka. — ISSN 0867-132X

Przykład 201.
W: Prawo Zamówień Publicznych : kwartalnik specjalistyczny. — ISSN 1733-0777
[Strefa uwag: Na czasopiśmie błędny ISSN.]

6.3 Lokalizacja artykułu

6.3.1 Numeracja zeszytu czasopisma


Ogólne zasady przejmowania numeracji wydawnictw ciągłych zostały omówione w przepisach katalogowania dla czasopism.

 

W przypadku katalogowania artykułu i wskazywania jego lokalizacji w czasopiśmie podstawą opisu jest zeszyt czasopisma, w którym znajduje się artykuł.

 

Dane dotyczące oznaczenia numeracji zeszytu czasopisma zawierającego katalogowany artykuł przejmuje się z następujących źródeł:

  • strona tytułowa i redakcyjna czasopisma
  • okładka, nagłówek, metryka wydawnicza, grzbiet
  • żywa pagina, obwoluta
  • informacja o prenumeracie czasopisma
  • spis treści.

 

Oznaczenia numeracji ze wstępu, od redakcji nie przejmuje się do opisu.

 

W przypadku braku oznaczenia numeracji zeszytów czasopisma występujących w wymienionych źródłach oznaczenie numeracji ujmuje się w nawias kwadratowy ( [] ).

Przykład 202.
W: Przegląd Sądowy (Warszawa). — ISSN 0867-7255. — R. 20, [nr] 9 (2011)

Określenia części wydawniczych (tom, zeszyt, wolumin, numer itp.) towarzyszące numeracji zeszytu czasopisma skraca się według wykazu skrótów (zobacz Aneks nr 15). Przy numeracji podwójnej stosuje się znak łamania, np. 2/3.

Przykład 203.
W: Dialog (Warszawa ; 1956). — ISSN 0012-2041. — R. 64, nr 1 (2019)

Przykład 204.
W: Technika Rolnicza, Ogrodnicza, Leśna. — ISSN 1732-1719. — 2015, nr 1

Przykład 205.
W: Roczniki Humanistyczne. — ISSN 0035-7707. — T. 66, z. 9 (2018)

Pomija się numerację ciągłą, a daty nominalne skraca się do roku, chyba, że podanie oznaczenia chronologicznego jest niezbędne do identyfikacji zeszytu czasopisma.

Przykład 206.
W: Dziennik Trybuna. — ISSN 2300-3197. — 2019, nr 164/165, s. 3
[Na stronie tytułowej numeracja:
poniedziałek 19 – wtorek 20 sierpnia 2019 Nr 164-165 (1618-1619)
w żywej paginie numeracja:
poniedziałek 19 – wtorek 20 sierpnia 2019 nr 164-165/2019.]

Przykład 207.
W: Aspiracje : kwartalnik Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. — ISSN 1732-6125. — Lato (2012), s. 26-30

Jeżeli oznaczenie numeracji zeszytu czasopisma jest błędne, w cytacie wydawniczej należy podać numerację poprawną. Informację o błędnej numeracji należy podać w strefie uwag.

Przykład 208.
W: Śląsk : miesięcznik społeczno-kulturalny. — ISSN 1425-3917. R. 20, nr 10 (2014)
[Strefa uwag: W czasopiśmie błędne oznaczenie Rocznika, R. 19.]

 

6.3.2 Paginacja


Jako ostatni element cytaty wydawniczej podaje się numery stron zeszytu czasopisma lub pracy zbiorowej zajmowane przez opisywany artykuł. Zachowuje się liczbowanie stron występujące w zeszycie czasopisma czy woluminie pracy zbiorowej.

 

Numerację stron poprzedza się przecinkiem i odstępem (, ). Przejmuje się arabskie i rzymskie cyfry użyte do liczbowania stron. Określenie towarzyszące paginacji (strony, karty, łamy) skraca się według wykazu skrótów (zobacz Aneks nr 15).

Przykład 209.
W: Journal of Applied Analysis. — ISSN 1425-6908. — Vol. 24, iss. 2 (2018), s. 185-195

Jeśli w artykule brak liczbowania stron lub kart, podaje się dokładną liczbę zadrukowanych stron lub kart. Liczbę stron lub kart podaje się wówczas cyframi arabskimi ujętymi w nawias kwadratowy.