Nuty

Wstęp

Od wielu lat polscy bibliotekarze odczuwają brak jednolitych i aktualnych przepisów katalogowania wszystkich typów zbiorów bibliotecznych, zwłaszcza nut, których zdefiniowanie nie jest dzisiaj sprawą oczywistą. Prezentowane opracowanie stara się wyjść naprzeciw oczekiwaniom środowiska i konkretyzuje przepisy katalogowania.

 

Za punkt wyjścia przyjęto drukowane publikacje utworów muzycznych powszechnie zwane nutami, ujęte szeroko, we wszystkich formach wydawniczych (w kategoriach rynku wydawniczego — we wszystkich formach produktu), niezależnie od nośnika, formy zapisu czy sposobu prezentacji treści. Skupiając się na oczywistych różnicach między nutami drukowanymi i pojawiającymi się jeszcze w niewielkiej ilości publikacjami elektronicznymi, nie można dzisiaj tracić z pola widzenia faktu, że poszczególne materializacje stanowią ucieleśnienie tej samej realizacji dzieła (rodzina modeli konceptualnych FRBR wywiera coraz mocniejszy wpływ na praktykę katalogowania). Normą nadal jest publikowanie przez wydawców nut papierowych, jednakże do takich egzemplarzy nut dołączane są niekiedy wersje cyfrowe np. głosy zawierające partie instrumentalne bądź wokalne. Wspólne przepisy katalogowania pozwalają zunifikować opisy bibliograficzne różnych typów publikacji, a w efekcie ułatwić użytkownikom bibliotek dostęp do poszukiwanych materiałów czy korzystanie z katalogów bibliotecznych w ogóle, realizując główne założenia Międzynarodowej Deklaracji Katalogowania (ICP), która w centrum działań bibliotek stawia ich użytkownika, jego potrzeby i wygodę w kontakcie z biblioteką.

 

Opracowane przez Bibliotekę Narodową Przepisy katalogowania nut starają się pogodzić różne, czasami sprzeczne podejścia: z jednej strony dobrze ugruntowany zwyczaj i tradycja opisu bibliograficznego mocno osadzonego w standardzie ISBD obecnym w polskich bibliotekach od kilkudziesięciu już lat, z drugiej próby zmiany paradygmatu opisu bibliograficznego związane z dynamicznie rozwijającym się standardem RDA, następnie potrzeby i wygodę użytkowników bibliotek (przede wszystkim czytelność, zrozumiałość i nieprzeładowanie opisów i danych w nich zawartych), wreszcie wymogi krajowej centrali bibliograficznej i urzędowej rejestracji całości produkcji wydawniczej — miarodajne, jednoznaczne i możliwie precyzyjne opisy bibliograficzne.

 

Przepisy katalogowania nut oparto na zaktualizowanym w ostatnich latach standardzie ISBD w jego skonsolidowanej postaci, w niewielkim tylko stopniu wzbogaconym o rozwiązania przejęte ze standardu RDA (rezygnacja ze stosowania skrótów, rezygnacja z reguły wyliczania do 3 elementów, rezygnacja z poprawiania i komentowania błędów w miejscu ich wystąpienia, wprowadzenie reguły „bierz, co widzisz”). Zrezygnowano także z rozróżnienia trzech stopni szczegółowości opisu bibliograficznego, wychodząc z założenia, że opis powinien być możliwie szczegółowy, a stopień wykorzystania danych w różnych sposobach ich prezentacji nie powinien wynikać z przepisów katalogowania.

 

Istotne uzupełnienie tekstu Przepisów katalogowania stanowią aneksy, w których zamieszczono wykazy norm i zaleceń międzynarodowych dotyczących konwersji znaków i alfabetów niełacińskich na znaki łacińskie, skrótów dopuszczonych do stosowania w opisie bibliograficznym i nazw rodzajowych występujących w tytułach serii oraz słownik terminologiczny.

1. Zasady ogólne

1.1 Zawartość i budowa opisu

Opis bibliograficzny nut może zawierać następujące elementy zebrane w ośmiu strefach (występowanie poszczególnych elementów jest uzależnione od budowy i/lub zawartości publikacji):

 

a) strefa tytułu i oznaczenia odpowiedzialności:

  • tytuł właściwy
  • dodatek (dodatki) do tytułu
  • tytuł utworu współwydanego (tytuły utworów współwydanych)
  • oznaczenie (oznaczenia) części
  • tytuł (tytuły) części
  • oznaczenie (oznaczenia) odpowiedzialności

 

b) strefa wydania:

  • oznaczenie wydania
  • oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania
  • dodatkowe oznaczenie wydania
  • oznaczenie odpowiedzialności dotyczące dodatkowego oznaczenia wydania

 

c) strefa postaci zapisu muzycznego:

  • określenie postaci zapisu muzycznego

 

d) strefa adresu wydawniczego (strefa publikacji, produkcji, dystrybucji itp.):

  • miejsce wydania, produkcji i/lub dystrybucji
  • nazwa wydawcy, producenta i/lub dystrybutora
  • data wydania, produkcji i/lub dystrybucji
  • miejsce druku lub wytworzenia
  • nazwa drukarni lub wytwórcy
  • data druku lub wytworzenia

 

e) strefa opisu fizycznego:

  • określenie formy nut i/lub objętość
  • oznaczenie ilustracji
  • format
  • dodatek

 

f) strefa serii i nut wielotomowych:

  • tytuł właściwy serii i/lub nut wielotomowych
  • dodatki do tytułu serii i/lub nut wielotomowych
  • oznaczenie odpowiedzialności dotyczące serii i/lub nut wielotomowych
  • oznaczenie podserii
  • tytuł podserii
  • ISSN
  • numeracja związana z serią i/lub nutami wielotomowymi

 

g) strefa uwag

 

h) strefa identyfikatora i sposobu uzyskania nut:

  • identyfikator (np. ISBN, ISMN)
  • informacje uzupełniające
  • określenie sposobu uzyskania nut
  • znak wydawniczy i inne znaki identyfikujące nuty.

 

W katalogowanej pozycji większość elementów może:

  • wystąpić kilkakrotnie w tym samym języku i/lub systemie pisma, zawierając kolejne dane (np. kilka dodatków do tytułu, miejsc wydania czy numerów ISBN i ISMN)
  • być powtórzona w innym języku i/lub systemie pisma jako tak zwany element równoległy (np. tytuł równoległy, równoległy dodatek do tytułu, równoległe oznaczenie wydania).

 

Dobór elementów opisu bibliograficznego oraz ich kolejność w obrębie poszczególnych stref ustalają dalsze przepisy.

1.2 Forma graficzna opisu

1.2.1 Układ graficzny


Układ graficzny dotyczy sposobu prezentacji opisów w różnego rodzaju zbiorach informacji o dokumentach, a zwłaszcza bibliografiach, w tym bibliografii narodowej, nie dotyczy jednak bibliografii załącznikowych i przypisów bibliograficznych. W katalogach komputerowych sposób prezentacji danych jest zdefiniowany przez tzw. szablony wyświetlania uwzględniające różne przesłanki, nie tylko przepisy katalogowania i ścisłe stosowanie określonych w nich znaków umownych.

 

Kolejne strefy opisu bibliograficznego podaje się w ciągłości wiersza. Tylko strefę uwag oraz strefę identyfikatora i sposobu uzyskania nut podaje się od nowego wiersza z wcięciem.

 

Każdą strefę, oprócz pierwszej, pisaną w ciągłości wiersza, poprzedza się kropką, odstępem, myślnikiem, odstępem (. — ). Jeżeli daną strefę zaczyna się od nowego wiersza z wcięciem (co wyraźnie oddziela ją od strefy poprzedniej), należy pominąć znak umowny poprzedzający strefę.

 

Jeżeli strefa powtarza się w ciągłości wiersza, każde jej powtórzenie poprzedza się kropką, odstępem, myślnikiem, odstępem (. — ). Jeżeli strefa zostaje powtórzona od nowego wiersza, nie stosuje się znaku umownego poprzedzającego strefę.

 

Jeżeli w opisie nie występuje pierwszy element strefy, znaki umowne poprzedzające dalszy element strefy, który w tej sytuacji rozpoczyna strefę, pomija się, zastępując je w zapisie w ciągłości wiersza kropką, odstępem, myślnikiem, odstępem (. — ) poprzedzającymi strefę (np. w odniesieniu do dodatkowego oznaczenia wydania przy braku oznaczenia wydania jako takiego).

 

Do opisu nie włącza się stref lub elementów, które nie mają zastosowania w opisie danej publikacji, pomija się również znaki umowne poprzedzające lub zamykające taką strefę lub element (np. oznaczenie ilustracji w opisie nut bez materiału ilustracyjnego, strefę serii w przypadku nut nienależących do żadnej serii).

 

1.2.2 Znaki umowne


Znaki umowne stosuje się w celu oddzielenia kolejnych stref opisu bibliograficznego oraz wyróżnienia poszczególnych elementów w obrębie stref.

 

Każdy element opisu bibliograficznego poprzedza się lub oddziela znakami umownymi. Znak umowny poprzedzający element opisu pomija się, jeżeli dany element rozpoczyna strefę.

 

Jeżeli dany element powtarza się, to każde jego wystąpienie poprzedza się znakami umownymi właściwymi dla tego elementu.

 

Przed i po znaku umownym występuje odstęp (pojedyncza spacja na klawiaturze) w celu zaznaczenia jego funkcji znaku oddzielającego. Wyjątek stanowią przecinek (,) i kropka (.), których nie poprzedza się odstępem, odstęp powinien występować tylko po nich.

 

Nawiasy zwykłe ( () ) i kwadratowe ( [] ) traktuje się jako jeden znak (znak dwuelementowy), stosując odstęp przed pierwszym (otwierającym) i po drugim (zamykającym) nawiasie (elemencie znaku). Przed nawiasem zwykłym lub kwadratowym i po nim może wystąpić tylko pojedyncza spacja. Jeżeli po zamykającym nawiasie zwykłym lub kwadratowym występuje przecinek lub kropka jako znak umowny albo inny znak interpunkcyjny przejęty z katalogowanej pozycji — nie stosuje się odstępu.

 

W nawiasie kwadratowym ( [] ) podaje się informacje znalezione poza podstawowym źródłem danych. Jeżeli następujące po sobie elementy w tej samej strefie przejęto spoza podstawowego źródła danych, każdy z nich należy ująć w odrębny nawias kwadratowy.

Przykład 1.
Warszawa : [wydawca nieznany], [2017]
[Strefa uwag: Rok wydania na podstawie daty wpływu egzemplarza obowiązkowego.]

Dobór znaków umownych oraz ich stosowanie w obrębie poszczególnych stref ustalają dalsze przepisy. Na początku omówienia każdej strefy przedstawiono odpowiednie dla niej, najczęściej spotykane schematy stosowania znaków umownych.

 

1.2.3 Grupowanie elementów równoległych


Każdą przejmowaną do opisu wersję równoległą elementu (tj. wyrażoną w innym języku i/lub systemie pisma) poprzedza się znakiem równości z odstępem po obu jego stronach ( = ).

Przykład 2.
Materiały pomocnicze do kształcenia słuchu = Auxiliary materials for aural training / Jadwiga Dzielska
[Tytuł równoległy.]

Przykład 3.
10 tańców polskich : na orkiestrę kameralną = 10 Polish dances : for chamber orchestra / Witold Lutosławski
[Tytuł równoległy wraz z równoległym dodatkiem do tytułu.]

Przykład 4.
Alla brève : na fortepian = for piano / Elżbieta Sikora
[Równoległy dodatek do tytułu.]

Przykład 5.
A B C : na klarnet B lub C : podręcznik do nauki gry na klarnecie dla najmłodszych = for B flat or C clarinet : a clarinet playing handbook for children = für Klarinette in B oder in C : Unterricht im Klarinettenspiel : ein Handbuch für Klainkinder. 2 / Adam Brzozowski
[Dwa równoległe dodatki do tytułu w dwóch językach.]

Przykład 6.
Tabulatura Joannis de Lublin : ad faciendum cantum choralem fundamentum : ad faciendam correcturam / edycja i przekład polski = edited and translated into Polish by Elżbieta Witkowska-Zaremba ; przekład angielski traktatów = English translations of treatises Anna Maria Busse Berger
[Równoległe oznaczenia odpowiedzialności.]

Przykład 7.
(Polska Muzyka Skrzypcowa = Polish Violin Music)
[Równoległy tytuł serii.]

Jeżeli w jednej strefie kolejne elementy mają swoje wersje równoległe, elementy w każdym z języków i/lub systemów pisma grupuje się i podaje łącznie. Elementy wewnątrz grupy poprzedza się odpowiednimi dla każdego z nich znakami umownymi. Grupę elementów zapisanych w pierwszym języku i/lub systemie pisma poprzedza się znakiem umownym właściwym dla pierwszego elementu tej grupy, natomiast każdą kolejną grupę elementów (wyrażoną w odmiennym języku i/lub systemie pisma) poprzedza się znakiem równości z odstępem po obu jego stronach ( = ).

Przykład 8.
Muszelka ; Srebrna szybka : na głos i orkiestrę kameralną = A little shell ; A silver windowpane : for voice and chamber orchestra / Witold Lutosławski ; słowa Agnieszka Barto
[Równoległa wersja dwóch tytułów ze wspólnym dodatkiem do tytułu.]

1.3 Jednostka opisu

Podstawową jednostką opisu bibliograficznego nut jest pojedynczy wolumin, rozumiany jako jednostka fizyczna. Może to być:

  • publikacje samodzielne wydawniczo (jednoczęściowa publikacja zwarta)
  • części publikacji wielotomowej
  • publikacja wchodząca w skład serii.

 

W przypadku nut muzyki zespołowej jednostką opisu bibliograficznego może być zespół jednostek fizycznych opublikowany w formie zestawu, teki itp. zawierający partyturę i głos (głosy) lub same głosy.

 

Zarówno pojedynczy wolumin, jak i zespół jednostek fizycznych mogą zawierać:

  • jeden utwór
  • kilka utworów
  • fragment (fragmenty) utworu.

1.4 Źródła danych

Wybór głównego źródła danych zależy od typu publikacji. Ogólne kryteria to:


a. kompletność informacji służącej do identyfikacji:
    źródło podające najpełniejsze, najbardziej przejrzyste i miarodajne informacje


b. styczność źródła względem informacji:
    źródło najbliższe zawartości publikacji, takie jak źródło wewnętrzne


c. stabilność źródła informacji:
    najbardziej trwałe źródło.

 

1.4.1 Kolejność źródeł danych


Dane do opisu należy przejmować z następujących źródeł, zachowując podaną niżej kolejność:

 

1. strona tytułowa, a jeżeli nuty mają dwie lub więcej stron tytułowych — główna strona tytułowa


2. jeżeli brak strony tytułowej — substytut strony tytułowej, czyli ta część nut (stronica, część stronicy lub inna część nut), która zawiera tytuł właściwy nut (nagłówek, okładka, incipit tekstowy itp.); substytut strony tytułowej zastępuje nieobecną stronę tytułową, jest traktowany jak podstawowe źródło danych


3. inne preliminaria, tzn. strona redakcyjna, wszystkie karty poprzedzające stronę tytułową lub jej substytut, okładka (z grzbietem i obwolutą), ale tylko wtedy, gdy jest ona integralną częścią oryginalnej postaci wydania nut, metryka nut (niezależnie od umiejscowienia)


4. inne części nut: wstęp, tekst główny, dodatki do tekstu itp.


5. źródła spoza nut, np. bibliografie, w tym narodowe, katalogi (wydawnicze, twórczości kompozytorów itp.), uznane wydawnictwa informacyjne, także internetowe.

 

Główna strona tytułowa

 

Jeżeli informacje tradycyjnie występujące na stronie tytułowej są podane bez powtórzeń na dwóch stronicach na rozwarciu, na stronicach przylegających (tzw. tytuł rozkładowy), obie te stronice należy traktować łącznie jako jedną stronę tytułową.

 

Jeżeli nuty mają dwie lub więcej stron tytułowych w tym samym języku i/lub systemie pisma, jako główną stronę tytułową należy traktować:


1. stronę tytułową z najpóźniejszą datą wydania


2. stronę tytułową przedstawiającą nuty w aspekcie, którego dotyczy opis, np.:

  • przy opisie pojedynczego tomu nut wielotomowych — stronę tytułową dotyczącą opisywanego tomu, a nie całości nut wielotomowych
  • dla wydawnictwa zwartego w obrębie serii — analityczną stronę tytułową
  • dla faksymile — stronę tytułową z informacjami dotyczącymi reprodukcji.

 

Jeżeli nuty mają dwie lub więcej stron tytułowych w różnych językach i/lub systemach pisma, jako główną stronę tytułową należy traktować stronę tytułową w języku i/lub systemie pisma:


1. zawartości nut

2. głównej części nut

3. dominującą w nutach

4. przekładu, jeżeli wiadomo, że tekst w nutach jest tłumaczeniem

5. w oryginalnym języku i/lub systemie pisma, w którym zawartość jest wyrażona


a jeśli tych kryteriów nie da się zastosować:


6. prawą z dwóch stron tytułowych na rozwarciu lub

7. pierwszą prawą z dwóch lub więcej stron tytułowych.

 

1.4.2 Podstawowe źródła danych


Poszczególne strefy opisu bibliograficznego mają wyznaczone podstawowe źródła, z których przede wszystkim należy przejmować dane. Informacje pochodzące z innych źródeł niż podstawowe dla danej strefy należy przejmować do opisu w nawiasie kwadratowym lub podawać tylko w strefie uwag, stosownie do dalszych szczegółowych postanowień.

1.5 Język i system pisma

Stosuje się dwie zasady, w zależności od strefy opisu.

 

Elementy opisu przejmowane z katalogowanej pozycji, a więc należące do:

  • strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności
  • strefy wydania
  • strefy adresu wydawniczego (strefy publikacji, produkcji, dystrybucji itp.)
  • strefy serii i nut wielotomowych
  • strefy uwag (dotyczy tylko tych uwag, w których podaje się dane przejmowane z katalogowanej pozycji, np. tytuł oryginału, warianty tytułów, cytata bibliograficzna)

podaje się w języku i/lub systemie pisma, w jakim zapisano je w źródle danych. W razie potrzeby znaki i litery niełacińskie poddaje się konwersji (transliteruje, transkrybuje lub latynizuje) na znaki łacińskie według norm i zaleceń międzynarodowych podanych w Aneksie nr 20.

 

Jeżeli tytuł publikacji jest w niej wyrażony w więcej niż jednym języku i/lub systemie pisma, stosuje się odpowiednie kryteria wyboru tytułu właściwego.

 

Jeżeli poszczególne inne elementy opisu są wyrażone w publikacji w więcej niż jednym języku i/lub systemie pisma, do opisu przejmuje się przede wszystkim wersję w języku i/lub systemie pisma tytułu właściwego, a gdy takiej wersji brak — wersję wyróżnioną typograficznie lub podaną jako pierwszą, gdy takiego wyróżnienia brak.

 

Wersje w innych językach i/lub alfabetach podaje się jako wersje równoległe, o ile szczegółowe postanowienia nie nakazują innego rozwiązania.

 

Elementy opisu, które nie są przejmowane z katalogowanej pozycji, tylko formułowane przez katalogującego, a więc należące do:

  • strefy opisu fizycznego
  • strefy uwag (nie dotyczy uwag, w których podaje się dane przejmowane z katalogowanej pozycji, np. tytuł oryginału, warianty tytułów cytata bibliograficzna)
  • strefy identyfikatora i sposobu uzyskania nut podaje się w języku polskim.

1.6 Pisownia

1.6.1 Forma gramatyczna, ortografia


Elementy opisu przejmowane z katalogowanej pozycji, a więc należące do:

  • strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności
  • strefy wydania
  • strefy adresu wydawniczego (strefy publikacji, produkcji, dystrybucji itp.)
  • strefy serii i nut wielotomowych
  • strefy uwag (dotyczy tylko części uwag)

podaje się w formie, w jakiej występują w źródle danych, o ile postanowienia dotyczące danego elementu nie nakazują przyjęcia innego rozwiązania.

 

Zachowuje się sformułowania, pisownię i formy gramatyczne, to znaczy:

  • nie uwspółcześnia się pisowni
  • nie poprawia się ani nie komentuje pomyłek, błędów, literówek czy niepoprawnych znaków diakrytycznych w miejscu ich wystąpienia
  • nie zmienia się form gramatycznych
  • nie rozwija się skrótów
  • bez zmian przejmuje się znaki interpunkcyjne, w tym wielokropek
  • nie zapisuje się akcentów wyrazowych ani pochylenia samogłoski
  • nie dodaje się rozwiązania słownego liczb wyrażonych cyframi
  • sprostowania, komentarze, wyjaśnienia podaje się tylko w strefie uwag.

 

Wyjątki:

  • występujące w tytule nawiasy kwadratowe (z wyjątkiem znajdujących się w formułach chemicznych, matematycznych itp.) należy oddawać przez nawiasy zwykłe. Inne rodzaje nawiasów należy przejmować bez zmian. Jeżeli jednak cały tytuł właściwy ujęty jest w źródle danych w jakiekolwiek nawias, należy w opisie pominąć ten nawias. Powyższe zasady dotyczą wszystkich elementów opisu
  • jeżeli tytuł właściwy zawiera w sobie tytuł innego dzieła lub cytat wyróżniony w źródle danych wyłącznie kursywą, ujmuje się je w cudzysłów w celu zachowania zamierzonego graficznego wyróżnienia tej części tytułu
  • znak równości występujący w funkcji łącznika wewnątrzwyrazowego zamienia się na łącznik wewnątrzwyrazowy
  • cudzysłów — niezależnie od formy graficznej występującej w źródle danych — należy oddawać za pomocą jednej formy graficznej, domyślnej dla danego systemu komputerowego (dostępnej „z klawiatury”), np. " ". W niniejszych Przepisach jako formę obowiązującą przyjęto zgodny z polskimi zasadami interpunkcji cudzysłów podwójny: „ ”.
  • znaki interpunkcyjne i typograficzne poprzedzające dodatki do tytułu pomija się, zamieniając je na znak umowny poprzedzający dodatek do tytułu — dwukropek z odstępem po obu stronach znaku ( : ).

Przykład 9.
10 pieśni legjonowych : w łatwym układzie na chór mieszany / Czesław Kozietulski

Przykład 10.
Dwanaście mazurów : na fortepjano / skąponowanych roku 1837 / przez W. B.

Przykład 11.
Marche funebre F. Szopena

Przykład 12.
Idzie żołnierz ... : zbiór piosenek żołnierskich i ludowych, dawnych i współczesnych / zebrał i do druku opracował Bronisław Rutkowski

Przykład 13.
Vo vlasti prošlago : val's" : op. 3 : dlâ skripki ili mand. s" akk. fort. / K. Ŝerbakov

Przykład 14.
10 ulubionych melodyj na skrzypce : w formie duetu, w pozycyi Iszej / opracował Wł. Szybiak

Przykład 15.
Relacja : na flet altowy (lub jeden z kilku innych instrumentów dętych drewnianych) i pogłos = Relation : for alto flute (or for some other wood wind instrument) and reverberation / Jerzy Kornowicz

Przykład 16.
Duo per violino e chitarra (o flauto e chitarra) / Iván Patachich

Przykład 17.
50 lat służby harcerskiej 1945-1995 : [śpiewnik] / [wybór i oprac. muzyczne Beata Drabczak]

Przykład 18.
Grand Trio : pour le pianoforte avec clarinette (ou violon) & violoncelle, d'apres le Septuor pour violon, alto, clarinette, cor, basson, violoncelle et contrabasse : op. 20 / composé par Louis van Beethoven et arrangé par lui même

 

1.6.2 Duże i małe litery


Pierwsza litera pierwszego wyrazu każdej strefy opisu bibliograficznego powinna być zapisana dużą literą. Ponadto w przypadku niektórych elementów lub części elementów opisu (np. tytuł sekcji, tytuł równoległy, tytuł oboczny) pierwsza litera pierwszego wyrazu tego elementu również powinna być pisana dużą literą.

 

W pozostałych przypadkach duże i małe litery zapisuje się zgodnie z zasadami ortograficznymi języka użytego w opisie, niezależnie od sposobu zapisu w źródle danych.

 

Wyjątki:

  • pierwsze słowo tytułu właściwego oraz tytułu obocznego zapisuje się dużą literą niezależnie od pisowni użytej w źródle danych, chyba że jest to symbol (matematyczny, fizyczny, chemiczny itp.), w przypadku którego zmiana wielkości litery powoduje zmianę znaczenia, np.:

– π (stała matematyczna, rodzaj wiązania chemicznego, symbol cząstki elementarnej)
– Π (symbol iloczynu)

  • szczególne zabiegi stylistyczno-interpunkcyjne użyte przez autora w tytule właściwym (np. wielokropek na początku tytułu)
  • w przypadku nazw wydawcy o ustalonym, nietypowym zapisie dużych i małych liter przejmuje się zapis bez zmian, o ile jest to zapis rozpowszechniony, a nie jednostkowy zabieg typograficzny
  • w tytule serii w języku polskim wszystkie wyrazy, oprócz przyimków i spójników oraz takich wyrażeń jak: „imienia”, „pod wezwaniem”, „do spraw”, należy pisać dużą literą. W przypadku innych języków w zapisie tytułu serii stosuje się zasady ortografii właściwe dla danego języka

Przykład 19.
Kraków : niemaGOtu, 2017
[Wydawca z nietypowym zapisem liter.]

Przykład 20.
(Choix de Compositions Classiques et Modernes pour Piano. Degré 3)
[Tytuł serii w języku francuskim.]

Przykład 21.
(Pedagogiczna Biblioteka Wokalna)
[Tytuł serii w języku polskim.]

Przykład 22.
(Współczesna Muzyka Polska. Seria Utworów Kameralnych = Contemporary Polish Music. Series of Chamber Music Compositions)
[Tytuł serii i podserii w języku polskim i w języku angielskim.]

Przykład 23.
(Nowa Polska Muzyka Chóralna = New Polish Choral Music)

 

1.6.3 Stosowanie skrótów


Zrezygnowano ze stosowanych dotychczas łacińskich czy polskich skrótów umownych oraz skracania wyrazów typowych regulowanego niegdyś przez odpowiednie normy.

 

Elementy opisu przejmowane z katalogowanej pozycji, a więc należące do:

  • strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności
  • strefy wydania
  • strefy adresu wydawniczego (strefy publikacji, produkcji, dystrybucji itp.)
  • strefy serii i nut wielotomowych
  • strefy uwag (dotyczy tylko części uwag)

podaje się w takiej formie, w jakiej występują w źródle danych, nie rozwija się więc zastanych skrótów, ani samodzielnie nie skraca żadnych danych.

 

Jedynym wyjątkiem jest oznaczenie części występujące w dwóch strefach: w strefie tytułu i oznaczenia odpowiedzialności oraz w strefie serii i nut wielotomowych. Określenia towarzyszące numeracji części skraca się według wykazu skrótów (zobacz Aneks nr 15).

Przykład 24.
87 Fortschreitende Uebungen : für die Violine mit Klavierbegleitung. Bd. 1, Vorübungen zu Kreutzer / nach Ch. de Bériot ; ausgearbeitet von Heinrich Dessauer für Violine allein

Przykład 25.
Melodie do aranżacji. Zbiór III / Joanna Karska

Przykład 26.
Études de la main gauche : op. 177. Cah. 1 / H. Bertini ; red. par A. Różycki

Przykład 27.
Krótka i praktyczna szkoła na skrzypce. Cz. 1 / C. Henning ; podług najnowszego wydania opracował Władysław Rzepko

W przypadku elementów opisu, które w swoim brzmieniu nie są przejmowane z katalogowanej pozycji, tylko formułowane samodzielnie przez katalogującego, a więc należących do:

  • strefy opisu fizycznego
  • strefy uwag
  • strefy identyfikatora i sposobu uzyskania nut

również nie stosuje się skrótów umownych ani skracania wyrazów typowych.

 

W tym przypadku stosowanie skrótów zostało ograniczone do niezbędnego minimum:

  • najczęściej spotykane, najbardziej rozpowszechnione skróty
  • symbole chemiczne, fizyczne, matematyczne, geograficzne itp., w tym:

– symbole pierwiastków chemicznych
– symbole jednostek miar
– kierunki geograficzne (strony świata)

  • występujące przed imieniem lub nazwiskiem:

– stopnie naukowe
– stopnie wojskowe
– godności kościelne i zakonne.

 

Wykaz skrótów stosowanych w opisie bibliograficznym podano w Aneksie nr 15.

 

1.6.4 Symbole


O ile wykorzystywany system komputerowy na to pozwala, symbole i inne znaki (w tym także typograficzne) zapisuje się w formie, w jakiej występują w źródle danych.

 

Jeżeli jakiegoś znaku czy symbolu nie można przejąć do opisu ze względów technicznych, zastępuje się go opisem lub odpowiednikiem literowym albo słownym ujętym w nawias kwadratowy i w razie potrzeby podaje uwagę wyjaśniającą w strefie uwag.

1.7 Prostowanie i wyjaśnianie danych

Informacje mylne i fikcyjne lub błędnie zapisane słowa przejmuje się z katalogowanej pozycji w niezmienionej postaci. Nie komentuje się ich ani nie prostuje w miejscu wystąpienia. Sprostowania, komentarze, wyjaśnienia itp. podaje się tylko w strefie uwag.

 

Wyjątki:


W miejscu wystąpienia komentuje się:

  • niezgodność numeru ostatniej liczbowanej strony (karty, łamu) ciągu z jego rzeczywistą objętością
  • niewłaściwy ISBN, ISMN.

Przykład 28.
XIV [właściwie XXIV], 255, [3] strony ; 23 cm

Przykład 29.
[4], LXXXIV, [2], 253 [właściwie 299], [3] strony ; 18 cm
[Strefa uwag: Strona 299 błędnie oznaczona jako 253.]

Przykład 30.
ISBN 979-83-62485-04-9 (błędny)

2. Strefa tytułu i oznaczenia odpowiedzialności

Strefa tytułu i oznaczenia odpowiedzialności obejmuje:

  • tytuł właściwy
  • tytuł równoległy (tytuły równoległe)
  • dodatek (dodatki) do tytułu
  • równoległy dodatek do tytułu (równoległe dodatki do tytułu)
  • tytuł utworu współwydanego (tytuły utworów współwydanych)
  • oznaczenie (oznaczenia) części
  • tytuł (tytuły) części
  • oznaczenie (oznaczenia) odpowiedzialności
  • równoległe oznaczenie (oznaczenia) odpowiedzialności

2.1 Znaki umowne

W strefie tytułu i oznaczenia odpowiedzialności stosuje się następujące znaki umowne:

 

( : ) odstęp, dwukropek, odstęp

  • poprzedza każdy dodatek do tytułu
  • poprzedza każdy równoległy dodatek do tytułu podany po tytule równoległym

( / ) odstęp, prawy ukośnik, odstęp

  • poprzedza pierwsze oznaczenie odpowiedzialności podane po dowolnym tytule
  • poprzedza pierwsze oznaczenie odpowiedzialności podane po oznaczeniu części, gdy brak tytułu części

(, ) przecinek, odstęp

  • poprzedza każdą kolejną nazwę w obrębie jednego oznaczenia odpowiedzialności
  • poprzedza tytuł części, jeżeli przed tytułem części występuje oznaczenie części

( ; ) odstęp, średnik, odstęp

  • oddziela kolejne oznaczenia odpowiedzialności (oznaczenia odpowiedzialności różnego rodzaju)
  • poprzedza tytuł każdej kolejnej pracy tego samego autorstwa

(. ) kropka, odstęp

  • poprzedza oznaczenie części
  • poprzedza tytuł części, jeżeli przed tytułem części nie występuje oznaczenie części
  • poprzedza tytuł pierwszego utworu autorstwa innego niż autorstwo utworu poprzedzającego go w opisie bibliograficznym

( = ) odstęp, znak równości, odstęp

  • poprzedza każdy tytuł równoległy
  • poprzedza każdy równoległy dodatek do tytułu podany po dodatku do tytułu (gdy brak tytułu równoległego)
  • poprzedza każde równoległe oznaczenie odpowiedzialności podane po oznaczeniu odpowiedzialności

2.2 Kolejność elementów

Elementy strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności (o ile odpowiednie dane występują) podaje się w następującej kolejności:

  • tytuł właściwy
  • dodatek do tytułu
  • oznaczenie odpowiedzialności.

 

Kolejność ta ulega zmianie, gdy:

  • elementy opisu są ze sobą powiązane składniowo
  • uwzględnia się równoległe wersje elementów
  • przedmiotem opisu są utwory współwydane bez wspólnego tytułu
  • przedmiotem opisu jest pojedynczy tom nut wielotomowych o tytule niewyróżniającym (zależnym od tytułu całości).

 

Szczegółowe zasady podano przy omówieniu poszczególnych elementów strefy.

 

Przykładowe schematy układu elementów:

 

a. Dzieła anonimowe bez jakichkolwiek oznaczeń odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu

 

Tytuł właściwy = Tytuł równoległy

 

Tytuł właściwy = Tytuł równoległy : dodatek do tytułu

 

Tytuł właściwy = Tytuł równoległy : równoległy dodatek do tytułu

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu = Tytuł równoległy : równoległy dodatek do tytułu

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu = równoległy dodatek do tytułu

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu = równoległy dodatek do tytułu = równoległy dodatek do tytułu

 

b. Dzieła autorskie oraz dzieła anonimowe z oznaczeniem odpowiedzialności i pojedyncze tomy nut wielotomowych o tytułach wyróżniających (niezależnych od tytułu całości)

 

Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy = Tytuł równoległy / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy = Tytuł równoległy = Tytuł równoległy / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu / oznaczenie odpowiedzialności ; oznaczenie odpowiedzialności innego rodzaju

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu / pierwsza nazwa w oznaczeniu odpowiedzialności, druga nazwa w oznaczeniu odpowiedzialności tego samego rodzaju, kolejna nazwa w oznaczeniu odpowiedzialności tego samego rodzaju

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu / pierwsza nazwa w oznaczeniu odpowiedzialności, kolejna nazwa w oznaczeniu odpowiedzialności tego samego rodzaju ; oznaczenie odpowiedzialności innego rodzaju

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu : dodatek do tytułu / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności = równoległe oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności = Tytuł równoległy / równoległe oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności ; oznaczenie odpowiedzialności innego rodzaju ; kolejne oznaczenie odpowiedzialności innego rodzaju

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu = Tytuł równoległy : równoległy dodatek do tytułu / oznaczenie odpowiedzialności ; oznaczenie odpowiedzialności innego rodzaju, kolejna nazwa w oznaczeniu odpowiedzialności tego samego rodzaju

 

c. Dzieła jednego autora współwydane bez wspólnego tytułu

 

Tytuł właściwy ; Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy ; Tytuł właściwy ; Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu ; Tytuł właściwy : dodatek do tytułu / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy = Tytuł równoległy ; Tytuł właściwy = Tytuł równoległy / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu ; Tytuł właściwy : dodatek do tytułu / oznaczenie odpowiedzialności ; oznaczenie odpowiedzialności innego rodzaju, kolejna nazwa w oznaczeniu odpowiedzialności tego samego rodzaju

 

d. Dzieła dwóch lub więcej autorów współwydane bez wspólnego tytułu

 

Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności. Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności ; oznaczenie odpowiedzialności innego rodzaju. Tytuł właściwy / oznaczenie odpowiedzialności ; oznaczenie odpowiedzialności innego rodzaju

 

Tytuł właściwy : dodatek do tytułu / oznaczenie odpowiedzialności. Tytuł właściwy : dodatek do tytułu / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł właściwy = Tytuł równoległy / oznaczenie odpowiedzialności. Tytuł właściwy = Tytuł równoległy / oznaczenie odpowiedzialności

 

e. Pojedyncze tomy nut wielotomowych o tytułach niewyróżniających (zależnych od tytułu całości)

 

Tytuł całości. Zależny tytuł części

 

Tytuł całości. Zależny tytuł części = Równoległy tytuł całości. Równoległy zależny tytuł części

 

Tytuł całości. Zależny tytuł części / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł całości. Oznaczenie części

 

Tytuł całości. Oznaczenie części, Zależny tytuł części

 

Tytuł całości : dodatek do tytułu. Zależny tytuł części : dodatek do tytułu części

 

Tytuł całości : dodatek do tytułu. Oznaczenie części, zależny tytuł części / oznaczenie odpowiedzialności

 

Tytuł całości. Zależny tytuł części : dodatek do tytułu części / oznaczenie odpowiedzialności = Równoległy tytuł całości. Równoległy zależny tytuł części : równoległy dodatek do tytułu części / równoległe oznaczenie odpowiedzialności

2.3 Źródła danych

Podstawowym źródłem danych dla strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności jest strona tytułowa lub jej substytut.

 

W przypadku braku tytułu w nutach przejmuje się go ze źródeł spoza nut. W szczególnych sytuacjach dopuszcza się samodzielne nadanie tytułu przez katalogującego. W obu przypadkach tytuł podaje się w nawiasie kwadratowym. W nawiasie kwadratowym podaje się również tytuł nut przejęty z innej części publikacji niż strona tytułowa, w sytuacji gdy strona tytułowa istnieje, ale nie zawiera tytułu, np. podaje tylko nazwy autorów.

 

Oznaczenia odpowiedzialności przejęte spoza strony tytułowej lub jej substytutu podaje się w nawiasie kwadratowym. Dodane przez katalogującego doprecyzowanie rodzaju współpracy, niezbędne do identyfikacji nut, także podaje się w nawiasie kwadratowym.

 

Oznaczenie części, niewyróżniający (zależny od tytułu całości) tytuł części oraz oznaczenie odpowiedzialności dotyczące pojedynczego tomu nut wielotomowych przejmuje się z całego woluminu. Tytuł części i oznaczenie części przejęte spoza strony tytułowej lub jej substytutu podaje się w nawiasie kwadratowym.


W strefie uwag podaje się:

  • informacje uzupełniające i wyjaśniające tytuł (gdy zachodzi taka potrzeba)
  • źródło tytułu właściwego:
  • przejętego spoza istniejącej strony tytułowej
  • przejętego spoza nut
  • utworzonego przez katalogującego
  • występujące poza podstawowym źródłem danych:
  • warianty tytułu właściwego
  • tytuły równoległe
  • dodatki do tytułu
  • dane dotyczące odpowiedzialności ustalone na podstawie zewnętrznych źródeł.

 

W strefie uwag nie podaje się informacji o opisie na podstawie substytutu strony tytułowej ani źródła tytułu właściwego przejętego z substytutu strony tytułowej. Tytułu właściwego przejętego z substytutu strony tytułowej nie ujmuje się w nawias kwadratowy.

2.4 Język i system pisma

Tytuł i oznaczenie odpowiedzialności zapisuje się w języku i/lub systemie pisma, w którym zostały podane w podstawowym źródle danych. W razie potrzeby poddaje się je konwersji według zasad szczegółowych dla danego systemu pisma (zobacz Aneks nr 20).

2.5 Tytuł właściwy

Tytuł właściwy to podstawowy tytuł nut, tytuł uznany za główny tytuł nut. Tytuł właściwy zawsze należy podawać jako pierwszy element opisu bibliograficznego, nawet jeżeli w podstawowym źródle danych został poprzedzony oznaczeniem odpowiedzialności, nadtytułem, tytułem serii lub innymi napisami (z wyjątkiem sytuacji, kiedy oznaczenie odpowiedzialności poprzedzające tytuł właściwy jest z nim powiązane gramatycznie).

 

W skład tytułu właściwego wchodzi:

  • tytuł oboczny.

 

Tytuł właściwy nie obejmuje:

  • tytułu równoległego
  • dodatku do tytułu
  • równoległego dodatku do tytułu.

 

Dane należące do innych elementów opisu bibliograficznego (np. nazwa wydawcy, oznaczenie odpowiedzialności, oznaczenie wydania, materiał ilustracyjny itd.), które poprzez powiązanie składniowe stanowią integralną część tytułu właściwego, włącza się do tytułu właściwego, przejmując je w formie, w jakiej występują w źródle danych, niezależnie od wyróżnień typograficznych poszczególnych części tytułu.

 

2.5.1 Wybór tytułu właściwego


Jeżeli w podstawowym źródle danych występuje więcej niż jeden tytuł tego samego utworu wyrażony w tym samym języku i/lub systemie pisma, za tytuł właściwy uznaje się:

  • tytuł wyróżniony typograficznie, z wyjątkiem przypadków, gdy wyróżniony tytuł ma wyraźnie charakter dodatku do tytułu
  • pierwszy z tytułów, jeżeli żaden nie został wyróżniony typograficznie
  • tytuł wyróżniający znaczeniowo, jeżeli wyróżnienie typograficzne lub kolejność nie stanowią podstawy wyboru.

 

Pozostałe tytuły należy traktować jako dodatki do tytułu i przejmuje się je do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności. Odmienne tytuły nut występujące poza podstawowym źródłem danych podaje się w strefie uwag.

 

Jeżeli w podstawowym źródle danych tytuł nut wyrażony jest w dwóch lub więcej językach i/lub systemach pism, za tytuł właściwy uznaje się tytuł w języku głównej części nut.

 

Jeżeli nie można zastosować tego kryterium, ponieważ żaden z języków nie dominuje w tekście lub żaden z tytułów nie jest wyrażony w języku głównej części nut, podaje się:

  • tytuł wyróżniony typograficznie
  • pierwszy z tytułów występujących w podstawowym źródle danych, jeśli żaden z nich nie jest wyróżniony typograficznie.

 

Pozostałe tytuły należy traktować jako tytuły równoległe i przejmuje się je do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności. Tytuły równoległe występujące poza podstawowym źródłem danych podaje się w strefie uwag.

Przykład 31.
Etiudy op. 10 nr 3, 5, 6, 8, 9, 10 : wydanie faksymilowe rękopisu ze zbiorów Muzeum Fryderyka Chopina w Warszawie (M 192-197, D16-21) = Etudes, Op. 10 Nos. 3, 5, 6, 8, 9 and 10 : facsimile edition of the manuscript held in the Fryderyk Chopin Museum in Warsaw (M 192-197, D16-21) : A II/10/3, 5, 6, 8, 9, 10 / Fryderyk Chopin ; komentarz źródłowy Irena Poniatowska

 

2.5.2 Pisownia tytułu właściwego


Tytuł właściwy przejmuje się ze źródła danych dosłownie, z zachowaniem sformułowań i ortografii, lecz bez konieczności zachowania dużych liter, to znaczy:

  • nie uwspółcześnia się pisowni

Przykład 32.
Dwie melodye : „Myśl ulotna” ; „All antico” / muzyka i słowa Feliksa Starczewskiego

Przykład 33.
10 nowych kolęd i pastorałek : na 4-głosowy chór mięszany : Op. 9 / M. Krawczyk

  • nie poprawia się pomyłek, błędów, literówek lub niepoprawnych znaków diakrytycznych

Przykład 34.
Gondoliera : na chór męzki à capela do słów Al. Stroki / muzykę ułożył Stanisław Bursa

  • skróty występujące w tytule przejmuje się bez zmian

Przykład 35.
Ojcze nasz : baryton lub mezzo-sopran z tow. org. harm. lub fortep. / M. Surzyński

oraz:

  • nie zapisuje się akcentów wyrazowych ani pochylenia samogłosek
  • nie dodaje się rozwiązania słownego liczb wyrażonych cyframi
  • duże i małe litery zapisuje się zgodnie z zasadami ortograficznymi danego języka.

 

Znaki interpunkcyjne (w tym wielokropek), typograficzne, symbole i cyfry zapisuje się w takiej formie, w jakiej występują w źródle danych.

 

Jeżeli jakiegoś znaku lub symbolu nie można przejąć do opisu ze względów technicznych, zastępuje się go opisem lub odpowiednikiem literowym albo słownym ujętym w nawias kwadratowy i w razie potrzeby podaje uwagę wyjaśniającą w strefie uwag.

 

Wyjątki:

  • pierwsze słowo tytułu właściwego oraz tytułu obocznego zapisuje się dużą literą niezależnie od pisowni użytej w źródle danych, chyba że jest to symbol (matematyczny, fizyczny, chemiczny itp.), w przypadku którego zmiana wielkości litery powoduje zmianę znaczenia, np.:

– π (stała matematyczna, rodzaj wiązania chemicznego, symbol cząstki elementarnej)
– Π (symbol iloczynu)

  • występujące w tytule nawiasy kwadratowe (z wyjątkiem znajdujących się w formułach chemicznych, matematycznych itp.) należy oddawać przez nawiasy zwykłe. Inne rodzaje nawiasów należy przejmować bez zmian. Jeżeli jednak cały tytuł właściwy jest ujęty w źródle danych w jakiekolwiek nawias, należy w opisie pominąć ten nawias
  • jeżeli tytuł właściwy zawiera w sobie tytuł innego dzieła lub cytat wyróżniony w źródle danych wyłącznie kursywą, ujmuje się je w cudzysłów w celu zachowania zamierzonego graficznego wyróżnienia tej części tytułu
  • znak równości występujący w funkcji łącznika wewnątrzwyrazowego zamienia się na łącznik wewnątrzwyrazowy
  • cudzysłów — niezależnie od formy graficznej występującej w źródle danych — należy oddawać za pomocą jednej formy graficznej, domyślnej dla danego systemu komputerowego (dostępnej „z klawiatury”), np. " ". W niniejszych Przepisach jako formę obowiązującą przyjęto zgodny z polskimi zasadami interpunkcji cudzysłów podwójny: „ ”.
  • znaki interpunkcyjne i typograficzne poprzedzające dodatki do tytułu pomija się, zamieniając je na znak umowny poprzedzający dodatek do tytułu — dwukropek z odstępem po obu stronach znaku ( : ).

 

2.5.3 Forma tytułu właściwego


Tytuł właściwy nut może składać się tylko z określenia formy muzycznej, gatunku, tempa, także powiązanych typograficznie z określeniem obsady, tonacji, numerem opusu, numerem w katalogu dzieł kompozytora itp. Jeżeli te dodatkowe elementy nie są powiązane typograficznie, traktuje się je jako dodatek do tytułu właściwego.

Przykład 36.
Sonata / Ân Vangal

Przykład 37.
V Sonata : na skrzypce i fortepian / Grażyna Bacewicz

Przykład 38.
Krakowiak : op. 5 no. 1 / I. J. Paderewski

Przykład 39.
Adagio h-moll : K.V. 540 / W. A. Mozart ; opracował Z. Drzewiecki

Przykład 40.
Adagio : E-dur. KV 261 / W. A. Mozart ; opracował Z. Jahnke

 

Tytuł właściwy może składać się z nazwy osoby lub ciała zbiorowego.

Przykład 41.
Chopin-Schaum : for piano. Book 2

Przykład 42.
Czwarty Śpiewnik domowy St. Moniuszki

Przykład 43.
Biblioteka chóralna pod redakcją Jana Kolasińskiego : do użytku chórów szkolnych i świetlicowych. Z. 2

Przykład 44.
Fantaisie brillante op. 20 : sur des motifs de l'opéra „Faust” de Gounod : na skrzypce i fortepian = for violin and piano / Henryk Wieniawski ; edited Irena Dubiska, Eugenia Umińska

 

Tytuł właściwy może składać się ze skrótowca, akronimu, logo lub zawierać taki element.

Przykład 45.
Zapamiętaj : zlot ZHP : Monte Cassino : 1944-1969

Przykład 46.
ZMP pomaga wsi / muzyka: Alfred Gradstein ; słowa Helena Kołaczkowska

 

Tytuł właściwy może zawierać cyfry, liczby lub pojedyncze litery.

Przykład 47.
50 etiud na fortepian / Johann Baptist Cramer

Przykład 48.
Due Ricercari sul nome „B-A-C-H” : per pianoforte / Alfredo Casella

Przykład 49.
Abc gitary / Józef Powroźniak

 

Jeżeli tytuł właściwy składa się z dwóch członów (z których każdy tworzy niezależny tytuł) połączonych spójnikiem „czyli” lub jego odpowiednikiem w języku polskim (np. albo, to jest) bądź obcym (np. or, ou, oder, ossia, aneb, sive), drugi człon jest tytułem obocznym. Pierwszy wyraz tytułu obocznego zapisuje się dużą literą.

Przykład 50.
Journal Muzyczny na rok 1823 czyli Zbiór naynowszych tańców i spiewow z róznych oper i komedio oper / ułożonych na pianoforte przez róznych kompozytorów

 

2.5.4 Inne elementy opisu zawarte w tytule


Dane należące do innych elementów opisu bibliograficznego (np. nazwa wydawcy, oznaczenie odpowiedzialności, oznaczenie wydania, materiał ilustracyjny itd.), które poprzez powiązanie składniowe stanowią integralną część tytułu właściwego, włącza się do tytułu właściwego, przejmując je w formie, w jakiej występują w źródle danych, niezależnie od wyróżnień typograficznych poszczególnych części tytułu.

Przykład 51.
Cztery pieśni Ronsarda na baryton z akompaniamentem fletu / Norbert Mateusz Kuźnik ; [tłumaczenie: Krzysztof Lipka]

Przykład 52.
Des Hafis Liebeslieder : für eine Singstimme und Klavier : Op 24 No 1-6 / von Karol Szymanowski ; nachdichtungen von Hans Bethge

Przykład 53.
Ballada f-moll op. 52 : Wydanie faksymilowe rękopisu ze zbiorów Bodleian Library, Oxford = Ballade in F minor, op. 52 : Facsimile edition of the manuscript held in the Bodleian Library in Oxford / Fryderyk Chopin ; komentarz źródłowy Jim Samson

 

2.5.5 Brak tytułu


Jeżeli nuty nie zawierają strony tytułowej i jej substytutu:

  • tytuł przejmuje się z zewnętrznych źródeł bibliograficznych: katalogów wydawniczych, bibliografii lub innych opracowań, uzupełniając go początkowym fragmentem tekstu z wyrażeniem wprowadzającym „Incipit:”
  • w przypadku braku informacji w źródłach tytuł nadawany jest przez katalogującego i uzupełniany początkowym fragmentem tekstu z ujętym w nawias kwadratowy wyrażeniem wprowadzającym „Incipit:”.

 

Tytuł spoza nut (zarówno przejęty ze źródeł informacji, jak i nadany przez katalogującego) ujmuje się w nawias kwadratowy. W strefie uwag podaje się źródło tytułu.

 

Początkowe wyrazy tekstu przejęte do incipitu podaje się bez cudzysłowu. Miejsce zakończenia cytowania incipitu oznacza się wielokropkiem ujętym w nawias kwadratowy ( […] ).

 

Początkowy fragment tekstu występującego w dokumencie poprzedzony słowem „Incipit:” traktuje się jako dodatek do tytułu i poprzedza dwukropkiem z odstępem po obu stronach znaku ( : ).

Przykład 54.
[20 pieśni] / [Stanisław Moniuszko]
[Strefa uwag: Tytuł nadany przez katalogującego.]

Przykład 55.
[Prząśniczka] / [Stanisław Moniuszko]
[Strefa uwag: Tytuł nadany według tytułu pierwszej pieśni.]

2.6 Tytuł równoległy

Tytuł równoległy to tytuł wyrażony w innym języku i/lub systemie pisma niż tytuł właściwy. Tytuł równoległy występuje w podstawowym źródle danych jako odpowiednik tytułu właściwego.

 

Jeżeli w podstawowym źródle danych tytuł tego samego dzieła jest wyrażony w więcej niż jednym języku i/lub systemie pisma, każdy tytuł, którego nie uznano za tytuł właściwy, przejmuje się do opisu jako tytuł równoległy.

 

Tytuły równoległe występujące poza podstawowym źródłem danych podaje się tylko w strefie uwag, bez wskazania ich lokalizacji.

 

Każdy tytuł równoległy poprzedza się znakiem równości z odstępem po obu jego stronach ( = ). Tytuł równoległy podaje się po tytule właściwym (lub po dodatkach do tytułu bądź po oznaczeniach odpowiedzialności, jeżeli w opisie występują także wersje równoległe tych elementów).

 

Dwa lub więcej tytuły równoległe podaje się:

  • w porządku wynikającym z układu typograficznego
  • w kolejności występowania, gdy brak wyróżnień typograficznych.

2.7 Dodatek do tytułu

Dodatek do tytułu to wyraz lub wyrażenie w języku i/lub systemie pisma tytułu właściwego uzupełniające tytuł właściwy. Rozróżnia się: podtytuł i nadtytuł.

 

Za dodatek do tytułu nie uznaje się takich elementów, jak: motto, dedykacja, inwokacja (czy inne wyrażenia wprowadzające, które nie stanowią części tytułu właściwego), nazwy honorowych patronatów, programów finansujących, grantów, informacje o nagrodach itp.

 

Należy zwracać uwagę, czy informacja poprzedzająca tytuł w źródle danych stanowi nadtytuł, czy też nazwę serii, instytucji sprawczej itp.

 

Dodatki do tytułu występujące w podstawowym źródle danych przejmuje się do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności.

 

Każdy dodatek do tytułu poprzedza się dwukropkiem z odstępem po obu stronach znaku ( : ). Pierwszy wyraz każdego dodatku do tytułu zapisuje się małą literą, jeżeli jest to zgodne z zasadami ortograficznymi danego języka.

 

Dodatek (dodatki) do tytułu podaje się zasadniczo po tytule właściwym, jednakże:

  • jeżeli występuje tytuł równoległy (bez równoległego dodatku do tytułu), dodatek do tytułu podaje się po tytule równoległym
  • jeżeli występuje tytuł równoległy z równoległym dodatkiem do tytułu, dodatek do tytułu podaje się po tytule właściwym (wersje językowe grupuje się).

 

Jeżeli w podstawowym źródle danych występują dwa lub więcej elementy uznane za dodatki do tytułu, jako pierwszy podaje się element wyróżniony typograficznie, jeśli brak takiego wyróżnienia – dodatki do tytułu podaje się w kolejności ich występowania.

Przykład 56.
Pieśni adwentowe : (towarzyszenie organowe) : [z tekstem podłożonym] / harm. F. Rączkowski

Przykład 57.
Polski hymn narodowy : Jeszcze Polska nie zginęła : wielka orkiestra dęta / harm. Kazimierz Sikorski ; instrum. Tadeusz Paciorkiewicz

Dodatki do tytułu spoza podstawowego źródła danych podaje się w strefie uwag.

 

Jeżeli jest to niezbędne do identyfikacji nut, dopuszcza się przejęcie do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności podtytułu spoza podstawowego źródła danych. Zapisuje się go wówczas w nawiasie kwadratowym.

Przykład 58.
Halka : Jako od wichru krzew połamany : [na fortepian z tekstem podłożonym] / muz. St. Moniuszko

Przykład 59.
Aria Cavaradossiego z 3 aktu opery „Tosca” : [na głos z fortepianem] / Giacomo Puccini ; do druku przygotował Włodzimierz Poźniak

2.8 Równoległy dodatek do tytułu

Równoległy dodatek do tytułu to dodatek do tytułu wyrażony w innym języku i/lub systemie pisma niż tytuł właściwy. Może on występować łącznie z tytułem równoległym lub samodzielnie (bez tytułu równoległego).

 

Pierwszy wyraz każdego równoległego dodatku do tytułu zapisuje się małą literą, jeżeli jest to zgodne zasadami ortograficznymi danego języka.

 

Równoległe datki do tytułu występujące w podstawowym źródle danych przejmuje się do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności. Równoległe datki do tytułu spoza podstawowego źródła danych podaje się w strefie uwag.

 

Równoległy dodatek do tytułu poprzedza się:

  • dwukropkiem z odstępem po obu stronach znaku ( : ), jeżeli podaje się go po odpowiadającym mu tytule równoległym lub innym równoległym dodatku do tytułu wyrażonym w tym samym języku i/lub systemie pisma
  • znakiem równości z odstępem po obu stronach znaku ( = ), gdy brak tytułu równoległego i wszystkie równoległe dodatki do tytułu podaje się po dodatku do tytułu (dodatku wyrażonym w języku i/lub systemie pisma tytułu właściwego).

 

Innymi słowy, jeżeli w podstawowym źródle danych znajdują się równoległe dodatki do tytułu, należy:

  • dodatek do tytułu wyrażony w języku i/lub systemie pisma tytułu właściwego podać po tytule właściwym, natomiast
  • równoległe dodatki do tytułu podać po tytułach równoległych odpowiadających im pod względem języka i/lub systemu pisma
  • jeżeli brak tytułów równoległych, należy wszystkie równoległe dodatki do tytułu podać po dodatku (dodatkach) do tytułu.

2.9 Oznaczenie odpowiedzialności

Oznaczenie odpowiedzialności to nazwa i/lub wyrażenie:

  • określające osobę lub ciało zbiorowe (autora, współtwórcę, instytucję sprawczą), które są odpowiedzialne za intelektualną i/lub artystyczną zawartość nut
  • wskazujące jej funkcje w procesie powstania nut, tomu nut, indywidualnego utworu zawartego w nutach, serii lub podserii itd.

 

Pierwsze oznaczenie odpowiedzialności podawane po jakimkolwiek tytule (tytuł właściwy, tytuł równoległy, dodatek do tytułu, tytuł części itd.) lub po oznaczeniu części (gdy brak tytułu części) poprzedza się prawym ukośnikiem z odstępem po obu stronach znaku ( / ).

 

Oznaczenia odpowiedzialności różnego rodzaju (autorzy — redaktor, autor — ilustrator, nazwy osób — nazwy ciał zbiorowych itd.) niepowiązane spójnikiem lub innym wyrażeniem oddziela się średnikiem z odstępem po obu stronach znaku ( ; ).

 

W obrębie jednego oznaczenia odpowiedzialności (oznaczenia odpowiedzialności tego samego rodzaju) poszczególne nazwy osób lub ciał zbiorowych niepowiązane spójnikiem lub innym wyrażeniem oddziela się przecinkiem i odstępem (, ).

Przykład 60.
Poznaj swój kraj. 2 / Katarzyna Bayer, Adam Wacławski

Przykład 61.
Polskie stroje ludowe i przyśpiewki do tańców / Adam Wacławski, Małgorzata Robaczyk ; [muzyka: Przemysław Mazurek, Tomasz Dorogusz-Doroszkiewicz]

Przykład 62.
Utwory skrzypcowe sławnych kompozytorów : na pierwszą pozycję : układ na skrzypce i fortepian. Z. 1 / opracowali Stanisław Jarzębski oraz Irena Garztecka

Podstawowym źródłem danych dla oznaczenia odpowiedzialności jest strona tytułowa lub jej substytut. Oznaczenia odpowiedzialności przejęte spoza podstawowego źródła danych podaje się w nawiasie kwadratowym. Informacje dotyczące oznaczenia odpowiedzialności ustalone na podstawie źródeł spoza katalogowanej pozycji podaje się tylko w strefie uwag.

Przykład 63.
Przedstawienia : i piosenki na uroczystości przedszkolne. 10 / Adam Wacławski ; [przygotowanie muzyczne: Tomasz Dorogusz-Doroszkiewicz, Przemysław Mazurek]

W przypadku antologii oraz utworów współwydanych do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności nie przejmuje się nazw autorów poszczególnych prac wziętych ze spisu treści i nagłówków ich prac.

 

W dwóch przypadkach do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności przejmuje się nazwę ciała zbiorowego związanego z niewyróżniającym tytułem serii:

  • więcej niż jedno ciało zbiorowe podejmowało inicjatywę i/lub sprawowało nadzór merytoryczny nad wydaniem nut
  • nazwa ciała zbiorowego odpowiedzialnego za serię różni się od nazwy ciała zbiorowego odpowiedzialnego za opisywane nuty.

 

2.9.1 Forma nazw przejmowanych do oznaczenia odpowiedzialności


Nazwy osób i instytucji odpowiedzialnych za intelektualną i/lub artystyczna zawartość nut oraz pełniących określone funkcje w procesie powstania nut przejmuje się do oznaczenia odpowiedzialności wraz z występującymi przy nich wyrażeniami i skrótami (np. tytuły, godności, afiliacje itp.).

Przykład 64.
Śpiewnik parafialny księdza Wojciecha Lewkowicza. Z. 1, Pieśni adwentowe, kolędy i pastorałki

Przykład 65.
Lirenka : walce : na fortepiano : Op. 156 / przez Adama Wrońskiego, Dyrektora Orkiestry Teatru Lwowskiego i zdrojowej w Krynicy

 

2.9.2 Określenie rodzaju współpracy


Wyrazy lub wyrażenia określające rodzaj wkładu pracy osoby lub ciała zbiorowego w intelektualną i/lub artystyczną zawartość nut oraz wskazujące jej (jego) funkcje w procesie powstania nut traktuje się jako integralną część oznaczenia odpowiedzialności i przejmuje w formie występującej w źródle danych.

Przykład 66.
Niemagotu : wokal : chór : akordy / [redakcja muzyczna Maria Pękała ; korekta Jakub Blycharz]

Przykład 67.
Dzwon wolności brzmi : pieśni Powstania Styczniowego / opracowanie muzyczne Tomasz Orkiszewski

Przykład 68.
Imię, które kocham : śpiewnik młodzieżowy dla punktów katechetycznych kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Polsce / [opracowanie muzyczne Roman Chalupka [i inni]

Przykład 69.
100 kanonów 2-, 3- i 4-głosowych różnych kompozytorów / [zebrał i opracował] Witold Kulikowski ; słowa K. Jeżewskiej, M. Modrakowskiej i innych

Przykład 70.
1410-1910 : Hasło : Pieśń do słów Maryi Konopnickiej : Na obchód Grunwaldzki / napisał Feliks Nowowiejski

Przykład 71.
Missa paschalis : na 5-głosowy chór mieszany a capella / Marcin Leopolita ; wg fragmentów rękopisu z XVII w. oraz wydania z r. 1889 przygotował Hieronim Feicht ; znakami wykonawczymi opatrzył Stanisław Wiechowicz ; wyciąg fortepianowy sporządził Stanisław Uryć

Przykład 72.
Epizod na maskaradzie : poemat symfoniczny : op. 14 / Mieczysław Karłowicz ; zinstrumentował i dokończył Grzegorz Fitelberg ; do druku przygotował Stanisław Wisłocki

Przykład 73.
12 Konzert- und Opernarien : zum praktischen gebrauch / Joh. Christian Bach ; herausgegeben von Ludwig Landshoff ; die Übertragung der italienischen, englishen und französischen Originaltexte besorgte Karl Wolfskehl

Jeżeli wyrazy lub wyrażenia występujące z nazwą osoby lub instytucji odpowiedzialnej za intelektualną i/lub artystyczna zawartość nut czy pełniących określone funkcje w procesie powstania nut dotyczą zawartości nut, a nie funkcji osób lub ciał zbiorowych, traktuje się je jako dodatek do tytułu.

 

Jeżeli nazwy autorów i współautorów występują w podstawowym źródle danych, a określenia rodzaju ich odpowiedzialności poza nim (np. na stronie redakcyjnej), należy przejąć je do oznaczenia odpowiedzialności. Jako dane spoza podstawowego źródła podaje się je w nawiasie kwadratowym.

Przykład 74.
10 pieśni legjonowych : w łatwym układzie na 3 głosy męskie lub żeńskie dla użytku chórów szkolnych, ludowych i związków strzeleckich / [wybrał i opracował] Czesław Kozietulski

Przykład 75.
„Ho! daleko” : pieśń odpływających z poematu „Żmija” Jul. Słowackiego / muz. W. R. Wielkość i opatrzność Boga / muz. L. van Beethoven ; [aranżacja] W.R.

Przykład 76.
Koncerty / Fryderyk Chopin ; red. Ignacy J. Paderewski, Ludwik Bronarski, Józef Turczyński ; [układ graf. Ludwik Gardowski ; wyciąg fortepianowy (Piano II) sporządził Jerzy Lefeld]

Przykład 77.
Bogurodzica : (XIV wiek) / [w takt ujął, zharmonizował i zinstrumentował Feliks Nowowiejski]

Dopuszcza się dodanie przez katalogującego określenia wskazującego czy doprecyzowującego rodzaj odpowiedzialności. Określenia takie formułuje się zwięźle w języku polskim i ujmuje w nawias kwadratowy.

Przykład 78.
Awans dla panny : walc / muzyka i słowa Marjana Hemara ; [układ fortepianowy Wł. Eiger]

Przykład 79.
Mazurki : na skrzypce / F. Chopin ; [aranżacja] K. Kowalski

Przykład 80.
Marsze : na orkiestrę dętą / Feliks Konopasek ; [instrumentacja] M. N.

Przykład 81.
Śpiewnik : pieśni weselne / [wybór] Jan Zamojski

Przez współtwórców, to znaczy osoby lub ciała zbiorowe mające wkład w intelektualną i/lub artystyczną zawartość nut oraz pełniące funkcje w procesie powstania nut, rozumie się przede wszystkim:

  • redaktorów naukowych
  • redaktorów prac zbiorowych
  • redaktorów odpowiedzialnych (dla utworów bez autora)
  • redaktorów utworu autorskiego w przypadku, gdy dokument został wydany po raz pierwszy dopiero po śmierci autora
  • autorów i redaktorów wyborów, antologii
  • autorów wstępu, przedmowy, posłowia (zawierających obszerny, merytoryczny komentarz)
  • tłumaczy
  • ilustratorów, fotografów, projektantów lub inne osoby o autorskim wkładzie artystycznym
  • recenzentów
  • konsultantów
  • autorów aranżacji, transkrypcji, instrumentacji.

 

W opisie bibliograficznym pomija się nazwy osób i ciał zbiorowych, które nie są odpowiedzialne za intelektualną i/lub artystyczną zawartość nut, np.:

  • redaktorów technicznych
  • honorowych patronów
  • tłumaczy streszczeń
  • tłumaczy podpisów pod zdjęciami
  • kopistów nut
  • wykonawców składu komputerowego.

 

2.9.3 Więcej niż jedna osoba lub ciało zbiorowe


Nazwy osób i/lub ciał zbiorowych spełniających zróżnicowane funkcje podaje się w odrębnych oznaczeniach odpowiedzialności (oznaczeniach odpowiedzialności różnego rodzaju).

 

Poszczególne oznaczenia odpowiedzialności podaje się w kolejności, w jakiej występują w podstawowym źródle danych, chyba że wyróżnienia typograficzne sugerują inne ich uporządkowanie. Kolejne oznaczenia odpowiedzialności należy oddzielać średnikiem z odstępem po obu stronach znaku ( ; ), z wyjątkiem wypadków, gdy traktuje się je jako jedno wyrażenie.

 

Nazwy dwóch i więcej osób lub ciał zbiorowych spełniających taką samą funkcję (np. autorów, ilustratorów, instytucji sprawczych) należy wymieniać w jednym oznaczeniu odpowiedzialności. Należy przy tym zachować kolejność nazw występujących w źródle danych. Kolejne nazwy należy oddzielać przecinkiem i odstępem (, ), z wyjątkiem przypadków gdy są ze sobą powiązane składniowo.

 

Nazwy osób zawsze podaje się przed nazwami ciał zbiorowych.

Przykład 82.
„Są chwile w życiu” : solo na mezzosopran, chór na trzy głosy równe / słowa prof. W. Stroki ; Zakład Kórnicki

 

2.9.4 Oznaczenie odpowiedzialności inne niż nazwa osoby lub ciała zbiorowego


Jeżeli w podstawowym źródle danych jako oznaczenie odpowiedzialności występuje wyrażenie niezawierające nazwy osoby lub ciała zbiorowego, wyrażenie to przejmuje się jako oznaczenie odpowiedzialności.

Przykład 83.
Odkrycie Kopernika : śpiew ... / Muzyka B. Olędzki ; Słowa: autor nieznany

Przykład 84.
Marsz Żuawów : z 1863 r. / autor melodii nieznany ; układ K. M. ; słowa Włodzimierz Wolski

Przykład 85.
W krainie melodii : zbiór tekstów piosenek Marii Rudnickiej / muzyka różnych kompozytorów ; opracowała Maria Rudnicka

 

2.9.5 Inne elementy opisu zawarte w oznaczeniu odpowiedzialności


Dane należące do innych elementów opisu (np. tytuł oryginału, informacje dotyczące podstawy przekładu, edycji lub materiału ilustracyjnego itd.), które poprzez powiązanie składniowe stanowią integralną część oznaczenia odpowiedzialności, przejmuje się do opisu w tym charakterze.

Przykład 86.
Inwokacje do świętego Brata Alberta / [muzyka: Irena Pfeiffer] ; słowa: Ojca Świętego Jana Pawła II na podstawie homilii i wypowiedzi zawartych w zbiorze p.t. „Świadectwo oddania bez reszty”

Przykład 87.
Mało nas : piosenki dziecięce na fortepian / opracował Włodzimierz Sołtysik ; ilustrował Kotbury

Przykład 88.
Kotek : śpiewnik dla dzieci : materiały metodyczne / oprac. Janusz Nowosad ; w oparciu o wiersze Juliana Tuwima

Przykład 89.
Sonata g-moll : na wiolonczelę i basso continuo (fortepian) / Henry Eccles ; na podstawie redakcji Ernesta Cahnbleya opracował Kazimierz Wiłkomirski

 

2.9.6 Brak oznaczenia odpowiedzialności


Jeżeli nazwa autora lub ciała zbiorowego odpowiedzialnego za intelektualną i/lub artystyczną zawartość nut stanowi integralną część tytułu właściwego i w tej funkcji została przejęta do opisu, nie powtarza się jej w oznaczeniu odpowiedzialności.

Przykład 90.
10 pieśni Moniuszki : na chór szkolny : [2 i 3-głosowy a cappella] / zebrał i opracował Marian Sujkowski

Przykład 91.
Fr. Chopin's sämmtliche Pianoforte-Werke. Mazurkas / kritisch rev. und mit Fingersatz vers. von Herrmann Scholtz

Przykład 92.
Pieśni Jana Sebastian Bacha / przyg. i korekta Adelajda Romańska

 

2.9.7 Równoległe oznaczenie odpowiedzialności


Równoległe oznaczenie odpowiedzialności to oznaczenie odpowiedzialności wyrażone w innym języku i/lub alfabecie niż tytuł właściwy.

 

Przejmuje się je do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności tylko wówczas, jeśli znajduje się ono w podstawowym źródle danych, to znaczy gdy główne źródło danych podaje oznaczenie odpowiedzialności w dwóch lub więcej językach i/lub systemach pisma.

 

Równoległego oznaczenia odpowiedzialności spoza podstawowego źródła danych (np. z innojęzycznej strony tytułowej, okładki czy grzbietu) nie przejmuje się do opisu.

 

Równoległe oznaczenie odpowiedzialności poprzedza się:

  • znakiem równości z odstępem po obu stronach znaku ( = ), gdy brak innych elementów równoległych i równoległe oznaczenie odpowiedzialności podaje się po oznaczeniu odpowiedzialności w języki i/lub alfabecie tytułu właściwego
  • znakiem umownym wynikającym z rodzaju i pozycji oznaczenia odpowiedzialności w ciągu całej strefy, jeśli równoległe oznaczenie odpowiedzialności jest zgrupowane z innymi elementami równoległymi. Znak równości z odstępem po obu stronach znaku ( = ) występuje wówczas tylko na początku takiej grupy.

Przykład 93.
Tabulatura Joannis de Lublin : ad faciendum cantum choralem fundamentum : ad faciendam correcturam / edycja i przekład polski = edited and translated into Polish by Elżbieta Witkowska-Zaremba ; przekład angielski traktatów = English translations of treatises Anna Maria Busse Berger

Przykład 94.
Chants d'eglise : a plusieurs voix : des anciens compositeurs polonais. 2me livraison, Le Messes de l'Abbè Gregoire Gorczycki / recueillis et publiès par Joseph Cichocki = Śpiewy kościelne : na kilka głosów : dawnych kompozytorów polskich. Poszyt 2gi, Msze przez księdza Grzegorza Gorczyckiego / zebrane i wydane przez Józefa Cichockiego

2.10 Utwory współwydane

2.10.1 Pod wspólnym tytułem


W przypadku utworów wydanych pod wspólnym tytułem jako tytuł właściwy przyjmuje się tytuł wspólny. Tytuły poszczególnych utworów wymienione w podstawowym źródle danych lub przy poszczególnych utworach podaje się w strefie uwag.

Przykład 95.
Trois Quatuors : pour Deux Violons, Alto et Basse : dedies au Prince A. Valentin Radziwill son Elève : Oeuv. 3 / par Rodolphe Kreutzer
[Strefa uwag: Zawiera 3 kwartety smyczkowe.]

Przykład 96.
Utwory zebrane : na fortepian = Collected pieces : for piano. Vol. 3 / Józef Lubowski ; Edited by Adam Wodnicki
[Strefa uwag: Zawiera: Grand Mazurka Op. 6 ; Grand Mazurka Op. posth. 1 ; Mazur Op. posth. 10 ; Mazur ; Polka de Concert Op. 5 ; Étrennes. Album musical ; Tarantelle.]

 

2.10.2 Bez wspólnego tytułu


Jeżeli w podstawowym źródle danych występują tytuły dwóch lub więcej prac nieopatrzonych wspólnym tytułem, w strefie tytułu i oznaczenie odpowiedzialności należy podać tytuły poszczególnych prac, zachowując kolejność ich występowania w podstawowym źródle danych, chyba że wyróżnienia typograficzne sugerują inne ich uporządkowanie. Jako tytuł właściwy przyjmuje się tytuł wyróżniony typograficznie lub pierwszy, jeśli brak takiego wyróżnienia.

 

Tytuł drugiego i każdego następnego utworu tego samego autorstwa podaje się po tytule właściwym i dodatku do tytułu (tytule pierwszego utworu) oraz poprzedza się odstępem, średnikiem, odstępem ( ; ).

Przykład 97.
Mazur ; anglez i galopada : skomponowane na Piano Forte / przez J. Krogulskiego

Przykład 98.
Oto ziemia ; Ave Maria : na czterogłosowy chór miesz. a capp. / Józef Świder

Tytuł drugiego i każdego następnego utworu innego autorstwa podaje się po oznaczeniu odpowiedzialności dotyczącym pierwszego tytułu, poprzedzając kropką i odstępem (. ).

Przykład 99.
Czy to walc : wolny walc / muzyka Włodzimierz Kruszyński, Adam Skorupka ; instr. Edward Czerny ; słowa Jan Zalewski. Byłaś tu : wolny walc / muzyka Ryszard Poznakowski ; instr. Edward Czerny ; słowa Andrzej Senar

Przykład 100.
Znamy się tylko z widzenia / muz. Ryszard Poznakowski ; sł. Marek Głogowski. Listopady liści : z repertuaru Maryli Rodowicz / muz. Jerzy Filar ; sł. Jacek Cygan

Jeżeli tytuły prac różnych autorów są połączone składniowo, przejmuje się zapis występujący w źródle danych, bez rozdzielania ich kropką z odstępem.

 

Jeżeli utwory współwydane nie mają wspólnej strony tytułowej, za tytuł właściwy uznaje się tytuł ze strony tytułowej pierwszego utworu lub ze strony tytułowej utworu uznanego za główny w przypadku nut oprawionych w kierunkach przeciwnych. Tytuły i oznaczenia odpowiedzialności pozostałych utworów podaje się w strefie uwag.

 

Tytuły równoległe i dodatki do tytułu prac współwydanych tego samego autorstwa podaje się bezpośrednio po tytułach właściwych odpowiednich prac.

 

Dodatek do tytułu wspólny dla wszystkich prac tego samego autorstwa podaje się po tytule ostatniego utworu.

Przykład 101.
Mazurek Es-dur ; Polonez A-dur ; Etiuda op. 10 nr 3 : na fortepian / Fr. Chopin

Wspólny dodatek do tytułu odnoszący się do utworów różnego autorstwa podaje się wyłącznie w strefie uwag.

 

W przypadku prac tego samego autorstwa oznaczenie odpowiedzialności podaje się po tytule (dodatkach do tytułu, tytułach równoległych) ostatniego utworu, razem z kolejnymi oznaczeniami odpowiedzialności, o ile dotyczą wszystkich współwydanych utworów.

 

Kolejne oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wszystkich utworów współwydanych podaje się po oznaczeniu odpowiedzialności ostatniego utworu, poprzedzając odstępem, średnikiem, odstępem ( ; ).

Przykład 102.
Polonez Es-dur op. 22 : poprzedzony Andante Spianato : na fortepian i orkiestrę / Fryderyk Chopin ; red. nacz. Jan Ekier

Kolejne oznaczenia odpowiedzialności dotyczące poszczególnych prac współwydanych tego samego autorstwa podaje się w strefie uwag.

 

W przypadku prac różnego autorstwa oznaczenie (oznaczenia) odpowiedzialności podaje się po tytułach (dodatkach do tytułu, tytułach równoległych) odpowiednich prac.

2.11 Nuty wielotomowe

Pojedyncze części nut wielotomowych o tytułach wyróżniających (niezależnych od tytułu całości) kataloguje się pod tytułem części, podając informacje dotyczące całości nut wielotomowych w strefie serii i nut wielotomowych.

 

Pojedyncze części nut wielotomowych o tytułach niewyróżniających (zależnych od tytułu całości) kataloguje się pod tytułem całości, po którym podaje się oznaczenie części (jeśli występuje) i tytuł części (jeśli występuje).

 

2.11.1 Oznaczenie części


W strefie tytułu i oznaczenia odpowiedzialności podaje się oznaczenie części w przypadku:

  • pojedynczego tomu nut wielotomowych, którego tytuł nie jest wyróżniający (jest zależny od tytułu całości)
  • nut zawierającej dwie lub więcej odrębnie numerowane części (np. 2 tomy wydane w jednym woluminie).

 

Oznaczenie części zawiera numer części (obowiązkowo) lub numer wraz określeniem części. Oznaczenie części przejmuje się wyłącznie z nut. Określenie części skraca zgodnie z wykazem skrótów (zobacz Aneks nr 15). Numer części podaje się cyframi arabskimi, niezależnie od formy występującej w źródle danych (np. słowna, cyfry rzymskie), z wyjątkiem przypadków gdy uzasadnione jest dokładne zachowanie formy występującej w źródle danych (np. gdy numeracja jest wyrażona kombinacją cyfr rzymskich i arabskich).

 

Oznaczenie części przejmuje się z egzemplarza nut, podstawowym źródłem danych jest strona tytułowa lub jej substytut. Dane spoza podstawowego źródła podaje się w nawiasie kwadratowym.

 

Oznaczenie części następujące po tytule poprzedza się kropką i odstępem (. ).

Przykład 103.
24 najpopularniejszych kolęd polskich. Cz. 2, Tekst / ułożył na śpiew i fortepian (organy) Marjan Cyrus Sobolewski

Przykład 104.
Chopin Album : zongorára = für Klavier. [Cz.] 2 / Chopin

Przykład 105.
Edzésminták : rézfúvós-hatosra = Training patterns : for brass sextet : [Cz.] 2. [No 9-16] / Hidas

Jeżeli nuty mają budowę hierarchiczną, podaje się wszystkie oznaczenia części i tytuły (jeśli występują). Oznaczenie części następujące po tytule poprzedza się kropką i odstępem (. ). Kolejne oznaczenia części niepoprzedzone tytułem (występujące bezpośrednio po innym oznaczeniu części) oddziela się tylko odstępem.

Przykład 106.
Grunt to rodzinka. Seria 1 cz. 2 / Adam Wacławski ; [teksty piosenek: Adam Wacławski, Joanna Ziółkowska ; muzyka: Zbigniew Seroka, Tomasz Dorogusz-Doroszkiewicz, Przemysław Mazurek]

Cyfry wskazujące poziom nauczania, klasę, cykl wykładów, edycję imprezy itp., a nie oznaczenie części, podaje się jako część tytułu lub dodatku do tytułu w takiej formie, w jakiej wystąpiły w źródle danych i nie zamienia się cyfr rzymskich na cyfry arabskie.

Przykład 107.
Wychowanie muzyczne w klasach 1-4. Z. 3 / Bożena Gęczelewska

Przykład 108.
Ćwiczenia rytmiczne dla dzieci : materiały pomocnicze do rytmiki : dla klasy I. Z. 1 / Anna Wacławczyk

Przykład 109.
Śpiewnik szkolny : zastosowany do książek szkolnych, jakoteż planów nauki i instrukcyi dla szkół ludowych pospolitych i wydziałowych. Cz. 2, Dla klasy II / ułożył Edmund Urbanek

 

2.11.2 Tytuł części


W strefie tytułu i oznaczenia odpowiedzialności podaje się tytuł części nut wielotomowych zależny od tytułu całości.

 

Tytuł części przejmuje się z egzemplarza nut (np. z okładki lub z grzbietu). Podstawowym źródłem danych dla tytułu części jest strona tytułowa lub jej substytut. Dane spoza podstawowego źródła podaje się w nawiasie kwadratowym.

 

Tytuł części podany po oznaczeniu części poprzedza się przecinkiem i odstępem (, ). Jeżeli brak oznaczenia części, tytuł części poprzedza się kropką i odstępem (. ).

Przykład 110.
Complete edition of all his works. Chamber music, Vol. 10, Quartet for 2 violins, viola und cello / Ludwig van Beethoven

Przykład 111.
Fr. Chopin's sämmtliche Pianoforte-Werke. Bd. 8, Preludes und Rondos / kritisch rev. und mit Fingersatz versehen von Herrmann Scholtz

 

2.11.3 Równoległy tytuł części


Równoległy tytuł części przejmuje się je do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności tylko wówczas, jeśli znajduje się on w podstawowym źródle danych, to znaczy gdy główne źródło danych podaje tytuł części w dwóch lub więcej językach i/lub systemach pisma.

 

Równoległy tytuł części występujący poza podstawowym źródłem danych (np. z innojęzycznej strony tytułowej, okładki czy grzbietu) podaje się tylko w strefie uwag.

Przykład 112.
Podlasie. Cz. 3, 1, Pieśni powszechne = Podlasie region. Pt. 3, 1, Popular songs / Janina Szymańska ; [redaktor serii Ludwik Bielawski]

3. Strefa wydania

Strefa wydania obejmuje:

  • oznaczenie wydania
  • oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania
  • dodatkowe oznaczenie wydania
  • oznaczenie odpowiedzialności dotyczące dodatkowego oznaczenia wydania.

3.1 Znaki umowne

W strefie wydania stosuje się następujące znaki umowne:

 

(, ) przecinek, odstęp

  • poprzedza dodatkowe oznaczenie wydania
  • poprzedza każdą kolejną nazwę w obrębie jednego oznaczenia odpowiedzialności dotyczącego wydania
  • poprzedza każdą kolejną nazwę w obrębie jednego oznaczenia odpowiedzialności dotyczącego dodatkowego oznaczenia wydania

( / ) odstęp, prawy ukośnik, odstęp

  • poprzedza pierwsze oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania
  • poprzedza pierwsze oznaczenie odpowiedzialności dotyczące dodatkowego oznaczenia wydania

( ; ) odstęp, średnik, odstęp

  • poprzedza kolejne oznaczenia odpowiedzialności (oznaczenia odpowiedzialności różnego rodzaju).

3.2 Kolejność elementów

Elementy strefy wydania (o ile odpowiednie dane występują) podaje się w następującej kolejności:

  • oznaczenie wydania
  • oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania
  • dodatkowe oznaczenie wydania
  • oznaczenie odpowiedzialności dotyczące dodatkowego oznaczenia wydania.

 

Jeżeli elementy strefy wydania są ze sobą powiązane składniowo, należy odstąpić od podanej wyżej kolejności i przejmować je do opisu w kolejności ich występowania w źródle danych.

 

Przykładowe schematy układu elementów:

 

Oznaczenie wydania

 

Oznaczenie wydania, dodatkowe oznaczenie wydania

 

Oznaczenie wydania / oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania

 

Oznaczenie wydania / oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania, dodatkowe oznaczenie wydania

 

Oznaczenie wydania / oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania, druga nazwa w ramach tego oznaczenia odpowiedzialności, trzecia nazwa w ramach tego oznaczenia odpowiedzialności

 

Oznaczenie wydania / oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania, druga nazwa w ramach tego oznaczenia odpowiedzialności, trzecia nazwa w ramach tego oznaczenia odpowiedzialności, dodatkowe oznaczenie wydania

 

Oznaczenie wydania / pierwsze oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania ; drugie oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania

 

Oznaczenie wydania / pierwsze oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania ; drugie oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania, dodatkowe oznaczenie wydania

 

Oznaczenie wydania / oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania, dodatkowe oznaczenie wydania / oznaczenie odpowiedzialności dotyczące dodatkowego oznaczenie wydania

3.3. Źródła danych

Podstawowym źródłem danych dla strefy wydania jest strona redakcyjna lub metryka nut.

 

Jeżeli na nutach brak oznaczenia wydania, przejmuje się je z innych miejsc w nutach z zachowaniem następującej kolejności: okładka, inna część nut. Oznaczenie wydania spoza podstawowego źródła danych podaje się w nawiasie kwadratowym, bez podawania uwagi o lokalizacji takiego oznaczenia.

 

Jeżeli w kolejnym co do ważności źródle danych znajduje się oznaczenie wydania odbiegające od oznaczenia przejętego już do opisu z ważniejszego źródła danych, oznaczenie takie podaje się w strefie uwag.

 

Dopuszcza się podawanie oznaczenia wydania ustalonego na podstawie danych spoza nut. Dane te (słowo „Wydanie” i numer wydania podany liczbą arabską) ujmuje się w nawias kwadratowy, a ich źródło wyjaśnia w strefie uwag.

Przykład 113.
[Wydanie 5.]
[Strefa uwag: Wydanie ustalono na podstawie katalogu wydawcy.]

Przykład 114.
[Wydanie 4.]
[Strefa uwag: Oznaczenie wydania według strony internetowej wydawcy.]

3.4 Język i system pisma

Elementy strefy wydania zapisuje się w języku i/lub systemie pisma, w którym zostały podane w źródle danych. W razie potrzeby poddaje się je konwersji według zasad szczegółowych dla danego systemu pisma (zobacz Aneks nr 20).

 

Jeżeli oznaczenie wydania jest wyrażone w więcej niż jednym języku i/lub systemie pisma, podaje się wyłącznie formę w języku tytułu właściwego. Jeżeli nie można zastosować tego kryterium, podaje się formę występującą jako pierwszą. Form w innych językach nie przejmuje się do opisu.

3.5 Sposób zapisu oznaczenia wydania

Oznaczenie wydania przejmuje się do opisu w formie występującej w źródle danych.

 

Liczebniki zapisane słownie lub cyframi rzymskimi przejmuje się bez zmian, podobnie jak oznaczenie wyrażone innymi znakami. Jeżeli jakiegoś symbolu nie można przejąć do opisu ze względów technicznych, zastępuje się go odpowiednim wyrazem lub wyrażeniem ujętym w nawias kwadratowy i podaje się wyjaśnienie w strefie uwag.

Przykład 115.
Wydanie 2-gie

Przykład 116.
Wydanie IV (z aneksem)

Przykład 117.
Wydanie nowe

Przykład 118.
Edycja druga, przejrzana

Przykład 119.
4th edition, extensively augmented & revised

Przykład 120.
3. Auflage

Przykład 121.
Zweite durchgesehene Auflage

W opisie uwzględnia się oznaczenie pierwszego wydania, jeżeli informacja została podana w nutach.

Przykład 122.
Wydanie pierwsze

Przykład 123.
Wyd. I

Przykład 124.
Wydanie I w tej edycji

Jeżeli oznaczenie wydania składa się z litery lub cyfry bez wyrazów towarzyszących, należy dodać słowo „Wydanie” w nawiasie kwadratowym.

 

Jeżeli oznaczenie wydania składa się z ciągu liter lub cyfr w porządku rosnącym, malejącym czy naprzemiennym (głównie na stronie redakcyjnej publikacji niektórych wydawnictw angielskich, amerykańskich i niemieckich), jako numer (oznaczenie) wydania przyjmuje się najniższą liczbę (literę).

Przykład 125.
[Wydanie e]
[Na stronie redakcyjnej zapis: e f g h i j k.]

Jeżeli oznaczenie wydania występujące w źródle danych jest błędne i wymaga sprostowania, przejmuje się je do opisu bez zmian, podając jednocześnie wyjaśnienie w strefie uwag.

Przykład 126.
Wydanie 3
[Strefa uwag: W nutach błędne oznaczenie wydania, prawidłowe: Wydanie 4.]

3.6 Oznaczenie wydania

Oznaczenie wydania zawiera zazwyczaj wyraz „wydanie” (lub jego odpowiednik w innym języku i/lub systemie pisma) oraz numerację związaną z wydaniem (np. „wydanie czwarte”).

 

Oznaczenie wydania może ponadto zawierać określenie lub określenia wskazujące na różnice opisywanego wydania w stosunku do wcześniejszych wydań (np. „nowe wydanie”, „wydanie poprawione”) bądź też na brak takich różnic, np.:

 

  • brak różnic pod względem zawartości

Wydanie V
Wydanie stereotypowe
Wydanie szóste, stereotypowe
Wydanie 3 niezmienione (offsetowe)
Wydanie III, reprintowe
Wydanie trzynaste, przedruk z dwunastego wydania
Wydanie 3, bez zmian
Wydanie czternaste (bez zmiany) podług dziewiątego wydania

 

  • różnice pod względem zawartości

Wydanie przejrzane i poprawione
Wydanie skrócone
Wydanie drugie, rozszerzone
3. vermehrte und verbesserte Auflage
Wydanie w nowej szacie graficznej
Wydanie III przejrzane, uzupełnione i na nowo zilustrowane
Wydanie XXX, nowe opracowanie
Wydanie 3, uzupełnione ćwiczeniami
Wydanie II w nowym tłumaczeniu
Nouvelle edition
Complete edition

 

  • różnice pod względem zasięgu geograficznego

Wydanie warszawskie
American edition
Wydanie skrócone dla szkół na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej

 

  • różnice językowe

English edition
Četvertoe russkoe izdanìe
Wydanie dwujęzyczne

 

  • różnice związane z grupą odbiorców

Wydanie skrócone dla młodzieży szkolnej
Wydanie szkolne przejrzane i poprawione według pierwodruku
Wydanie C dla osób o słabym wzroku
Wydanie dziesiąte powiększone

 

  • różnice wskazujące na szczególny format lub formę fizyczną

Wydanie kieszonkowe
Large print edition
Vollständige Ausgabe in zwei Bänden

 

  • różne daty związane z zawartością

Again completely revised 1938 edition

 

  • szczególne okoliczności towarzyszące wydaniu

Wydanie 4. (edycja specjalna)
Wydanie drugie illustrowane jubileuszowe
Wydanie VII, jubileuszowe, poszerzone
Wydanie wyjątkowe drugie, przedrukowane z wydania wileńskiego
Wznowienie w 50. rocznicę od jego pierwszego wydania

 

3.6.1 Oznaczenie wydania zawierające elementy innych stref opisu bibliograficznego


Jeżeli dane dotyczące innych elementów opisu bibliograficznego (np. pierwowzór wydania, materiał ilustracyjny) są składniowo powiązane z oznaczeniem wydania i stanowią jego integralną część, należy przejąć je do strefy wydania. Danych takich nie powtarza się już we właściwej im strefie.

Przykład 127.
1.Wydanie szkolne przejrzane i poprawione według pierwodruku

Przykład 128.
2. Auflage, (gekürzter Nachdruck der 1. Auflage)

Przykład 129.
Drugie autoryzowane wydanie polskie, znacznie uzupełnione i poprawione według piątego wydania oryginału

Przykład 130.
Wydanie trzecie z 33 obrazkami

Przykład 131.
Wydanie czwarte rozszerzone z 45 ilustracjami postaw tanecznych i kroków

Przykład 132.
Wydanie drugie przejrzane, poprawione i 8 rycinami ozdobione

Przykład 133.
Wydanie II ilustrowane

 

3.6.2 Oznaczenie wydania zawarte w innej strefie opisu bibliograficznego


Jeżeli oznaczenie wydania poprzez powiązanie składniowe lub logiczne stanowi integralną część danych umieszczonych w innej strefie opisu bibliograficznego (najczęściej tytułu właściwego, dodatku do tytułu lub oznaczenia odpowiedzialności), nie powtarza się go w strefie wydania.

Przykład 134.
20 preludji : na organy lub harmonium (bez pedału) : od 2 głosowych do 4 głosowych : wydanie opalcowane i przeznaczone dla kursu niższego klas organowych : op. 41 / Miecz. Surzyński

Przykład 135.
Allegro de concert op. 46 : wydanie faksymilowe rękopisu ze zbiorów Biblioteki Narodowej w Warszawie (Mus. 227) = Allegro de concert, Op. 46 : facsimile edition of the manuscript held in the National Library in Warsaw (Mus. 227) : A XI/46 / Fryderyk Chopin ; komentarz źródłowy Irena Poniatowska

 

3.6.3 Oznaczenie wydania prac współwydanych


Dla utworów współwydanych w strefie wydania podaje się wyłącznie oznaczenie wydania dotyczące całości edycji. Oznaczenia wydania odnoszące się do poszczególnych dzieł podaje się w strefie uwag.

3.7 Oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania

Oznaczenia odpowiedzialności dotyczące wydania odnoszą się:

  • do osób lub ciał zbiorowych będących współtwórcami intelektualnej i/lub artystycznej zawartości opisywanego wydania nut, ale nie wszystkich jej wydań
  • mogą wskazywać funkcje tych osób, np. redaktor nowego wydania, ilustrator
  • mogą zawierać nazwy osób lub ciał zbiorowych odpowiedzialnych za opracowanie uzupełnień, załączników itp. w nowym wydaniu.

 

Oznaczenie odpowiedzialności dotyczące opisywanego wydania przejmuje się w formie występującej w źródle danych.

 

Pierwsze oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania poprzedza się ukośnikiem prawym z odstępem po obu stronach ( / ). Kolejne oznaczenia odpowiedzialności, tj. oznaczenia odmiennego rodzaju współpracy (o ile nie są połączone spójnikiem), poprzedza się średnikiem z odstępem po obu stronach ( ; ). Kolejne nazwy w ramach jednego oznaczenia odpowiedzialności (o ile nie są połączone spójnikiem) poprzedza się przecinkiem z następującym po nim odstępem (, ). Określenia towarzyszące nazwom, w tym oznaczenia rodzaju współpracy, traktuje się jako integralne elementy nazw.

Przykład 136.
Wydanie 2. rozszerzone / redakcja Jan Ekier

Oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania może być wyrażone z pominięciem nazw osobowych, np. przez wskazanie funkcji danej osoby. Oznaczenie takie przejmuje się w formie występującej w źródle danych.

Przykład 137.
Revised, corrected, and illustrated [edition] / with a new introduction, notes, etc. by the author

Przykład 138.
Dwie msze z rękopisu Kk I.1 i motet = Two masses from ms. Kk I.1 and Motet / Tomasz z Szadka ; przygotował do wydania Piotr Poźniak

Przykład 139.
„Bogarodzica” : pieśń / wydał Wincenty Gorzelniaski

Informacje o materiale uzupełniającym tekst główny (np. wstępie, posłowiu, bibliografii) traktuje się dwojako:

  • jako oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania, jeżeli zawiera dane o twórcy tego materiału
  • jako oznaczenie wydania, gdy brak danych o twórcy tego materiału.

Przykład 140.
Wydanie dziesiąte / z siedmioma rycinami kolorowemi i barwną okładką T. Sopoćki

Przykład 141.
Second edition / with a new poetry section edited by Adam Gillon and Krystyna Olszer

Przykład 142.
Ceremonjalny hymn papieski : muzyka z wydania watykańskiego : na wszystkie uroczystości religijne, a zwłaszcza akademje Akcji Katolickiej : wydanie na chór 4-ro głosowy mieszany / [melodja z r. 1857 V. Helmayr'a ; słowa Ks. M. J. ; w harmonji Br. W.]

Przykład 143.
Wydanie prowizoryczne

Przykład 144.
Wydanie bez tekstu

3.8 Dodatkowe oznaczenie wydania

Dodatkowe oznaczenia wydania obejmuje:

  • oznaczenie dodruku w obrębie danego wydania
  • następne oznaczenie wydania podane po pierwszym oznaczeniu wydania
  • nakład wydania lub dodruku, o ile jest podany w podstawowym źródle danych.

 

Dodatkowe oznaczenia wydania przejmuje się w formie występującej w źródle danych.

 

Dodatkowe oznaczenia wydania poprzedza się przecinkiem i odstępem (, ).

 

Jeżeli w źródle danych występuje więcej niż jedno oznaczenie wydania, zapisuje się je w kolejności wskazanej przez wyróżnienie typograficznie, a gdy takiego wyróżnienia brak – w kolejności przejętej ze źródła. Oznaczenie wydania podane po pierwszym oznaczeniu wydania zapisuje się po przecinku z następującym po nim odstępem (, ).

 

Dodatkowe oznaczenia wydania może zajmować trzy położenia w strefie, to znaczy:

  • gdy brak oznaczenia odpowiedzialności dotyczącego wydania, dodatkowe oznaczenie wydania podaje się bezpośrednio po oznaczeniu wydania
  • gdy oznaczenie odpowiedzialności dotyczące wydania występuje w opisie, dodatkowe oznaczenie wydania podaje się po oznaczeniu odpowiedzialności dotyczącym wydania
  • gdy brak oznaczenia wydania, dodatkowe oznaczenie wydania podaje się na początku strefy, a więc z pominięciem poprzedzającego przecinka i odstępu

 

a) dodruk, nakład

Przykład 145.
Wydanie pierwsze, dodruk pierwszy

Przykład 146.
Wydanie II w nowym tłumaczeniu, (dodruk)

Przykład 147.
Wydanie A dla dorosłych poprawione i uzupełnione, nakład IV

Przykład 148.
Wydanie I, (druga seria nakładu podstawowego)

Przykład 149.
Wydanie VI, (IV nakład podstawowy, 3 seria i V nakład podstawowy, 1 seria)

Przykład 150.
Second edition, 1988 revision

Przykład 151.
Revised illustrated edition, thirtieth impression (with new material)

 

b) wysokość nakładu

Przykład 152.
Zweite durchgesehene Auflage, 4. bis 6. Tausend

Przykład 153.
Cinquième édition mise à jour, 37e mille

Przykład 154.
Wydanie jubileuszowe, 35-37 tysiąc

Przykład 155.
Wydanie drugie, czwarty tysiąc

Przykład 156.
Wydanie drugie, piąty tysiąc

Przykład 157.
Izdanìe 7-е, (31,000-35,000)

 

c) więcej niż jedno oznaczenie wydania

Przykład 158.
Wydanie X, (kieszonkowe — IV)

Przykład 159.
Dwudzieste piąte polskie wydanie, setne światowe

Przykład 160.
Wydanie II, wydanie I (w tym wyborze)

Przykład 161.
Wydanie całkowite w nowym układzie, edycja druga, przejrzana

Przykład 162.
Ausgabe ohne Stimmen

 

d) dodatkowe oznaczenie wydania po oznaczeniu odpowiedzialności dotyczącym wydania

Przykład 163.
Wydanie nowe przejrzane i opracowane przez Wład. Rzepko

Przykład 164.
Wydanie nowe / przejrzane poprawione i palcowaniem opatrzone przez Jana Kleczyńskiego z warjantami pochodzącemi od autora a udzielonemi przez najznakomitszych jego uczni

 

e) dodatkowe oznaczenie wydania bez oznaczenia wydania

Przykład 165.
10.-12. Tausend

Przykład 166.
Pięćdziesiąty trzeci tysiąc

3.9 Oznaczenie odpowiedzialności dotyczące dodatkowego oznaczenia wydania

Oznaczenia odpowiedzialności dotyczące dodatkowego oznaczenia wydania (np. odnoszące się do dodruku czy kolejnego oznaczenia wydania podanego po pierwszym oznaczeniu wydania, ale nie całego wydania) przejmuje się zgodnie z postanowieniami dotyczącymi oznaczenia odpowiedzialności dotyczącego wydania (pkt. 3.7.).

4. Strefa postaci zapisu muzycznego

Strefa postaci zapisu muzycznego obejmuje:

  • określenie postaci zapisu muzycznego.

 

Postać zapisu muzycznego to termin lub wyrażenie określające fizyczną postać prezentacji zapisu nutowego. Szczegółowe informacje dotyczące fizycznych jednostek wchodzących w skład publikacji podaje się w strefie opisu fizycznego.

 

Określenia postaci zapisu muzycznego nie podaje się w przypadku dzieł na instrument solowy lub na jeden głos.

4.1 Źródła danych

Podstawowym źródłem danych dla strefy postaci zapisu muzycznego jest strona tytułowa lub jej substytut.

 

Jeżeli w podstawowym źródle danych brak odpowiednich informacji, przejmuje się je z dalszych źródeł, zachowując poniższą kolejność:

  • inne preliminaria
  • inne części nut: wstęp, tekst główny, dodatki do tekstu itp.
  • źródła spoza nut, np. bibliografie, w tym narodowe, katalogi (wydawnicze, twórczości kompozytorów itp.), uznane wydawnictwa informacyjne, także internetowe.

 

Określenie postaci zapisu muzycznego przejęte spoza podstawowego źródła danych ujmuje się w nawias kwadratowy.

4.2 Określenie postaci zapisu muzycznego

Określenie postaci zapisu muzycznego przejmuje się ze źródła danych. Uwzględnia się wyrażenia wyjaśniające dodane na końcu określenia postaci zapisu muzycznego, jeżeli uznaje się je za ważne. Dalsze wyjaśnienia można podać w strefie uwag.

Przykład 167.
Full score

Przykład 168.
Orchester-Partitur

Przykład 169.
Partitur mit untergelegtem Klavierauszug

Przykład 170.
Score and set of parts

Przykład 171.
Partition, reproduction du manuscrit de l'auteur

Przykład 172.
Miniature score

Przykład 173.
Partitur [und Solostimme]

Jeżeli w publikacji brak określenia postaci zapisu muzycznego, formułuje się je w języku polskim i ujmuje w nawias kwadratowy, stosując m.in. następujące określenia:

  • głos(y)
  • głos dyrekcyjny
  • partytura
  • partytura chóralna
  • partytura wokalna
  • partytura skupiona
  • partytura kieszonkowa
  • wyciąg fortepianowy
  • tabulatura.

5. Strefa adresu wydawniczego (strefa publikacji, produkcji, dystrybucji itp.)

Strefa adresu wydawniczego (strefa publikacji, produkcji, dystrybucji itp.) obejmuje:

  • miejsce wydania, produkcji i/lub dystrybucji
  • nazwę wydawcy, producenta i/lub dystrybutora
  • datę wydania, produkcji i/lub dystrybucji
  • miejsce druku lub wytworzenia
  • nazwę drukarni lub wytwórcy
  • datę druku lub wytworzenia.

5.1 Znaki umowne

W strefie adresu wydawniczego (strefie publikacji, produkcji, dystrybucji itp.) stosuje się następujące znaki umowne:

 

( ; ) odstęp, średnik, odstęp

  • poprzedza nazwę drugiego i kolejnych miejsc wydania, produkcji i/lub dystrybucji
  • poprzedza nazwę drugiego i kolejnych miejsc druku lub wytworzenia

( : ) odstęp, dwukropek, odstęp

  • poprzedza nazwę każdego wydawcy, producenta i/lub dystrybutora
  • poprzedza nazwę każdej drukarni lub wytwórcy

(, ) przecinek, odstęp

  • poprzedza datę wydania, produkcji i/lub dystrybucji
  • poprzedza datę druku lub wytworzenia

( = ) odstęp, znak równości, odstęp

  • rozdziela daty wydania podane w źródle danych według różnych kalendarzy

( () ) odstęp, nawias zwykły, odstęp

  • obejmuje dane dotyczące druku, tzn. miejsce druku, nazwę drukarni i datę druku ujmuje się łącznie w nawias zwykły z odstępem przed pierwszym i po drugim elemencie znaku (przed nawiasem otwierającym i po nawiasie zamykającym)

5.2 Kolejność elementów

Elementy strefy adresu wydawniczego (strefy publikacji, produkcji, dystrybucji itp.) podaje się w następującej kolejności:

  • miejsce wydania, produkcji i/lub dystrybucji
  • nazwa wydawcy, producenta i/lub dystrybutora
  • data wydania, produkcji i/lub dystrybucji
  • miejsce druku lub wytworzenia
  • nazwa drukarni lub wytwórcy
  • data druku lub wytworzenia.

 

Miejsce wydania, nazwa wydawcy oraz data wydania są elementami obowiązkowymi opisu bibliograficznego. Miejsce druku, nazwę drukarni oraz datę druku podaje się w opisach nut wydawanych do 1945 roku, o ile informacje te występują w nutach. Informacje związane z drukiem podaje się dla nut wydanych po 1945 roku jedynie w celu identyfikacji, np. gdy w nutach brak informacji o miejscu wydania i wydawcy lub dla rozróżnienia kolejnych nakładów.

 

Przykładowe schematy układu elementów:

 

Miejsce wydania : nazwa wydawcy, data wydania

 

Miejsce wydania ; miejsce wydania : nazwa wydawcy, data wydania

 

Miejsce wydania : nazwa wydawcy : nazwa wydawcy, data wydania

 

Miejsce wydania : nazwa wydawcy ; miejsce wydania : nazwa wydawcy, data wydania

 

Miejsce dystrybucji : nazwa dystrybutora, data wydania

 

Miejsce wydania : nazwa dystrybutora, data wydania

 

Miejsce wydania : nazwa wydawcy, data dystrybucji

 

Miejsce wydania : nazwa wydawcy, data wydania (miejsce druku : nazwa drukarni, data druku)

 

Miejsce wydania : nazwa wydawcy, data wydania (miejsce druku : nazwa drukarni)

 

Miejsce wydania : nazwa wydawcy, data wydania (data druku)

 

Miejsce wydania : nazwa wydawcy, data druku

5.3 Źródła danych

Podstawowym źródłem danych dla strefy adresu wydawniczego (strefy publikacji, produkcji, dystrybucji itp.) jest strona tytułowa, jej substytut lub metryka nut.

 

Jeżeli w podstawowym źródle danych brak informacji o miejscu wydania, nazwie wydawcy lub dacie wydania, przejmuje się je z innych miejsc w nutach z zachowaniem następującej kolejności źródeł: strona redakcyjna, okładka, inna część nut. Dane takie zapisuje się w nawiasie kwadratowym, bez podawania uwagi o ich pochodzeniu. Występujące w innych źródłach danych odmienne dane tego samego wydawcy pomija się.

 

Dopuszcza się podawanie elementów adresu wydawniczego ustalonych na podstawie danych spoza nut (np. serwis e-ISBN, e-ISMN). Dane te ujmuje się w nawias kwadratowy i wyjaśnia w strefie uwag.

Przykład 174.
Gdańsk : [Oficynka], 2016
[Strefa uwag: Nazwa wydawcy na podstawie serwisu e-ISBN.]

5.4 Język i system pisma

Elementy strefy adresu wydawniczego (strefy publikacji, produkcji, dystrybucji itp.) zapisuje się w języku i/lub systemie pisma, w którym zostały podane w źródle danych. W razie potrzeby poddaje się je konwersji według zasad szczegółowych dla danego systemu pisma (zobacz Aneks nr 20).

 

Jeżeli miejsce wydania i/lub nazwa wydawcy są wyrażone w więcej niż jednym języku i/lub systemie pisma, podaje się wyłącznie formę w języku tytułu właściwego. Jeżeli nie można zastosować tego kryterium, podaje się formę występującą jako pierwsza. Form w innych językach nie przejmuje się do opisu.

5.5 Miejsce wydania

Miejsce wydania przejmuje się w formie występującej w źródle danych. Uwzględnia się przyimki przed nazwą miejsca wydania, podobnie jak towarzyszące im słowa lub wyrażenia związane z nazwą miejsca wydania i niepowiązane składniowo z nazwą wydawcy.

Przykład 175.
Kraków : Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2018

Przykład 176.
W Warszawie : nakładem Adama Dzwonkowskiego i M. Gotz, 1865

Jeżeli w źródle danych występuje zarówno nazwa miejscowości, jak i większej jednostki administracyjnej (np. stanu, prowincji itp.), obie nazwy przejmuje się do opisu.

 

Dopuszcza się dodanie do nazwy miejsca wydania niewystępującej w źródle danych nazwy większej jednostki administracyjnej ujętej w nawias kwadratowy, jeżeli jest to potrzebne do identyfikacji miejsca wydania (np. w celu odróżnienia od innej miejscowości o takiej samej nazwie).

Przykład 177.
Chicago, Illinois : B. J. Zalewski, ok. 1916

Jeżeli wiadomo, że nazwa miejsca wydania występująca w źródle danych jest fikcyjna, błędna, niepełna lub wymaga wyjaśnienia, przejmuje się ją do opisu bez zmian, podając jednocześnie odpowiednią uwagę wyjaśniającą w strefie uwag z właściwym i/lub prawidłowo zapisanym miejscem wydania.

Przykład 178.
[Paryż] : Polska Y.M.C.A.,1941
[Strefa uwag: Miejsce wydania według innych numerów serii.]

Przykład 179.
[Paris] : [M. Schlesinger], [ok. 1824]
[Strefa uwag: Adres wydawniczy wg C. Hopkinson: Thematic Catalogue of J. Field. 1961, s.118.]

 

5.5.1 Więcej niż jedno miejsce wydania


Jeżeli źródło danych zawiera więcej niż jedno miejsce wydania związane z nazwą jednego wydawcy, przejmuje się je w kolejności wskazanej przez wyróżnienie typograficzne lub w kolejności występowania, gdy takiego wyróżnienia brak.

 

Jeżeli miejsca wydania są związane z różnymi wydawcami, przejmuje się je przed nazwą odpowiedniego wydawcy w kolejności wskazanej przez wyróżnienie typograficzne lub w kolejności występowania, gdy takiego wyróżnienia brak.

 

Nazwę drugiego i kolejnych miejsc wydania poprzedza się średnikiem z odstępem po obu stronach znaku ( ; ).

Przykład 180.
Leipzig ; Dresden : Peters, cop. 1984
[Dwa miejsca wydania, jeden wydawca.]

Przykład 181.
Poznań : Towarzystwo im. Henryka Wieniawskiego ; Kraków : Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2008
[Dwa miejsca wydania, dwóch wydawców.]

W przypadku międzynarodowych korporacji wydawniczych, które w podstawowym źródle danych podają wszystkie swoje siedziby na świecie (np. Berenreiter, Peters), przejmuje się wyłącznie nazwę miejsca wydania związanego z wydaniem opisywanych nut, ustalonego na podstawie informacji podanych najczęściej na stronie redakcyjnej (np. kod kraju w ISBN, ISMN) lub w innym miejscu w nutach. Informacje o wystąpieniu w podstawowym źródle danych innych siedzib wydawcy podaje się wyłącznie w strefie uwag.

 

5.5.2 Brak miejsca wydania


Jeżeli w nutach brak miejsca wydania, przyjmuje się następujące rozwiązania:

  • podanie miejsca wydania ustalonego na podstawie źródeł spoza nut
  • podanie przypuszczalnego miejsce wydania ze znakiem zapytania
  • podanie nazwy kraju wydania lub innej jednostki administracyjnej (stanu, prowincji)
  • podanie nazwy przypuszczalnego kraju wydania lub innej jednostki administracyjnej ze znakiem zapytania
  • podanie określenia „miejsce nieznane”, jeżeli nie można ustalić choćby przypuszczalnego miejsca wydania.

Przykład 182.
[Warszawa] : Wydawnictwo Muzyczne, 2015
[Strefa uwag: Miejsce wydania na podstawie serwisu e-ISBN.]

Przykład 183.
[Wrocław?] : NAWA — Niezależna Agencja Wydawnicza Solidarności Walczącej, [1988]
[Strefa uwag: Przypuszczalne miejsce wydania na podstawie miejsca wydania innych publikacji wydawcy.]

Przykład 184.
[Wielka Brytania] : Union Press, 1985

Przykład 185.
[Polska?] : [wydawca nieznany], [2016]

Przykład 186.
[Miejsce nieznane] : [wydawca nieznany], [2015]

 

5.5.3 Miejsce dystrybucji


Miejsce dystrybucji podaje się w strefie adresu wydawniczego (strefie publikacji, produkcji, dystrybucji itp.), jeżeli miejsce wydania oraz nazwa wydawcy są nieznane.

Przykład 187.
Warszawa : skład główny w Księgarni E. Wende i Spółka, 1909

Przykład 188.
Szczecin : dystrybucja D. W. Publishing, [1995]

5.6 Nazwa wydawcy

Nazwę wydawcy przejmuje się w formie występującej w źródle danych. Nie skraca się ani nie pomija poszczególnych elementów nazwy wydawcy stanowiących jej integralną część, nawet jeżeli jest to:

  • nazwa miejsca siedziby wydawcy
  • określenie dotyczące stanu prawnego instytucji (S.A., Ltd., spółka z.o.o. itp.)
  • wyrażenie typu: „we współpracy”, „na zlecenie”.

 

Określenia wyrażające inną funkcję niż wydawniczą przejmuje się do opisu w formie, w jakiej występują w źródle danych.

 

Każdą nazwę wydawcy, producenta i/lub dystrybutora poprzedza się dwukropkiem z odstępem po obu stronach znaku ( : ).

Przykład 189.
Warszawa : Nakładem Al. Eibla, cenz. 1918

Przykład 190.
Varsovie : Brzezina, ok. 1830

Przykład 191.
Warszawa : [wydanie własne autora], 2017

Jeżeli w podstawowym źródle danych znajduje się nazwa wydawcy wyrażona zarówno słownie, jak i w postaci logotypu (w tym sygnetu drukarskiego), do opisu przejmuje się tę pierwszą, pomijając formę ze znaku graficznego.

 

Jeżeli w podstawowym źródle danych znajduje się tylko logotyp wydawcy, a zawartą w nim nazwę można odczytać, przejmuje się ją do opisu.

 

Dużą literą zapisuje się pierwsze słowo nazwy wydawcy, kolejne wyrazy zgodnie z zasadami ortograficznymi danego języka. W przypadku nazw o ustalonym, nietypowym zapisie dużych i małych liter, przejmuje się zapis bez zmian, o ile jest to zapis rozpowszechniony, a nie jednostkowy zabieg typograficzny.

 

W przypadku ciał zbiorowych o strukturze hierarchicznej przejmuje się formę i kolejność elementów nazwy występującą w źródle danych, oddzielając poszczególne człony kropkami, jeśli występują w mianowniku. Jeśli poszczególne człony zostały podane w przypadku zależnym, przejmuje się tę formę bez zmian.

 

Jeżeli nazwa wydawcy występująca w źródle danych jest fikcyjna, błędna, niepełna lub wymaga wyjaśnienia, przejmuje się ją bez zmian, podając jednocześnie odpowiednią uwagę wyjaśniającą w strefie uwag z właściwym i/lub prawidłowo zapisaną nazwą wydawcy.

 

Nie przejmuje się do strefy adresu wydawniczego nazw wydawców oryginalnych wydań, którzy występują w nutach (najczęściej na okładce) wyłącznie w celach marketingowych (np. nagrań).

 

5.6.1 Oficjalna nazwa wydawcy a imprint


W celu rozróżnienia typów wydawanych przez siebie publikacji jeden wydawca może używać dwóch lub więcej imprintów. Wydawca może samodzielnie stworzyć własne imprinty lub przejmując całość produkcji wydawniczej innej firmy nadal używać jej nazwy na nowo opublikowanych nutach. W takiej sytuacji nazwa przejętego wydawnictwa jest używana jako imprint nowego właściciela (np. Wydawnictwo W.A.B. wchodzące od 2012 r. w skład Grupy Wydawniczej Foksal).

 

Nazwę wydawcy przejmuje się z podstawowego źródła danych zgodnie z podanymi wyżej zasadami, bez względu na to czy jest ona imprintem wydawcy identycznym z jego oficjalną nazwą, czy nie.

Przykład 192.
Warszawa : Wydawnictwo Zielona Sowa, 2017
[Oficjalna nazwa wydawcy jest tożsama z imprintem — nazwą marketingową.]

Przykład 193.
Warszawa : Grupa Wydawnicza Foksal, 2017
[Imprint tożsamy z oficjalną nazwą grupy wydawniczej.]

Przykład 194.
Warszawa : Wydawnictwo W.A.B., 2017
[Na stronie tytułowej występuje tylko imprint wydawcy. Nazwa Grupa Wydawnicza Foksal występuje w innej części nut i nie przejęto jej do opisu.]

Przykład 195.
Warszawa : Muza, 2017
[Imprint tożsamy z oficjalną nazwą grupy wydawniczej.]

Przykład 196.
Warszawa : Wydawnictwo Akurat, 2017
[W nutach występuje wyłącznie imprint wydawcy. Nazwa grupy wydawniczej Muza nie występuje w żadnej części nut.]

Przykład 197.
Chicago : Neal-Schumann, an imprint of the American Library Association, 2013
[Nazwę wydawcy składającą się z imprintu wraz z nazwą instytucji nadrzędnej przejęto ze strony tytułowej.]

 

5.6.2 Właściciel ISBN (ISMN)


W przypadku nut wydanych na terenie Polski obowiązkowo należy sprawdzić właściciela ISBN z kodem kraju 83 w bazie polskich wydawców w serwisie e-ISBN : https://e-isbn.pl

 

Jeżeli nutom został przydzielony ISMN lub ISBN z puli wydawcy, którego nazwa nie występuje w nutach, podaje się ją w nawiasie kwadratowym, dodając w strefie uwag informację o źródle danych.

 

Jeżeli w serwisie e-ISBN (ISMN) oficjalna nazwa wydawcy jest odmienna od imprintu wydawcy, do strefy adresu wydawniczego przejmuje się imprint wydawcy.

 

5.6.3 Więcej niż jeden wydawca


Jeżeli w źródle danych występują nazwy więcej niż jednego wydawcy, przejmuje się je w kolejności wskazanej przez wyróżnienie typograficzne lub w kolejności występowania, gdy takiego wyróżnienia brak.

 

Jeżeli każdy z wydawców jest związany z innym miejscem wydania, nazwy poszczególnych wydawców poprzedza się właściwymi dla nich miejscami wydania.

 

Jeżeli wydawcy są związani z tym samym miejscem wydania, nazwę wspólnego miejsca wydania podaje się tylko raz — przed nazwą pierwszego z wymienianych wydawców.

Przykład 198.
London : National Gallery Company ; Amsterdam : in association with the Rijksmuseum, 2014

Przykład 199.
Opole : Instytut Śląski ; Katowice : Śląsk, 1975

Przykład 200.
[Lubawka] : Agencja Fotograficzna Pro-Fot ; Kamienna Góra : na zlecenie Gminy Kamienna Góra, 2012

Przykład 201.
Łódź : [Oficyna Wydawnicza Varia] ; Warszawa : Oficyna Wydawnicza Reduta, 2016

Przykład 202.
Lublin : Lubelski Uniwersytet Trzeciego Wieku : Towarzystwo Wolnej Wszechnicy Polskiej. Oddział w Lublinie, 2015
[Dwóch wydawców ze wspólnym miejscem wydania.]

 

5.6.4 Nazwa dystrybutora


Nazwę dystrybutora przejmuje się do opisu, jeżeli w źródle danych brak nazwy wydawcy.

 

Jeżeli w źródle danych nazwie dystrybutora towarzyszy określenie wyrażające jego funkcję, przejmuje się je bez zmian. Jeżeli brak takiego określenia, należy w razie potrzeby (np. jeżeli nazwa dystrybutora nie wskazuje na jego funkcję) dodać je w nawiasie kwadratowym.

 

Przy zapisie nazwy dystrybutora stosuje się takie same reguły jak w przypadku nazwy wydawcy.

Przykład 203.
Warszawa : dystrybucja na terenie Polski ZETDEZET, 1995
[W nutach brak nazwy wydawcy; występuje jedynie nazwa oraz ISBN dystrybutora.]

Przykład 204.
Lwów : [wydawca nieznany] ; Warszawa : skład główny Gebethner i Wolff, 1936

 

5.6.5 Drukarnia jako wydawca


Jeżeli drukarnia jest odpowiedzialna za cały proces wydawniczo-produkcyjny nut, podaje się jej nazwę w miejsce nazwy wydawcy.

Przykład 205.
Kraków : Wydawnictwo i Drukarnia Tercja, 2015

Przykład 206.
Katowice : Drukarnia Archidiecezjalna, 2016
[Drukarnia Archidiecezjalna występuje na stronie tytułowej w miejscu wydawcy, jest także właścicielem ISBN.]

Przykład 207.
Lwów : nakładem Lwowskiej Drukarni Nowoczesnej, 1935 (Lwów : Lwowska Drukarnia Nowoczesna)

Przykład 208.
Frysztat : drukiem i nakładem Ludowej Drukarni we Frysztacie, 1925

 

5.6.6 Brak nazwy wydawcy i dystrybutora


Jeżeli w nutach brak nazwy wydawcy i nie można jej ustalić na podstawie źródeł spoza nut, przejmuje się do opisu nazwę dystrybutora. Jeżeli jednak nazwa dystrybutora również jest nieznana, w miejsce nazwy wydawcy podaje się określenie „wydawca nieznany” ujęte w nawias kwadratowy.

Przykład 209.
Kraków : [wydawca nieznany], 1977
[W nutach brak nazwy wydawcy, dystrybutora i drukarni; nie można ich ustalić na podstawie innych źródeł.]

5.7 Data wydania

Rok wydania podaje się cyframi arabskimi, niezależnie od formy występującej w źródle danych (wyrażenie słowne, cyfry rzymskie, litery alfabetu hebrajskiego, arabskiego, cerkiewnosłowiańskiego itd.).

 

Jeżeli w źródle danych występuje data dzienna i/lub miesięczna oraz rok według kalendarza gregoriańskiego, do opisu przejmuje się datę dzienną, miesiąc, rok.

 

Jeżeli wiadomo, że data występująca w źródle danych jest fikcyjna, błędna, niepełna lub wymaga wyjaśnienia, przejmuje się ją bez zmian, podając wyjaśnienie z poprawną datą wydania w strefie uwag.

 

Datę wydania, produkcji i/lub dystrybucji poprzedza się przecinkiem z odstępem po znaku (, ).

Przykład 210.
V Praze : Karolinum, 1999
[Na stronie tytułowej: MCMXCIX.]

Przykład 211.
[Lublin] : nakładem Bibjoteki Reflektora, druk lipiec 1927 (w Lublinie : w Drukarni Sztuka)
[Na stronie tytułowej: druk ukończono w lipcu tysiąc dziewięćset dwudziestego siódmego roku.]

Przykład 212.
Wilno : [wydawca nieznany], 21. decembra 1812

Przykład 213.
Paris : Presses Universitaires de France, janvier 1989

Przykład 214.
Poznań : Ars boni et aequi, 1992
[Strefa uwag: Na stronie tytułowej błędny rok wydania, prawidłowy na podstawie przytoczonych pozycji bibliograficznych: nie przed 1995.]

Przykład 215.
Warszawa : nakładem Redakcji „Głosu”, 1999 (Warszawa : druk F. Csernáka)
[Strefa uwag: Na stronie tytułowej błędny rok wydania, prawidłowy na okładce: 1899.]

 

5.7.1 Data według kalendarza niegregoriańskiego


Rok wydania podany w źródle danych według kalendarza innego niż gregoriański przejmuje się bez zmian, dodając po odstępie odpowiedni rok według kalendarza gregoriańskiego ujęty w nawias kwadratowy.

Przykład 216.
Kraków ; [wydawca nieznany], 2114 [1987]
[Na stronie tytułowej rok wydania według kalendarza buddyjskiego: 2114.]

Przykład 217.
Farvardin : Zandecic S'y'esi Tebriz, 1331 [1952]
[Na stronie tytułowej rok wydania według kalendarza perskiego: 1331.]

Przykład 218.
Lodz : Widzewska Oficyna Wydawnicza Zora, 5761 [2001]
[Na stronie tytułowej rok wydania według kalendarza żydowskiego: 5761, na stronie redakcyjnej oznaczenie wydania: Revised second English edition 2001. Przeliczenie roku jest jednoznaczne.]

Jeżeli początek roku w obu kalendarzach nie jest zbieżny, a w źródle danych brak daty dziennej lub miesięcznej pozwalającej na jednoznaczne przeliczenie roku wydania, w nawiasie kwadratowym podaje się obie daty roczne możliwe według kalendarza gregoriańskiego połączone spójnikiem „lub”.

Przykład 219.
Krakau : E. Kiwetz, 5689 [1928 lub 1929]
[Na stronie tytułowej rok wydania według kalendarza żydowskiego, brak daty miesięcznej czy dziennej uniemożliwia jednoznaczne przeliczenie roku na kalendarz gregoriański.]

Przykład 220.
A Besançon : de l'Imprimerie de J. Fr. Daclin, 11 [1803 lub 1804]
[W nutach rok wydania według francuskiego kalendarza republikańskiego: onzième année républicaine. Brak daty miesięcznej czy dziennej uniemożliwia jednoznaczne przeliczenie roku na kalendarz gregoriański.]

Rok wyrażony według kalendarza żydowskiego podany w skróconej rachubie należy uzupełnić o początkowe pięć tysięcy ujęte w nawias kwadratowy.

Przykład 221.
Varshah : Hosta'at Abraham Yosef Shtibel, [5]698 [1938]
[Na stronie tytułowej rok wydania według kalendarza żydowskiego w skróconym zapisie: 698, na stronie redakcyjnej copyright dla wydawcy z rokiem 1938. Przeliczenie roku jest jednoznaczne.]

Jeżeli w źródle danych jest podana data miesięczna lub dzienna wraz z rokiem według kalendarza innego niż gregoriański, przejmuje się wszystkie elementy daty w celu poprawnej identyfikacji roku według kalendarza gregoriańskiego.

Przykład 222.
Wilno : [wydawca nieznany], 25. grudnia 1812 [6 stycznia 1813]
[Druk datowany według kalendarza juliańskiego.]

Jeżeli w źródle danych data wydania została określona podwójnie, to znaczy według kalendarza gregoriańskiego i innego niż gregoriański, przejmuje się obie daty, rozdzielając je znakiem równości z odstępem po obu jego stronach. Jako pierwszą podaje się datę wyrażoną według kalendarza innego niż gregoriański.

Przykład 223.
Białystok : Muzułmański Związek Religijny w Rzeczypospolitej Polskiej. Najwyższe Kolegium Muzułmańskie, 1439 = 2018
[Na stronie tytułowej rok wydania został podany według kalendarza muzułmańskiego i gregoriańskiego: 1439/2018.]

Przykład 224.
Wrocław ; Białystok : Muzułmański Związek Religijny w Rzeczypospolitej Polskiej. Najwyższe Kolegium Muzułmańskie, 1437/1438 = 2016
[Na stronie tytułowej rok wydania został podany według kalendarza gregoriańskiego i muzułmańskiego: 2016 (1437/1438 według kalendarza muzułmańskiego).]

Przykład 225.
Piła : Stowarzyszenie Inicjatyw Społecznych Effata, 5777 = 2017
[Na stronie tytułowej rok wydania został podany według kalendarza gregoriańskiego i żydowskiego: 2017/5777.]

Przykład 226.
Paris : Dentu, Imprimeur-Libraire, 13 = 1804
[Na stronie tytułowej rok wydania został podany według francuskiego kalendarza republikańskiego i kalendarza gregoriańskiego: An XIII. (1804).]

Jeżeli w źródle danych jest podana data miesięczna lub dzienna wraz z rokiem według kalendarza innego niż gregoriański i gregoriańskiego, przejmuje się wszystkie elementy dat.

Przykład 227.
Wwaʾršeʿ : ʾE. Giytliyn, tamuz [5]686 = lipiec 1926 (Wwaʾršeʿ : Br. Leʿwwiyn-ʿEpšteyyn)
[Na stronie tytułowej występują dwie daty wydania: według kalendarza żydowskiego w skróconej rachubie i według kalendarza gregoriańskiego.]

Przykład 228.
[Tehrân] : Sefârat-e Jomhūrī-ye Mellī-ye Lahestân. Dâʾereh-ye Maṭbūʿât, 31 tīrmâh 1333 = 22 lipca 1954
[Na stronie tytułowej występują dwie daty wydania: według kalendarza irańskiego i kalendarza gregoriańskiego.]

 

5.7.2 Data dystrybucji


Datę dystrybucji podaje się obowiązkowo, jeżeli w źródle danych brak daty wydania.

 

W razie potrzeby przejmuje się do opisu datę dystrybucji odmienną od daty wydania, podając ją za datą wydania. Datę dystrybucji zawsze poprzedza się określeniem „dystrybucja”.

Przykład 229.
Radzyń Podlaski : 3J Studio Grafiki i Ilustracji, dystrybucja 2014
[W nutach brak daty wydania.]

Przykład 230.
Kraków : [wydawca nieznany], 1939, [dystrybucja 1945] (Kraków : Drukarnia „Powściągliwość i Praca”)
[Strefa uwag: Skład rozpoczęty przed wojną, wykończony i odbity w czasie okupacji niemieckiej. Nuty puszczone w obieg w r. 1945.]
[Datę dystrybucji ustalono na podstawie źródeł spoza nut.]

 

5.7.3 Brak daty wydania i dystrybucji


Jeżeli w nutach brak daty wydania i daty dystrybucji, w jej miejsce podaje się najpóźniejszą datę związaną z drukiem. Gdy brak daty druku, podaje się najpóźniejszą datę związaną z nadaniem praw autorskich. Datę inną niż data wydania poprzedza się odpowiednim określeniem: druk, copyright (gdy w źródle danych występuje pełne lub skrócone określenie słowne lub słowne w połączeniu z abrewiaturą) lub abrewiaturą © (jeśli w źródle danych występuje sama abrewiatura).

 

Jeżeli w nutach brak jakiejkolwiek daty związanej z procesem wydawniczym lub prawami autorskimi, obowiązkowo podaje się ustaloną lub przybliżoną datę wydania określoną na podstawie zawartości nut lub źródeł spoza niej, np. na podstawie katalogu wydawniczego, bibliografii, informacji o premierze lub zapowiedzi nut, daty wpływu egzemplarza obowiązkowego, czasu aktywności wydawcy lub autora, daty cenzury lub imprimatur itp.

 

Do zapisu dat przybliżonych stosuje się określenia „ok.”, „przed”, „po”, „nie przed”, „nie po”, „między … a …”.

 

Jeżeli data jest znana z dokładnością do dziesięciolecia lub stulecia, stosuje się określenie „między … a …”, podając datę początkową i końcową danego dziesięciolecia lub stulecia.

Przykład 231.
Stockholm : Natur och Kultur, © 2002
[Przejęto najpóźniejszą datę z copyrightu: © Svensk utgåva 1988, 1988, 2002 Bokförlaget Natur och Kultur, Stockholm.]

Przykład 232.
Wrocław : Polskie Towarzystwo Ludoznawcze ; Warszawa : Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, druk 1971
[W nutach brak daty wydania i daty dystrybucji. W miejsce daty wydania podano datę druku.]

Przykład 233.
[Warszawa] : [wydawca nieznany], [między 1930 a 1939] (Warszawa : Drukarnia „Siła”)
[Strefa uwag: Rok wydania na podstawie innych pozycji tego autora.]

Przykład 234.
Warszawa : [wydawca nieznany], [2017]
[Strefa uwag: Rok wydania na podstawie daty wpływu egzemplarza obowiązkowego.]

5.8 Miejsce druku i nazwa drukarni

Miejsce druku oraz nazwę drukarni podaje się obowiązkowo, jeżeli jest spełniony jeden z poniższych warunków:

  • nieznane są zarówno miejsce wydania (dystrybucji), jak i nazwa wydawcy (dystrybutora)
  • opis dotyczy nut wydanej na terenie Polski lub polonicum zagranicznego wydanych przed 1945 r.
  • w przypadku nut wydanych po 1945 r. elementy te identyfikują różne wydania nut.

 

Zasady przejmowania danych dotyczących miejsca druku i nazwy drukarni są takie same jak w przypadku miejsca wydania i nazwy wydawcy.

 

Miejsce druku i nazwę drukarni ujmuje się w nawias zwykły z odstępem przed pierwszym i po drugim elemencie znaku, to znaczy przed nawiasem otwierającym i po nawiasie zamykającym ( () ). Nazwę drukarni poprzedza się dwukropkiem z odstępem po obu stronach znaku ( : ).

Przykład 235.
[Miejsce nieznane] : [wydawca nieznany], 1947 (Poznań : Drukarnia Wydawnicza)

Przykład 236.
Lwów : nakładem Księgarni Polskiej B. Połonieckiego ; Warszawa : Księgarnia pod Firmą E. Wende i Spółka, 1907 (we Lwowie : odbito czcionkami drukarni „Słowa Polskiego” pod zarządem Józefa Ziembińskiego)

5.9 Data druku

Datę druku podaje się, jeżeli jest ona odmienna od daty wydania lub dystrybucji.

 

Datę druku razem z miejscem druku i nazwą drukarni ujmuje się w nawias zwykły z odstępem przed pierwszym i po drugim elemencie znaku, to znaczy przed nawiasem otwierającym i po nawiasie zamykającym ( () ).

 

Datę druku podawaną po nazwie drukarni poprzedza się przecinkiem z odstępem po znaku (, ). Jeżeli nie podaje się miejsca druku ani nazwy drukarni, datę druku poprzedza się określeniem „druk”.

 

Nie stosuje się nawiasu zwykłego, jeżeli data druku jest podawana w miejsce nieznanej daty wydania (dystrybucji).

Przykład 237.
Kraków : W. L. Anczyc, 1901 (Kraków : Drukarnia Udziałowa, 1900)
[Data druku jest odmienna od daty wydania. Nuty zostały wydane przed 1945 r., dlatego podano dodatkowo informacje dotyczące drukarni i jej siedziby.]

Przykład 238.
Felicjanów : Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, 1972 (druk 1974)
[Data druku jest odmienna od daty wydania. Nie podano dodatkowych informacji o druku, ponieważ nuty były wydane po 1945 r.]

ale:

Przykład 239.
Wrocław : Polskie Towarzystwo Ludoznawcze ; Warszawa : Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, druk 1971
[W nutach brak daty wydania i daty dystrybucji. Zgodnie z zasadami dla takiej sytuacji w miejsce daty wydania podano jedyną datę występującą w nutach — rok druku.]

6. Strefa opisu fizycznego

Strefa opisu fizycznego obejmuje:

  • postać zapisu muzycznego
  • określenie formy nut i/lub objętość
  • oznaczenie ilustracji
  • format
  • dodatek.

6.1 Znaki umowne

W strefie opisu fizycznego stosuje się następujące znaki umowne:

 

( () ) odstęp, nawias zwykły, odstęp — odstęp przed pierwszym i po drugim elemencie znaku

  • obejmuje objętość podaną po określeniu formy nut
  • obejmuje objętość, inne cechy fizyczne i wymiary dodatku

( : ) odstęp, dwukropek, odstęp

  • poprzedza oznaczenie ilustracji
  • poprzedza opis fizyczny dodatku

( ; ) odstęp, średnik, odstęp

  • poprzedza format

( + ) odstęp, znak dodawania, odstęp

  • poprzedza każde oznaczenie dodatku

( [] ) odstęp, nawias kwadratowy, odstęp — odstęp przed pierwszym i po drugim elemencie znaku

  • obejmuje liczbę stron nieliczbowanych.

6.2 Kolejność elementów

Elementy opisu podaje się w następującej kolejności:

  • postać zapisu fizycznego
  • określenie formy nut i/lub objętość
  • oznaczenie ilustracji
  • format
  • dodatek.

 

Przykładowe schematy układu elementów:

 

Określenie formy nut (objętość) ; format

 

Objętość ; format

 

Objętość : oznaczenie ilustracji ; format

 

Objętość ; format + dodatek

 

Objętość : oznaczenie ilustracji ; format + dodatek

 

Objętość : oznaczenie ilustracji ; format + dodatek : opis fizyczny dodatku

 

Objętość ; format + dodatek + dodatek

 

Określenie formy nut (objętość) : oznaczenie ilustracji ; format + dodatek (objętość dodatku : inne cechy fizyczne dodatku ; wymiary dodatku)

6.3 Źródła danych

Źródłem danych dla opisu fizycznego jest cały egzemplarz nut.

6.4 Język i system pisma

Elementy opisu fizycznego podaje się w języku polskim. Tytuł dodatku podaje się w języku występującym w nutach, w razie potrzeby poddaje się go konwersji według zasad szczegółowych dla danego pisma (zobacz Aneks nr 20).

 

Jeżeli tytuł dodatku występuje w więcej niż jednym języku, podaje się wyłącznie formę w języku dominującym w dodatku. Jeżeli nie można zastosować tego kryterium, podaje się tytuł wyróżniony typograficznie lub, jeśli brak wyróżnień typograficznych, pierwszy z tytułów występujących w dodatku.

6.5 Określenie formy nut i/lub objętości

6.5.1 Określenie formy nut


Dla nut w formie innej niż kodeks podaje się liczbę jednostek wyrażoną cyframi arabskimi wraz z określeniem formy (np. teka, pudełko, harmonijka, skoroszyt, zwój) i objętością wyrażoną w zeszytach, składkach, stronach, kartach itd.

 

W przypadku nut zawierających zarówno partyturę, jak i głosy, najpierw podajemy ilość stron partytury. Po przecinku odrębnie podaje się ilość głosów oraz ilość stron danego głosu w nawiasie zwykłym. Jeśli wydane są same głosy, podajemy ich ilość a w nawisie zwykłym liczbę stron każdego głosu oddzieloną przecinkiem.

 

Objętość podawaną po określeniu innej formy nut ujmuje się w nawias zwykły z odstępem przed pierwszym i po drugim elemencie znaku ( () ), to znaczy przed nawiasem otwierającym i po nawiasie zamykającym.

Przykład 240.
15 stron ; 30 cm

Przykład 241.
4 strony, 1 głos (5 stron) ; 20 cm

Przykład 242.
1 teka (25 kart) ; 30 cm

Przykład 243.
1 teka (1 składka, [16] kart złożonych) ; 30 cm

Przykład 244.
4 głosy (5, 5, 6, 7 stron) ; 20 cm

Przykład 245.
10 głosów (po [2] strony) ; 31 cm

Jeżeli pojedyncza karta jest przeznaczona do użytkowania wyłącznie jako złożona, w nawiasie zwykłym podaje się dodatkowo liczbę stron uzyskaną po złożeniu karty.

Przykład 246.
1 karta złożona (8 stron) ; 20 cm

 

6.5.2 Ogólne zasady podawania objętości


Objętość nut w formie kodeksu składającego się z jednego arkusza lub woluminu podaje się w stronach, kartach zależnie od sposobu liczbowania ciągów w nutach. Jeżeli karty są numerowane z obu stron, stosuje się określenie „strony”. Jeżeli karty są numerowane wyłącznie z jednej strony, stosuje się określenie „karty”.

 

Oddaje się sposób numeracji zastosowany w nutach: cyfry arabskie, rzymskie, oznaczenie literami (wówczas podaje się pierwszą i ostatnią literę). Numery stron wyrażone słownie lub innymi, niewymienionymi wyżej znakami, podaje się cyframi arabskimi. Nazwę jednostki liczbowania podaje się w liczbie i przypadku gramatycznym zgodnym z wartością ostatniego ciągu.

 

Jeżeli karty są zadrukowane z obu stron, ale numerowane tylko z jednej strony, w opisie fizycznym podaje się odpowiednią liczbę kart i wyjaśnienie w strefie uwag.

Przykład 247.
80 stron ; 20 cm

Przykład 248.
5 stron, 1 głos (20 stron) ; 25 cm

Przykład 249.
4 strony ; 2 głosy (2, 3 strony) ; 30 cm ; 20 cm

Przykład 250.
5 głosów (2, 2, 3, 4, 5 stron) ; 30 cm

Przykład 251.
80 kart ; 20 cm

Przykład 252.
XX, 404 strony ; 28 cm

Przykład 253.
A-Z, XIX, 215 stron : ilustracje ; 22 cm

Przykład 254.
48 kart ; 20 cm
[Strefa uwag: Karty zadrukowane dwustronnie.]

Jeżeli w obrębie jednego ciągu liczbowego zmienia się rodzaj jednostek liczbowania (np. początkowa numeracja w łamach jest kontynuowana przez numerację w stronach), podaje się osobno oba ciągi, w przypadku drugiego podając numery pierwszej i ostatniej strony (karty, łamu) poprzedzone odpowiednim określeniem pisanym małą literą.

 

Jeżeli sposób liczbowania zmienia się w obrębie ciągu (np. początkowa numeracja rzymska jest kontynuowana cyframi arabskimi), podaje się wyłącznie końcową liczbę.

Przykład 255.
315 stron ; 20 cm
[Nuty zawierają liczbowanie: VI, 7-315.]

Jeśli w nutach brak liczbowania stron lub kart, podaje się dokładną liczbę zadrukowanych stron lub kart. Liczbę stron lub kart podaje się wówczas cyframi arabskimi ujętymi w nawias kwadratowy.

Przykład 256.
[54] strony ; 28 cm

Przykład 257.
[28] kart ; 28 cm

Dla określenia pełnej objętości nut podaje się także strony nieliczbowane, niewliczone w ciągi numerowane i znajdujące się pomiędzy pierwszą a ostatnią zadrukowaną stroną, z uwzględnieniem reklam, ogłoszeń, stron niezadrukowanych itp. Liczby stron nieliczbowanych ujmuje się w nawiasy kwadratowe i podaje w kolejności ich występowania w nutach.

Przykład 258.
VII, [4], 77, [8] stron ; 20 cm

Przykład 259.
26, [2], 26, [2] strony : fotografie ; 21 cm

Jeżeli liczbowanie stron (kart, łamów) stanowi część ciągłego liczbowania większej całości (np. w poszczególnych tomach nut wielotomowych, w nadbitkach), podaje się numery pierwszej i ostatniej strony (karty, łamu), poprzedzając je odpowiednim określeniem pisanym dużą literą.

Przykład 260.
Strony 146-211 ; 20 cm

Przykład 261.
Karty 90-157 ; 14 cm

Przykład 262.
XV stron, strony 181-372 ; 30 cm

Jeżeli jest to ważne ze względu na identyfikację nut, podaje się uwagę dotyczącą liczby i typów części zawartych w jednym woluminie.

Przykład 263.
2 zeszyty (30, 21 stron) ; 30 cm

Jeśli nuty mają jednocześnie własne liczbowanie i liczbowanie w obrębie całości, w skład której wchodzi, podaje się wyłącznie liczbę stron właściwą dla opisywanych nut. Liczbowanie w obrębie większej całości podaje się w strefie uwag.

Przykład 264.
213 stron ; 24 cm
[Strefa uwag: Numeracja stron także: 457-670.]

Jeżeli nuty zawierają kilka ciągów liczbowań, podaje się wszystkie ciągi, oddzielając je od siebie przecinkiem i spacją.

Przykład 265.
17, 400, 28, 22, 20 stron ; 30 cm

 

6.5.3 Tablice


Liczbę tablic podaje się po przecinku, po informacji o numeracji stron, zgodnie z oznaczeniem w nutach. Liczbę stron lub kart nieliczbowanych podaje się cyframi arabskimi ujętymi w nawias kwadratowy.

 

Jeżeli karty tablic są zadrukowane po obu stronach, a numerowane jednostronnie, do strefy opisu fizycznego przejmuje się liczbowanie z nut i podaje wyjaśnienie w strefie uwag.

Przykład 266.
64 strony, [1] karta tablic złożona : ilustracja ; 20 cm

Przykład 267.
71 stron, 12 stron tablic, 3 karty tablic : ilustracje ; 20 cm

Przykład 268.
480 stron, VIII kart tablic złożonych : ilustracje, mapy ; 24 cm
[Strefa uwag: Karty tablic zadrukowane dwustronnie.]

Przykład 269.
231 stron, 12 kart tablic złożonych : ilustracje ; 24 cm
[Strefa uwag: Większość kart tablic zadrukowana dwustronnie.]

 

6.5.4 Karty złożone


Jeżeli w nutach występują karty złożone (z tekstem lub tablice), zaznacza się to w opisie.

Przykład 270.
64 strony, 4 karty złożone ; 20 cm

Przykład 271.
136 stron, [16] kart tablic złożonych ; 20 cm

Przykład 272.
40 stron, 15 stron tablic złożonych ; 23 cm
[Strefa uwag: Karty tablic zadrukowane dwustronnie.]

Jeżeli wszystkie strony (karty, łamy) są liczbowane, a niektóre z nich są złożone, po liczbie stron (kart, łamów) podaje się informację o wystąpieniu złożonych kart i ich liczbie.

Przykład 273.
165 stron (w tym 2 karty tablic złożone) ; 20 cm

 

6.5.5 Równoległa numeracja sąsiednich stron


Jeżeli sąsiednie strony są oznaczone tym samym numerem (np. nut z równoległym tekstem w dwóch językach), wymienia się oba ciągi liczbowania i podaje wyjaśnienie w strefie uwag.

Przykład 274.
139, 139 stron ; 20 cm
[Strefa uwag: Równoległa numeracja stron.]

Przykład 275.
[4], III, 19, 19 stron ; 18 cm
[Strefa uwag: Równoległa numeracja stron 1-19.]

Przykład 276.
[14], 100, [3], 794, 794, 795-894 strony : mapy ; 22 cm
[Strefa uwag: Równoległa numeracja stron 1-794.]

 

6.5.6 Numeracja stron w kierunkach przeciwnych


Jeżeli ciągi stron w nutach są numerowane w kierunkach przeciwnych (np. nut wydane w dwóch językach), podaje się ciągi numeracji w kolejności ich występowania, rozpoczynając od strony nut, z której tytuł został przejęty do strefy tytułu i odpowiedzialności.

Przykład 277.
XVIII, 127, 135, XIX stron ; 23 cm
[Strefa uwag: Numeracja stron w kierunkach przeciwnych.]

Przykład 278.
33, 31 stron ; 24 cm
[Strefa uwag: Numeracja stron w kierunkach przeciwnych.]

 

6.5.7 Numeracja stron od prawej do lewej


Informację o numerowaniu stron od prawej do lewej podaje się tylko w przypadku publikacji w językach, dla których taki kierunek tekstu nie jest naturalny. Dla publikacji w języku hebrajskim czy arabskim nie podaje się takiej uwagi (kierunek od prawej do lewej jest naturalny dla tych języków).

Przykład 279.
234 strony ; 20 cm
[Strefa uwag: Numeracja od prawej do lewej.]

 

6.5.8 Błędy w liczbowaniu stron (kart, łamów)


Jeżeli numer ostatniej liczbowanej strony (karty, łamu) ciągu nie przedstawia jego rzeczywistej objętości, przejmuje się błędną wartość z nut, podając za nią poprawny numer ujęty w nawias kwadratowy wraz z poprzedzającym go określeniem „właściwie”. W razie potrzeby podaje się wyjaśnienie w strefie uwag.

Przykład 280.
XIV [właściwie XXIV], 255, [3] strony ; 23 cm

Przykład 281.
[4], LXXXIV, [2], 253 [właściwie 299], [3] strony ; 18 cm
[Strefa uwag: Strona 299 błędnie oznaczona jako 253.]

 

6.5.9 Wydawnictwa aktualizowane


Przy opisie luźnokartkowych wydawnictw aktualizowanych podaje się liczbę skoroszytów i określenie „luźne karty” ujęte w nawias zwykły.

Przykład 282.
1 skoroszyt (luźne karty) ; 28 cm

6.6 Oznaczenie ilustracji

Uwzględnia się informacje o materiale ilustracyjnym występującym w tekście lub na osobnych tablicach.

 

Podaje się w porządku alfabetycznym poszczególne rodzaje ilustracji i ich liczbę (pojedynczą lub mnogą): faksymilia, fotografie, mapy, nuty, plany, portrety, tablice genealogiczne, wykresy.

 

W opisach nut zaleca się stosowanie wyłącznie terminu „ilustracje” w celu zbiorczego wykazania materiału ilustracyjnego, jeżeli pełni on rolę wyłącznie dekoracyjną.

 

Za ilustracje nie uważa się tabel, które zawierają dane statystyczne lub tekstowe.

 

Oznaczenie ilustracji poprzedza się dwukropkiem z odstępem po obu stronach znaku ( : ).

Przykład 283.
100 stron : fotografie, ilustracje, mapy, tablica genealogiczna, wykresy ; 20 cm

Przykład 284.
[64] strony : ilustracje ; 18 cm
[Opis dotyczy nut zawierających rysunki i fotografie pełniące wyłącznie funkcje dekoracyjne i określone w opisie zbiorczym określeniem ilustracje i fotografie.]

Przykład 285.
93, [3] strony, [4] karty tablic : ilustracje, nuty ; 28 cm + 1 CD
[Opis dotyczy podręcznika do nauki muzyki, w którym zawarte nuty nie pełnią funkcji dekoracyjnej.]

Informację o dołączonej do nut erracie (luzem lub stanowiącej część nut) podaje się zawsze jako ostatni element innych cech fizycznych, po oznaczeniu ilustracji, jeżeli nuty je zawierają.

Przykład 286.
100 stron : ilustracje, errata ; 20 cm

Przykład 287.
100 stron : errata ; 20 cm

6.7 Format nut

Podaje się wysokość zewnętrznej oprawy mierzoną równolegle do grzbietu. Przy opisie nut o nietypowych kształtach, których wysokość grzbietu jest mniejsza niż wysokość oprawy i/lub wkładu, podaje się wysokość w najwyższym miejscu oprawy i/lub wkładu.

 

Dwa wymiary podaje się w opisie nut:

  • których wysokość grzbietu jest mniejsza niż szerokość nut
  • których szerokość jest mniejsza niż połowa wysokości
  • kwadratowych
  • o wysokości grzbietu mniejszej niż 10 cm
  • o wysokości grzbietu większej niż 45 cm.

 

Format nut poprzedza się średnikiem z odstępem po obu stronach znaku ( ; ).

 

Wszystkie wartości po przecinku zaokrągla się w górę do pełnych centymetrów. Warunki podawania dwóch wymiarów rozpatruje się po zaokrągleniu poszczególnych wymiarów. Przy podawaniu dwóch wymiarów liczby łączy się znakiem „x”.

Przykład 288.
156 stron ; 30 cm
[Dokładna wysokość grzbietu nut wynosi 29,2 cm.]

Przykład 289.
127 stron : ilustracje ; 48x30 cm

Przykład 290.
100 stron ; 21x30 cm
[Wysokość grzbietu jest mniejsza niż szerokość nut — w opisie podano dwa wymiary.]

Przykład 291.
100 stron ; 9x6 cm

Przykład 292.
100 stron ; 46x33 cm

Podaje się wysokość i szerokość pojedynczej luźnej karty nut, ewentualnie również złożonej, jeżeli w takiej formie została wydana, ale jest przeznaczona do użytkowania po rozłożeniu. W przypadku karty przeznaczonej do użytkowania wyłącznie jako złożona, podaje się jedynie jej wysokość po złożeniu, w opisie objętości uwzględniając liczbę stron uzyskaną po złożeniu.

Przykład 293.
1 karta ; 28x22 cm

Przykład 294.
1 karta złożona ; 77x59 cm, po złożeniu 20x13 cm

Jeżeli nuty składają się z więcej niż jednego elementu znajdującego się w pudełku lub innym pojemniku, podaje się trzy wymiary: wysokość, szerokość i głębokość. W razie potrzeby można podać także wymiary poszczególnych elementów (np. kart, zeszytów itp.). Wymiary skoroszytu, teki lub oprawy wsuwanej (etui) podaje się według takich samych zasad jak format nut.

Przykład 295.
1 pudełko (50 kart luzem) ; 19x11x7 cm
[Opis dotyczy pudełka z luźnymi głosami.]

Przykład 296.
1 pudełko (5 woluminów) : ilustracje ; 30x21x7 cm
[Opis dotyczy pudełka z pojedynczymi zeszytami nut.]

6.8 Dodatek

Dla publikacji, która jest rozpowszechniana z opisywanymi nutami i nie może być użytkowana niezależnie od niej, nie tworzy się osobnego opisu bibliograficznego (komentarze, nagrania).

 

W strefie opisu fizycznego jako oznaczenie dodatku podaje się liczbę jednostek oraz nadany samodzielnie wyraz lub wyrażenie zwięźle charakteryzujące dodatek lub tytuł. Nie podaje się tytułów lub części tytułu dodatku, jeżeli są takie same jak tytuł nut.

 

Dla dodatków piśmienniczych oraz, w razie potrzeby, także po dodatkach innego rodzaju, dodaje się skrócony opis fizyczny dodatku. Format dodatku piśmienniczego podaje się wyłącznie, gdy jest odmienny od formatu nut. Nie podaje się wymiarów dodatków o ustandaryzowanych wymiarach takich jak płyty CD, DVD itp.

 

W przypadku dodatków na nośniku audio, wideo lub cyfrowym podaje się wyjaśnienie w strefie uwag dotyczące wykonawców i innych osób występujących w nagraniu dźwiękowym oraz dotyczące zawartości dodatku.

 

Każde oznaczenie dodatku poprzedza się znakiem dodawania z odstępem po obu stronach znaku ( + ). Objętość, inne cechy fizyczne i wymiary dodatku ujmuje się w nawias zwykły z odstępem przed pierwszym i po drugim elemencie znaku ( () ) czyli przed nawiasem otwierającym i po nawiasie zamykającym. Opis fizyczny dodatku poprzedza się dwukropkiem z odstępem po obu stronach znaku ( : ). Format dodatku poprzedza się średnikiem z odstępem po obu strona znaku ( ; ).

Przykład 297.
35 stron

Przykład 298.
46 stron ; 21 cm + 1 zabawka + 1 pierścionek
[Wyraz charakteryzujący dodatek nadany przez katalogującego.]

Przykład 299.
100 stron ; 20 cm + Ćwiczenia logopedyczne (32 strony : ilustracje ; 24 cm)
[Dodatek posiada własny tytuł oraz inny format niż nuty.]

Przykład 300.
100 stron ; 20 cm + 1 dysk CD
[Strefa uwag: CD zawiera nagrania utworów.]

Przykład 301.
5 stron, 1 głos : ilustracje ; 30 cm + 1 dysk DVD
[Strefa uwag: DVD zawiera nagrania filmowe utworów.]

Przykład 302.
20 stron ; 30 cm + 1 dysk CD (głosy)
[Strefa uwag: Głosy dostępne w postaci cyfrowej.]

Przykład 303.
36 stron : fotografie ; 21 cm + 1 CD-ROM + 1 DVD
[Strefa uwag: CD-ROM zawiera materiały archiwalne dotyczące folkloru muzycznego ze zbiorów Muzeum oraz skan nut: Muzykanty / Franciszek Kotula ; wstęp Józef Burszta ; posłowie Jadwiga Sobieska. Warszawa : Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1979. DVD zawiera zrealizowany w ramach projektu film „Zapisane w terenie…”.]
[CD-ROM i DVD zawierają materiały przeznaczone do użytkowania wyłącznie z opisywanymi nutami, dlatego opisano je w jednym rekordzie.]

Przykład 304.
262 strony : ilustracje ; 22 cm + 1 CD
[Strefa uwag: CD zawiera pieśni do wierszy Tadeusza Nowaka, recytacje oraz wspomnienia wdowy i przyjaciół poety.]

Jeżeli dodatek piśmienniczy posiada tytuł wyróżniający i/lub własne cechy poza elementami opisu fizycznego (np. oznaczenie odpowiedzialności), w strefie opisu fizycznego podaje się ogólne określenie charakteryzujące dodatek (np. wkładka, dodatek) oraz opis fizyczny. Tytuł dodatku wraz z jego oznaczeniem odpowiedzialności i ewentualnymi innymi elementami podaje się w strefie uwag.

Przykład 305.
57 stron : ilustracje ; 27 cm + dodatek (34, [5] stron) + opaska odblaskowa
[Strefa uwag: Dodatek: Zeszyt ćwiczeń : dla klas 3-6 / Lech Kowalski, Marta Łaska.]

Przykład 306.
40 stron ; 35 cm + Komentarz: 20 stron ; 30 cm

7. Strefa serii i nut wielotomowych

Strefa serii i nut wielotomowych obejmuje:

  • tytuł właściwy serii i/lub nut wielotomowych
  • tytuł równoległy serii i/lub nut wielotomowych
  • dodatki do tytułu serii i/lub nut wielotomowych
  • równoległe dodatki do tytułu serii i/lub nut wielotomowych
  • oznaczenie odpowiedzialności dotyczące serii i/lub nut wielotomowych
  • oznaczenie podserii
  • tytuł podserii
  • ISSN
  • numerację związaną z serią i/lub nutami wielotomowymi.

7.1 Znaki umowne

W strefie serii i nut wielotomowych stosuje się następujące znaki umowne:

 

( () ) odstęp, nawias zwykły, odstęp — odstęp przed pierwszym i po drugim elemencie znaku

  • obejmuje zespół elementów dotyczących jednej serii (w tym podserii, jeśli występuje) i/lub nut wielotomowych

( () () ) nawias zwykły, odstęp, nawias zwykły

  • zespoły elementów dotyczących poszczególnych dwóch lub więcej serii (w tym podserii) i/lub nut wielotomowych ujmuje się w odrębne nawiasy zwykłe i oddziela odstępem

( = ) odstęp, znak równości, odstęp

  • poprzedza każdy tytuł równoległy
  • poprzedza każdy równoległy dodatek do tytułu jeśli nie jest podawany po tytule równoległym

( : ) odstęp, dwukropek, odstęp

  • poprzedza każdy dodatek do tytułu
  • poprzedza równoległy dodatek do tytułu podawany po tytule równoległym

( / ) odstęp, prawy ukośnik, odstęp

  • poprzedza pierwsze oznaczenie odpowiedzialności

(, ) przecinek, odstęp

  • poprzedza każde kolejne oznaczenie odpowiedzialności tego samego rodzaju
  • poprzedza ISSN serii lub podserii
  • poprzedza tytuł podserii podawany po oznaczeniu podserii

( ; ) odstęp, średnik, odstęp

  • poprzedza każde kolejne oznaczenie odpowiedzialności różnego rodzaju
  • poprzedza numerację w obrębie serii lub podserii

(. ) kropka, odstęp

  • poprzedza oznaczenie podserii podawane po tytule serii
  • poprzedza tytuł podserii podawany po tytule serii (gdy brak oznaczenia podserii)

7.2 Kolejność elementów strefy serii i nut wielotomowych

Kolejność i obecność elementów w strefie serii i/lub nut wielotomowych zależy od rodzaju elementów występujących w poszczególnych miejscach w nutach (w pewnych sytuacjach niektóre elementy można podać tylko w strefie uwag). Podstawowa, wyjściowa kolejność elementów w tej strefie to:

  • tytuł właściwy serii i/lub nut wielotomowych
  • ISSN
  • numeracja związaną z serią i/lub nutami wielotomowymi.

 

Przykładowe schematy układu elementów:

 

a. Seria główna

 

(Tytuł serii)

 

(Tytuł serii ; numeracja)

 

(Tytuł serii, ISSN ; numeracja)

 

(Tytuł serii : dodatek do tytułu serii)

 

(Tytuł serii : dodatek do tytułu serii ; numeracja)

 

(Tytuł serii : dodatek do tytułu serii, ISSN ; numeracja)

 

(Tytuł serii / oznaczenie odpowiedzialności serii ; numeracja)

 

(Tytuł serii / oznaczenie odpowiedzialności serii, ISSN ; numeracja)

 

b. Podseria

 

(Wyróżniający tytuł podserii)

 

(Wyróżniający tytuł podserii ; numeracja podserii)

 

(Wyróżniający tytuł podserii, ISSN podserii ; numeracja podserii)

 

(Tytuł serii. Niewyróżniający tytuł podserii ; numeracja podserii)

 

(Tytuł serii. Niewyróżniający tytuł podserii, ISSN podserii ; numeracja podserii)

 

(Tytuł serii / oznaczenie odpowiedzialności serii. Niewyróżniający tytuł podserii, ISSN podserii ; numeracja podserii)

 

(Tytuł serii. Oznaczenie podserii, Niewyróżniający tytuł podserii, ISSN podserii ; numeracja podserii)

 

(Tytuł serii. Oznaczenie sekcji, ISSN sekcji ; numeracja sekcji)

 

c. Elementy równoległe

 

(Tytuł serii = Tytuł równoległy serii)

 

(Tytuł serii = Tytuł równoległy serii ; numeracja)

 

(Tytuł serii = Tytuł równoległy serii, ISSN ; numeracja)

 

(Tytuł serii ; numeracja = Tytuł równoległy serii ; równoległa numeracja)

 

(Tytuł serii, ISSN ; numeracja = Tytuł równoległy serii ; równoległa numeracja)

 

(Tytuł serii = Tytuł równoległy serii : dodatek do tytułu serii)

 

(Tytuł serii = Tytuł równoległy serii : dodatek do tytułu serii : dodatek do tytułu serii)

 

(Tytuł serii : dodatek do tytułu serii = Tytuł równoległy serii : równoległy dodatek do tytułu serii ; numeracja)

 

(Tytuł serii : dodatek do tytułu serii = równoległy dodatek do tytułu serii ; numeracja)

 

(Tytuł serii = Tytuł równoległy serii / oznaczenie odpowiedzialności serii ; numeracja)

 

(Tytuł serii = Tytuł równoległy serii / oznaczenie odpowiedzialności serii, ISSN ; numeracja)

 

(Tytuł serii. Niewyróżniający tytuł podserii = Tytuł równoległy serii. Niewyróżniający tytuł równoległy podserii, ISSN podserii ; numeracja podserii)

 

d. Nuty wielotomowe

 

(Tytuł nut wielotomowych)

 

(Tytuł nut wielotomowych ; numeracja)

 

(Tytuł nut wielotomowych : dodatek do tytułu)

 

(Tytuł nut wielotomowych : dodatek do tytułu ; numeracja)

 

(Tytuł nut wielotomowych / oznaczenie odpowiedzialności)

 

(Tytuł nut wielotomowych / oznaczenie odpowiedzialności ; numeracja)

 

(Tytuł nut wielotomowych / oznaczenie odpowiedzialności ; oznaczenie odpowiedzialności odmiennego charakteru ; numeracja)

 

(Tytuł nut wielotomowych. Określenie części ; numeracja)

 

(Tytuł nut wielotomowych. Określenie części, tytuł części / oznaczenie odpowiedzialności ; numeracja)

 

(Tytuł nut wielotomowych = Tytuł równoległy nut wielotomowych)

 

(Tytuł nut wielotomowych = Tytuł równoległy nut wielotomowych ; numeracja)

 

(Tytuł nut wielotomowych : dodatek do tytułu = Tytuł równoległy nut wielotomowych : równoległy dodatek do tytułu)

 

(Tytuł nut wielotomowych : dodatek do tytułu = Tytuł równoległy nut wielotomowych : równoległy dodatek do tytułu ; numeracja)

 

(Tytuł nut wielotomowych : dodatek do tytułu = równoległy dodatek do tytułu ; numeracja)

 

e. Więcej niż jedna seria i nuty wielotomowe

 

(Dane pierwszej serii) (Dane drugiej serii)

 

(Dane nut wielotomowych) (Dane serii)

7.3 Źródła danych

Podstawowym źródłem danych dla oznaczenia serii i nut wielotomowych jest strona tytułowa serii lub nut wielotomowych (najczęściej strona sąsiadująca z główną stroną tytułową).

 

Jeżeli w nutach nie ma strony tytułowej serii lub nut wielotomowych albo na stronie tytułowej serii lub nut wielotomowych brak niektórych elementów oznaczenia serii lub nut wielotomowych, przejmuje się je z innych miejsc w nutach z zachowaniem następującej kolejności źródeł: strona tytułowa, strona przedtytułowa, okładka, pozostałe części nut. Informacje pochodzące spoza nut ujmuje się w nawiasy kwadratowe.

7.4 Język i system pisma

Elementy strefy serii i nut wielotomowych zapisuje się w języku i/lub systemie pisma, w którym zostały podane w źródle danych. W razie potrzeby poddaje się je konwersji według zasad szczegółowych dla danego systemu pisma (zobacz Aneks nr 20).

7.5 Pisownia (przejmowanie danych)

W strefie serii i nut wielotomowych:

  • nie stosuje się uwspółcześnionej pisowni
  • nie poprawia się pomyłek, błędów, literówek lub niepoprawnych znaków diakrytycznych
  • nie zapisuje się akcentów wyrazowych ani pochylenia samogłosek
  • znaki interpunkcyjne, typograficzne, symbole i cyfry zapisuje się w formie występującej w źródle danych
  • numerację zeszytów podaje się cyframi arabskimi, niezależnie od formy występującej w źródle danych (np. słowna, cyfry rzymskie), z wyjątkiem przypadków gdy uzasadnione jest dokładne zachowanie formy występującej w źródle danych (np. gdy numeracja jest wyrażona kombinacją cyfr rzymskich i arabskich)
  • w tytule serii w języku polskim wszystkie wyrazy, oprócz przyimków i spójników oraz takich wyrażeń jak: „imienia”, „pod wezwaniem”, „do spraw”, należy pisać dużą literą. W przypadku innych języków w zapisie tytułu serii stosuje się zasady ortografii właściwe dla danego języka
  • w tytule nut wielotomowych tylko pierwsze słowo zapisuje się dużą literą, pozostałe — zgodnie z ortografią danego języka.

7.6 Tytuł serii

7.6.1 Tytuł właściwy serii


Tytuł właściwy serii i/lub nut wielotomowych przejmuje się w formie, w jakiej występuje w źródle danych, z zachowaniem podanej wyżej kolejności źródeł.

 

Tytuł właściwy serii i/lub nut wielotomowych, jako element początkowy zespołu elementów dotyczących serii i/lub nut wielotomowych, poprzedza się nawiasem zwykłym otwierającym (().

Przykład 307.
(Biblioteka Małych Partytur)

Przykład 308.
(Musica Antiqua Bohemica)

Przykład 309.
(Study Score)

Przykład 310.
(Complete works / Jean Sibelius)

Jeżeli w różnych miejscach nut występują wyrażone w tym samym języku i/lub systemie pisma odmienne tytuły tej samej serii lub nut wielotomowych, należy przejąć tytuł podany w podstawowym źródle danych. Jeżeli takiego tytułu brak — tytuł z następnego źródła danych, w podanej wyżej kolejności.

 

Odmienne tytuły nieprzejęte do strefy serii podaje się w strefie uwag, wraz z informacją o umiejscowieniu w nutach.

 

Jeżeli tytuł serii wyrażony jest jedynie znakiem graficznym, nie podaje się jej nazwy w strefie serii i nut wielotomowych. W strefie uwag podaje się nazwę serii nadaną przez katalogującego lub powszechnie znaną.

Przykład 311.
Strefa uwag: Tzw. Seria ze Słowikiem
[Seria wyrażona wyłącznie znakiem graficznym — symbolem słowika.]

Jeżeli tytuł serii jest częściowo wyrażony znakiem graficznym, nazwę serii podaje się w strefie serii i nut wielotomowych, przejmując występujący w tytule znak graficzny. Jeżeli jakiegoś znaku czy symbolu nie można przejąć ze względów technicznych, zastępuje się go opisem lub odpowiednikiem literowym albo słownym ujętym w nawias kwadratowy i w razie potrzeby podaje uwagę wyjaśniającą w strefie uwag.

 

W przypadku nut, które nie są wydawane pod wspólnym tytułem jako części nut wielotomowych lub w ramach serii, ale które według informacji od autora i/lub wydawcy mają zgodnie z jego/ich zamierzeniem stanowić cykl, nie podaje się żadnych danych w strefie serii i nut wielotomowych.

 

Informacje o tzw. cyklu bez tytułu podaje się tylko w strefie uwag.

 

Jeżeli wydawca nut nie opatrzył ich tytułem serii, ale szata graficzna oraz wykaz pozycji danej serii (np. w późniejszych tomach) pozwala na identyfikację serii, ustalony tytuł należy podać w nawiasie kwadratowym.

 

7.6.2 Równoległy tytuł serii


Jeżeli w nutach tytuł właściwy serii i/lub nut wielotomowych jest wyrażony w więcej niż jednym języku i/lub systemie pisma, za tytuł właściwy uznaje się tytuł w języku głównej części nut. Jeżeli nie można zastosować tego kryterium, podaje się:

  • tytuł wyróżniony typograficznie
  • pierwszy z tytułów występujących w podstawowym źródle danych, jeśli brak wyróżnień typograficznych.

 

Pozostałe tytuły występujące w podstawowym źródle danych podaje się jako tytuły równoległe w kolejności ich występowania lub wskazanej poprzez wyróżnienie typograficzne.

 

Za tytuł równoległy uznaje się także odmienny językowo od tytułu właściwego tytuł oryginału serii i/lub nut wielotomowych, jeżeli występuje on w nutach w tym charakterze.

 

Tytuł równoległy poprzedza się znakiem równości z odstępem po obu jego stronach ( = ). Tytuł równoległy podaje się po tytule właściwym.

Przykład 312.
(Wydawnictwo Dawnej Muzyki Polskiej = Publications de Musique Ancienne Polonaise ; 3)

Przykład 313.
(Wydawnictwo Dawnej Muzyki Polskiej = Early Polish Music ; 18)

Jeżeli występują równoległe wersje innych elementów strefy serii i nut wielotomowych, dane wyrażone w tym samym języku i/lub systemie pisma należy grupować i całą grupę poprzedzić znakiem równości z odstępem po obu stronach znaku. Wewnątrz grupy należy stosować znaki umowne odpowiadające poszczególnym elementom.

 

7.6.3 Tytuł rodzajowy i tytuł niewyróżniający


Jeżeli tytułem serii jest nazwa rodzajowa lub tytuł niewyróżniający, do strefy serii i nut wielotomowych przejmuje się oznaczenie odpowiedzialności dotyczące serii (wykaz nazw rodzajowych: zobacz Aneks nr 21).

 

Oznaczenie odpowiedzialności serii przejmuje się w formie występującej w źródle danych. Jeżeli oznaczenie odpowiedzialności jest powiązane składniowo z tytułem serii, przejmuje się je do opisu w takiej formie bez zmian. Jeżeli nie jest powiązane składniowo — podaje się je po prawym ukośniku z odstępem po obu stronach znaku ( / ).

 

Jeżeli oznaczenie odpowiedzialności występuje w więcej niż jednym języku i/lub systemie pisma, podaje się wyłącznie formę w języku tytułu właściwego serii. Jeżeli nie można zastosować tego kryterium, podaje się formę występującą jako pierwsza.

 

Oznaczenia odpowiedzialności związanego z serią nie podaje się w strefie tytułu i oznaczenia odpowiedzialności. Wyjątek stanowią dwie sytuacje:

  • więcej niż jedno ciało zbiorowe podejmowało inicjatywę i/lub sprawowało nadzór merytoryczny nad wydaniem nut
  • nazwa ciała zbiorowego odpowiedzialnego za serię różni się od nazwy ciała zbiorowego odpowiedzialnego za opisywane nuty.

Przykład 314.
(Programme „Ricercare” / Centre d'Études Supérieurs de la Renaissance)

Jeżeli tytułem nut wielotomowych jest tytuł zbiorczy (np. Dzieła zebrane, Dzieła wszystkie), do strefy serii i nut wielotomowych przejmuje się oznaczenie odpowiedzialności.

 

Oznaczenie odpowiedzialności nut wielotomowych przejmuje się w formie występującej w źródle danych. Jeżeli oznaczenie odpowiedzialności jest powiązane składniowo z tytułem nut wielotomowych, przejmuje się je do opisu w takiej formie bez zmian. Jeżeli nie jest powiązane składniowo — podaje się je po prawym ukośniku z odstępem po obu stronach znaku ( / ).

 

Jeżeli oznaczenie odpowiedzialności występuje w więcej niż jednym języku i/lub systemie pisma, podaje się wyłącznie formę w języku tytułu właściwego nut wielotomowych. Jeżeli nie można zastosować tego kryterium, podaje się formę występującą jako pierwsza

Przykład 315.
(Dzieła wszystkie. Seria A = Complete works. A series / Henryk Wieniawski ; t. 20)

Przykład 316.
(Utwory Fortepianowe Ignacego Jana Paderewskiego ; z. 8)

Przykład 317.
(Complete works = Sämtliche Werke / Jean Sibelius)

 

7.6.4 Dodatek do tytułu serii


Dodatek (dodatki) do tytułu serii i/lub nut wielotomowych podaje się po tytule właściwym lub po tytułach równoległych (jeśli występują).

 

Jeżeli w nutach występują dwa lub więcej dodatki do tytułu, jako pierwszy podaje się dodatek wyróżniony typograficznie. Jeśli brak takiego wyróżnienia, dodatki do tytułu podaje się w kolejności ich występowania.

 

Pierwszy wyraz dodatku do tytułu zapisuje się małą literą, jeżeli jest to zgodne z zasadami ortograficznymi danego języka.

 

Każdy dodatek do tytułu poprzedza się dwukropkiem z odstępem po obu stronach znaku.

Przykład 318.
(Musica Viva : antologia dzieł i arcydzieł muzyki dawnej i nowej)

Przykład 319.
(Sub Sole Sarmatiae : early music in Poland ; 2)

Przykład 320.
(Musica Divina : Ausgewählte Klassiker-Klavier Ausgaben ; Nr 1)

 

7.6.5 Równoległy dodatek do tytułu serii


Jeżeli równoległe dodatki do tytułu towarzyszą tytułom równoległym wyrażonym w tym samym języku i/lub systemie pisma, grupuje się je i całą grupę poprzedza znakiem równości z odstępem po obu stronach znaku ( = ). Równoległe dodatki do tytułu podawane po tytułach równoległych wyrażonych w tym samym języku i/lub systemie pisma poprzedza się dwukropkiem z odstępem po obu stronach znaku ( : ).

 

Jeżeli brak tytułów równoległych, wszystkie równoległe dodatki do tytułu podaje się po dodatku (dodatkach) do tytułu serii i/lub nut wielotomowych. W takiej sytuacji każdy równoległy dodatek do tytułu poprzedza się znakiem równości z odstępem po obu stronach znaku ( = ).

7.7 Podseria / część / sekcja

Jeżeli nuty zostały wydane w podserii o tytule wyróżniającym, w strefie serii i nut wielotomowych podaje się wyłącznie oznaczenie podserii. Dane dotyczące serii głównej podaje się w strefie uwag, stosując znaki umowne właściwe dla strefy serii. Oznaczenie podserii, jako element początkowy strefy serii, poprzedza się nawiasem zwykłym otwierającym (().

 

Jeżeli nuty zostały wydane w podserii o tytule niewyróżniającym, w strefie serii podaje się tytuł serii głównej (z ewentualnym oznaczeniem odpowiedzialności dla serii), a tytuł podserii po kropce z odstępem (. ). Pozostałe dane serii głównej podaje się w strefie uwag.

 

Jeżeli podseria oprócz niewyróżniającego tytułu ma także swoje oznaczenie, podaje się je przed tytułem podserii poprzedzone kropką z odstępem. Tytuł podserii podaje się po oznaczeniu podserii poprzedzony przecinkiem i odstępem (,).

 

Jeżeli w ramach całości nut wielotomowych dokonano podziału na części, podserie, sekcje, ich oznaczenia podaje się po tytule, ewentualnie po tytułach równoległych i dodatkach do tytułu. Oznaczenie części poprzedza się kropką i odstępem (. ).

 

Oznaczenie części może zawierać numer lub numer wraz określeniem części. Określenia przejmuje się wyłącznie z nut i skraca zgodnie z wykazem skrótów (zobacz Aneks nr 15). Numer części podaje się cyframi arabskimi, niezależnie od formy występującej w źródle danych (słowna, cyfry rzymskie), z wyjątkiem przypadków gdy uzasadnione jest zachowanie formy występującej w źródle danych (np. gdy numeracja jest wyrażona kombinacją cyfr rzymskich i arabskich).

 

Tytuł części zależny od tytułu całości poprzedza się przecinkiem i odstępem (, ), o ile występuje oznaczenie części. Jeżeli brak oznaczenia części, tytuł części poprzedza się kropką i odstępem(. ).

Przykład 321.
(Musica Viva : antologia dzieł i arcydzieł muzyki dawnej i nowej. Muzyka Instrumentalna Solowa)

Przykład 322.
(Musica Mundi. Instrumentalmusik des 17.-19. Jahrhunderts in praktischen Ertsausgaben)

Przykład 323.
(Musica Antiqua Bohemica. Seria II ; 3)

7.8 ISSN

W strefie serii podaje się ISSN, jeżeli występuje w nutach.

 

Jeżeli tytuł właściwy serii składa się z tytułu serii głównej i tytułu zależnego podserii, podaje się wyłącznie ISSN podserii. ISSN serii głównej podaje się w strefie uwag

Przykład 324.
(Musicalia Danubiana, ISSN 0230-8223 ; 8)

Przykład 325.
(Monumenta Musicae in Polonia. Seria A, Twórczość Kompozytorów Polskich, ISSN 0239-9962)

7.9 Numeracja

Do strefy serii przejmuje się numerację w obrębie serii, podserii i/lub całości nut wielotomowych wraz z towarzyszącymi jej określeniami. Numerację podaje się cyframi arabskimi, niezależnie od formy występującej w źródle danych (słownej, cyfr rzymskich), z wyjątkiem przypadków gdy uzasadnione jest dokładne zachowanie formy występującej w źródle danych (np. gdy numeracja jest wyrażona kombinacją cyfr rzymskich i arabskich). Określenia towarzyszące numeracji skraca się według wykazu skrótów określeń towarzyszących numeracji (zobacz Aneks nr 15) i zapisuje się małą literą, chyba że jest to sprzeczne z ortografią danego języka.

 

Jeżeli numeracja składa się z roku i innego numeru, przy czym z początkiem nowego roku numeracja jest wznawiana, jako pierwszy podaje się rok. Jeżeli natomiast numeracja składa się z roku i innego numeru, ale jest ciągła w obrębie całej serii, jako pierwszy podaje się indywidualny numer.

 

Jeżeli numeracja występująca w nutach jest błędna, przejmuje się ją do oznaczenia serii bez zmian oraz podaje się wyjaśnienie w strefie uwag.

 

Jeżeli tytuł właściwy serii składa się z tytułu serii głównej i tytułu niewyróżniającego podserii, numerację serii głównej podaje się wyłącznie w strefie uwag.

Przykład 326.
(Study Score ; 1243)

Przykład 327.
(Polska Literatura Chóralna ; 306)

Przykład 328.
(Musica Edition ; No 500)

Przykład 329.
(Dzieła Chopina. Wydanie faksymilowe = Works by Chopin. Facsimile Edition ; A I/52)

Przykład 330.
(Wydanie narodowe dzieł Fryderyka Chopina. Seria A, Utwory wydane za życia Chopina = National edition of the works of Fryderyk Chopin. Series A, Works published during Chopin's lifetime ; t. 15c)

 

7.9.1 Oznaczenie chronologiczne

 

Jeżeli numeracja składa się zarówno z oznaczenia liczbowego i/lub alfabetycznego oraz oznaczenia chronologicznego, przejmuje się je do opisu bez zmian. Daty wydania, dystrybucji lub druku nie traktuje się jako oznaczenia chronologicznego.

 

7.9.2 Numeracja w więcej niż jednym języku

 

Równoległe określenia towarzyszące numeracji przejmuje się, jeżeli towarzyszą im tytuły równoległe serii. Jeżeli w nutach występuje zarówno tytuł równoległy serii i/lub podserii, jak i równoległe określenie towarzyszące numeracji, przejmuje się oba bezpośrednio za tytułem właściwym/równoległym, któremu odpowiadają językowo. Jeżeli określenie występuje tylko w jednym języku i/lub systemie pisma, podaje się ją za ostatnim tytułem równoległym

 

7.9.3 Więcej niż jeden system numeracji


Jeżeli seria posiada dwa odrębne systemy numeracji, podaje się je w kolejności występującej w nutach, rozdzielając je przecinkiem i odstępem.

 

7.9.4 Nowy ciąg numeracji


Jeżeli dotychczasowy ciąg numerów serii został zastąpiony nowym ciągiem poprzedzonym określeniem typu „nowa seria”, „seria druga” itp. lub ich odpowiednikiem w innym języku, przejmuje się to określenie wraz z nowym ciągiem numeracji, rozdzielając je przecinkiem i odstępem.

 

7.9.5 Opis więcej niż jednego numeru


Przy opisie więcej niż jednej części, tomu, zeszytu itp. serii i/lub nut wielotomowych podaje się pierwszy i ostatni numer oddzielone łącznikiem, jeżeli numery następują kolejno po sobie. Jeżeli numery nie następują kolejno po sobie, wymienia się je wszystkie, rozdzielając przecinkiem i odstępem.

7.10 Nuty należąca do więcej niż jednej serii

Jeżeli nuty wchodzą w skład więcej niż jednej serii, zespoły elementów dotyczących poszczególnych serii należy ujmować w odrębne nawiasy zwykłe i podawać w strefie serii i nut wielotomowych w kolejności alfabetycznej według tytułów serii.

 

Jeżeli nuty wchodzą jednocześnie w skład serii oraz stanowią część nut wielotomowych, w pierwszej kolejności podaje się oznaczenie nut wielotomowych.

Przykład 331.
(Opera omnia / Feliks Janiewicz ; 2) (Monumenta Musicae in Polonia. Seria A, Twórczość Kompozytorów Polskich, ISSN 0239-9962)

Przykład 332.
(Musica Gallica) (Programme „Ricercare” / Centre d'Études Supérieurs de la Renaissance)

8. Strefa uwag

W strefie uwag podaje się:

  • dane należące do innych stref opisu bibliograficznego, których jednak przepisy nie pozwalają włączyć do odpowiedniej strefy lub też nakazują czy pozwalają podać tylko w strefie uwag
  • dane wyjaśniające informacje podane w innych strefach opisu bibliograficznego
  • dodatkowe informacje uznane za ważne.

 

nformacje podane w strefie uwag mogą dotyczyć dowolnego aspektu opisywanych nut.

 

Specyficzny charakter uwag nie pozwala na ich kompletne wyliczenie. Można je kategoryzować według stref opisu bibliograficznego. Oprócz uwag odnoszących się do tych stref można podawać uwagi, które nie wiążą się z żadną strefą opisu bibliograficznego.

8.1 Źródła danych

Informacje służące do sformułowania uwag przejmuje się z nut (np. uwaga o bibliografii, źródle finansowania) lub spoza niej (np. uwaga dotycząca tytułu lub odpowiedzialności, uwaga dotycząca adresu wydawniczego).

8.2 Język i system pisma

Tekst uwagi formułuje się w języku polskim w sposób zwięzły i przejrzysty lub przejmuje się jako cytatę z publikacji.

8.3 Znaki umowne

Strefa uwag nie ma własnych znaków umownych, niemniej:

  • w przypadku sformalizowanej uwagi o zawartości opisywanych nut stosuje się znaki umowne używane w strefie tytułu i oznaczenia odpowiedzialności
  • podając dane serii głównej, stosuje się znaki umowne stosowane w strefie serii i nut wielotomowych.

8.4 Sposób zapisu

W przypadku uwag formułowanych przez katalogującego nie stosuje się skracania wyrazów, z wyjątkiem skrótów przewidzianych do stosowania w opisie bibliograficznym (zobacz Aneks nr 15).

 

Wyrażenia wprowadzające powinny być jednolite. Tekst uwagi należy oddzielać od wyrażenia wprowadzającego dwukropkiem, przy czym nie jest to znak umowny, a zwykły znak interpunkcyjny, z odstępem tylko po znaku (: ).

 

Jeżeli uwaga zawiera odesłanie do innego obiektu bibliograficznego, należy podać dane pozwalające na jego identyfikację.

 

Poszczególne uwagi pisane w ciągłości wiersza oddziela się kropką i odstępem (. ).

8.5 Kolejność uwag

Uwagi podaje się w następującej kolejności:


1. Uwaga o utworach i pracach współwydanych
2. Sformalizowana uwaga o zawartości
3. Uwagi dotyczące poszczególnych stref opisu bibliograficznego

a. uwagi dotyczące tytułu
b. uwagi dotyczące oznaczenia odpowiedzialności
c. uwagi dotyczące oznaczenia wydania
d. uwagi dotyczące adresu wydawniczego
e. uwagi dotyczące opisu fizycznego
f. uwagi dotyczące serii i nut wielotomowych
g. inne uwagi
h. uwagi dotyczące identyfikatora i sposobu uzyskania nut

4. Uwaga o pracy dyplomowych i dysertacjach
5. Uwaga o bibliografii i indeksie
6. Uwaga o ograniczeniu w rozpowszechnianiu
7. Uwaga o grupie odbiorców
8. Uwaga o wersji oryginalnej
9. Uwaga o innej postaci fizycznej
10. Uwaga o źródle finansowania
11. Uwaga o języku
12. Uwaga o nagrodzie.

8.6 Uwaga o utworach i pracach współwydanych

W strefie uwag podaje się informacje o utworach współwydanych bez wspólnego tytułu lub bez wspólnej strony tytułowej.


Uwagę rozpoczyna się od odpowiedniego wyrażenia wprowadzającego:

  • „Współwydane z:”
  • „Współwydane w kierunku przeciwnym z:”
  • „Współwydane z wersją … :”.

 

Obowiązkowo podaje się tytuł utworu współwydanego (tytuły utworów współwydanych). Inne dane bibliograficzne, takie jak oznaczenie odpowiedzialności, oznaczenie wydania, adres wydawniczy, opis fizyczny, podaje się, jeżeli są odmienne od danych bibliograficznych opisywanych nut jako całości.

 

Jeżeli uwaga o utworach współwydanych zawiera tytuł więcej niż jednego utworu, informacje dotyczące poszczególnych utworów wymienia się w kolejności ich występowania w nutach. Tytuły utworów tego samego autorstwa rozdziela się średnikiem z odstępem po obu stronach znaku ( ; ), natomiast utwory różnego autorstwa rozdziela się kropką i odstępem po znaku (. ) — analogicznie jak w strefie tytułu i oznaczenia odpowiedzialności.

Przykład 333.
Współwydane w kierunku przeciwnym z wersją na fagot

8.7 Sformalizowana uwaga o zawartości

W strefie uwag podaje się informacje o zawartości lub częściowej zawartości opracowywanych nut. Uwaga zawiera tytuły poszczególnych prac lub ich części wydane pod wspólnym tytułem oraz może zawierać oznaczenie odpowiedzialności i inne informacje towarzyszące.

Przykład 334.
Zawiera utwory na różne instrumenty

Przykład 335.
Różne obsady wokalne i instrumentalne

8.8 Uwagi dotyczące tytułu

W strefie uwag podaje się informacje o źródle tytułu właściwego, jeżeli:

  • w nutach występuje strona tytułowa, ale tytuł właściwy został przejęty z innej części nut
  • w nutach brak tytułu właściwego i został on przejęty spoza nut
  • w nutach brak tytułu właściwego i został on nadany przez katalogującego

Przykład 336.
Tytuł przejęty z okładki

Przykład 337.
Tytuł przejęty z nagłówka

Przykład 338.
Tytuł przejęty z teki

Przykład 339.
Tytuł według: Estr XIX t. 3 s. 330

Przykład 340.
Tytuł nadany przez katalogującego

8.9 Uwagi dotyczące oznaczeń odpowiedzialności

W strefie uwag podaje się następujące informacje dotyczące oznaczenia odpowiedzialności:

  • informacje o oznaczeniu odpowiedzialności ustalonym na podstawie źródeł spoza nut
  • sprostowania i komentarze dotyczące oznaczenia odpowiedzialności (np. błędnie przypisanego, fikcyjnego lub wątpliwego)
  • sprostowanie błędnej formy nazwy osoby lub ciała zbiorowego podanych w nutach
  • informacje o oznaczeniu odpowiedzialności nieprzejętym do strefy tytułu i oznaczenia odpowiedzialności.

Przykład 341.
Właściwa nazwa autora: Jan Kowalski

Przykład 342.
Wydanie anonimowe, autor ustalony według bloga „Historia”

Przykład 343.
Utwór błędnie przypisany W. A. Mozartowi

8.10 Uwagi dotyczące oznaczenia wydania

W strefie uwag podaje się następujące informacje dotyczące oznaczenia wydania:

  • informacje o zmianach zaistniałych w tytule lub w oznaczeniu odpowiedzialności względem poprzedniego wydania
  • informacje dotyczące historii powstania danego wydania i podstawy edycji
  • oznaczenie wydania, które nie odnosi się do opisywanych nut, ale do wydania oryginalnego
  • prawidłowe oznaczenie wydania, jeżeli w strefie oznaczenia wydania podano błędne oznaczenie przejęte z opisywanych nut
  • informacje o oznaczeniu wydania ustalonym na podstawie źródeł spoza nut
  • oznaczenia wydania prac współwydanych bez wspólnego tytułu, gdy każda z nich ma własne oznaczenie wydania
  • inne informacje związane z danym wydaniem.

Przykład 344.
Poprzednie wydanie pod tytułem : Zbiór pieśni

Przykład 345.
Wydanie zgodne z oryginałem

8.11 Uwagi dotyczące adresu wydawniczego

W strefie uwag podaje się informacje uzupełniające, wyjaśniające i prostujące związane z adresem wydawniczym.

Przykład 346.
Nazwa wydawcy na podstawie serwisu e-ISBN

Przykład 347.
Rok wydania na podstawie innych publikacji wydawcy

8.12 Uwagi dotyczące opisu fizycznego

W strefie uwag podaje się informacje dotyczące opisu fizycznego, m.in.:

  • źródło danych, na podstawie którego ustalono właściwą objętość lub inne elementy opisu fizycznego
  • osobliwości w liczbowaniu stron, kart, łamów, błędy w paginacji itd.
  • informacje o wspólnej oprawa np.: etui, teka
  • informacje szczegółowe o dodatku i jego opis fizyczny, jeżeli nie podano tych informacji w strefie opisu fizycznego.

Przykład 348.
[8], 500 stron ; 25 cm
[Strefa uwag: Liczba stron na podstawie DNB online.]

Przykład 349.
463 strony : ilustracje ; 24 cm + dodatek (24 strony : ilustracje ; 21 cm)

Przykład 350.
[14], 100, [3], 794, 794, 795-894 strony : mapy ; 22 cm
[Strefa uwag: Równoległa numeracja stron 1-794.]

Przykład 351.
213 stron ; 24 cm
[Strefa uwag: Numeracja stron także: 457-670.]

Przykład 352.
33, 31 stron ; 24 cm
[Strefa uwag: Numeracja stron w kierunkach przeciwnych.]

Przykład 353.
240 strony : ilustracje ; 15 cm + 1 CD
[Strefa uwag: Całość w etui.]

Przykład 354.
Karty zadrukowane dwustronnie

Przykład 355.
Strony 5-10 niezadrukowane

8.13 Uwagi dotyczące serii i nut wielotomowych

W strefie uwag podaje się informacje dotyczące serii i nut wielotomowych, m.in.:

  • nieprzejęte do strefy serii, występujące w różnych miejscach nut, wyrażone w tym samym języku i/lub systemie pisma odmienne tytuły tej samej serii lub nut wielotomowych (wraz z informacją o umiejscowieniu w nutach)
  • oznaczenie serii głównej, jeżeli w strefie serii podano podserię o tytule wyróżniającym
  • ISSN i/lub numerację serii głównej, jeżeli w strefie serii podano podserię o tytule niewyróżniającym
  • oznaczenie serii spoza nut
  • wyjaśnienie dotyczące serii oznaczonej wyłącznie znakiem graficznym
  • wyjaśnienia i sprostowania dotyczące tytułu i/lub błędnej numeracji serii i/lub nut wielotomowych.

 

8.13.1 Seria wyrażona wyłącznie znakiem graficznym


Jeżeli w nutach znajduje się tylko znak graficzny serii, nie podaje się jej nazwy w strefie serii i nut wielotomowych. W strefie uwag podaje się nazwę serii nadaną przez katalogującego lub znaną powszechnie.

Przykład 356.
Tzw. Seria ze Słowikiem
[Seria wyrażona wyłącznie znakiem graficznym — symbolem słowika.]

 

8.13.2 Tzw. cykle bez tytułu


W przypadku nut, które nie są wydawane pod wspólnym tytułem jako części nut wielotomowych lub w ramach serii, ale które według informacji od autora i/lub wydawcy mają zgodnie z jego/ich zamierzeniem stanowić cykl, podaje się odpowiednie uwagi wyjaśniające.

 

8.13.3 ISSN, dodatki i numery specjalne czasopism


W nutach stanowiących dodatek do czasopisma lub jego wydanie specjalne podaje się wyłącznie ogólną uwagę wyjaśniającą zawierającą tytuł czasopisma. Jeżeli w nutach występuje także ISSN danego czasopisma, podaje się go w tej samej uwadze.

 

Jeżeli w nutach występuje ISSN, ale brak jakiegokolwiek tytułu serii oraz nuty nie stanowią dodatku do czasopisma ani jego wydania specjalnego, podaje się uwagę wyjaśniającą. Uwagę tę stosuje się bez względu na to, czy dany ISSN znajduje się w bazie ISSN, czy też nie.

Przykład 357.
W nutach ISSN 0239-6661 bez tytułu serii

Jeżeli w nutach występuje tytuł serii oraz ISSN innej serii lub czasopisma, podaje się uwagę wyjaśniającą.

8.14 Inne uwagi

W strefie uwag podaje się informacje przejęte z opisywanych nut (np.: ze strony tytułowej, okładki, grzbietu, strony redakcyjnej) lub spoza niej, które nie przynależą do żadnej strefy opisu bibliograficznego ani też nie wynikają np. z tytułu lub dodatku do tytułu, np.:

  • uwagi dotyczące wystawy w przypadku katalogów wystaw i innych publikacji im towarzyszących (miejsca, daty, nazwy wystawy)
  • uwagi dotyczące konferencji, seminarium lub innej imprezy powiązanej z opracowywanymi nutami (miejsca, daty, nazwy imprezy)
  • uwagi mające na celu lepszą identyfikację nut.

Przykład 358.
Skomponowane na międzynarodową wystawę w Paryżu w 1925 r.

Przykład 359.
Pierwszy raz wykonane podczas II Międzynarodowego Kongresu Muzykologicznego w Warszawie

Przykład 360.
Dedykowane Ochotniczej Straży Pożarniczej w Jaśle

8.15 Uwagi dotyczące identyfikatora i sposobu uzyskania nut

W strefie uwag podaje się informacje dotyczące ISBN lub ISMN ustalonego na podstawie źródeł spoza nut:

  • odpowiedniej zagranicznej bibliografii narodowej lub katalogu biblioteki centralnej;
  • serwisu e-ISBN.

Przykład 361.
ISBN na podstawie serwisu e-ISBN

8.16 Uwaga o pracy dyplomowej i dysertacji

Uwaga o pracy dyplomowej i dysertacji obejmuje informacje o:

  • rodzaju pracy lub dysertacji;
  • instytucji, w której praca została złożona (z pominięciem instytucji podrzędnych — wydziałów, instytutów, zakładów itp.);
  • roku obrony dyplomu lub uzyskania stopnia naukowego.

 

Uwagę o pracy dyplomowej i dysertacji podaje się w strefie uwag, jeżeli opisywane nuty są z nią powiązane.

 

Do określenia rodzaju pracy dyplomowej lub dysertacji stosuje się poniższe terminy:

  • Praca licencjacka
  • Praca inżynierska
  • Praca magisterska
  • Rozprawa doktorska
  • Rozprawa habilitacyjna.

 

Jeżeli żaden z powyższych terminów nie jest adekwatny, przejmuje się określenie dotyczące rodzaju pracy dyplomowej z opisywanych nut.

Przykład 362.
Zawiera także prace stanowiące podstawę habilitacji

Przykład 363.
Rozprawa habilitacyjna. Akademia Muzyczna im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, 2010

Przykład 364.
Rozprawa doktorska. Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, 2014

Przykład 365.
Praca magisterska. Uniwersytet Warszawski, 2015

8.17 Uwaga o bibliografii i indeksie

W strefie uwag podaje się informacje o bibliografii załącznikowej lub bibliografii osobowej oraz o indeksach zawartych w opisywanych nutach lub dodatku.

 

Podaje się określenia w języku polskim: bibliografia, netografia, filmografia, dyskografia. Podaje się numery stron, na których znajduje się bibliografia.

 

Jeżeli w nutach występuje jednocześnie bibliografia, filmografia lub dyskografia, numery stron wymienia się łącznie, nawet jeśli kolejne spisy zaczynają się na następnej stronie. Numery stron poszczególnych spisów podaje się osobno, jeśli znajdują się na stronach, które z sobą nie sąsiadują.

 

Kolejność podawania uwag:

  • bibliografia osobowa
  • bibliografia, dyskografia, filmografia — w pierwszej kolejności wymienia się bibliografię, następnie kolejne spisy
  • indeks(y).

Przykład 366.
Bibliografia na stronach 17-18

Przykład 367.
Bibliografia, filmografia na stronach 300-309

Przykład 368.
Bibliografia utworów Józefa Elsnera

Przykład 369.
Bibliografia na stronach 609-614. Indeks

Przykład 370.
Bibliografia na stronach [125-126]

Przykład 371.
Wykaz najważniejszych kompozycji

Nie wymienia się numerów stron zajmowanych przez indeks(y) ani nie rozróżnia się ich typów. Uwagi o bibliografii i indeksie oddziela się kropką i odstępem.

Przykład 372.
Indeksy

Przykład 373.
Bibliografia na stronach 456-389. Indeks

Przykład 374.
Bibliografia, dyskografia na stronach 216-220. Indeksy

8.18 Uwaga o ograniczeniu w rozpowszechnianiu

W strefie uwag podaje się informacje o ograniczeniu w rozpowszechnianiu nut. Informację o rodzaju ograniczeń przejmuje się z egzemplarza nut.

Przykład 375.
Na prawach rękopisu

Przykład 376.
Do użytku służbowego

Przykład 377.
Wydano jako manuskrypt w nakładzie 200 egzemplarzy numerowanych

Przykład 378.
Materiał nieprzeznaczony do publikowania

Przykład 379.
Nur für wissenschaftlichen Gebrauch. Als Manuskript vervielfältigt

Przykład 380.
Printed for private circulation

8.19 Uwaga o grupie odbiorców

W strefie uwag podaje się informacje o grupie odbiorców. Z opisywanych nut przejmuje się tylko te informacje, które uznaje się za ważne dla określenia grupy odbiorców. Nie przejmuje się uwag równoznacznych z informacjami występującymi w innych strefach opisu zawierającymi dane przejęte z opisywanych nut (np. z tytułu, dodatku do tytułu itd.). Nie przejmuje się także określeń marketingowych, np. „nuty dla każdego”.

 

Uwagę podaje się w formie występującej w nutach, w razie potrzeby skracając tekst uwagi z zachowaniem sensu i poprawności gramatycznej.

Przykład 381.
Piosenki do śpiewania dla dzieci i młodzieży

Przykład 382.
Pieśni patriotyczne dla przedszkolaków

8.20 Uwaga o wersji oryginalnej

Uwagę o wersji oryginalnej podaje się w przypadku, gdy podstawę opisu stanowi reprodukcja.

 

Uwagę podaje się w sformalizowanej wersji z podziałem na strefy opisu bibliograficznego. Kolejne elementy opisu bibliograficznego oryginału, zapisywane w strefie uwag, oddziela się znakami właściwymi dla poszczególnych stref opisu. Do uwagi przejmuje się wyłącznie te elementy opisu oryginału, które są odmienne od elementów zawartych w opisie reprodukcji (najczęściej adres wydawniczy lub tytuł).

 

Opis oryginału poprzedza się wyrażeniem wprowadzającym w języku polskim. Można przejąć określenie podane przez wydawcę (np. reprint, przedruk, faksymile, przedruk fotooffsetowy) lub użyć ogólnego wyrażenia „reprodukcja” w przypadku braku takiej informacji. Wyrażenie wprowadzające powinno być wyrażeniem przyimkowym zawierającym przyimek „z”: „Reprodukcja z:”, „Reprint z:”, „Facsimile z:” itp.

Przykład 383.
Faksymile z: Symphonie / Beethoven. — Lipsk, 1920

8.21 Uwaga o innej postaci fizycznej

W strefie uwag podaje się przejętą z opracowywanej nut informację o istnieniu innej, powszechnie dostępnej postaci fizycznej opracowywanych nut.

Przykład 384.
Nuty dostępne online

Przykład 385.
Głosy dostępne na tylko na CD

8.22 Uwaga o źródle finansowania

W strefie uwag podaje się informacje o źródle finansowania nut. Nazwy instytucji podaje się zgodnie z zasadami tworzenia deskryptorów korporatywnych, a nazwy osób podaje się w mianowniku. Jeżeli nuty była współfinansowana przez wiele osób lub ciał zbiorowych, dopuszcza się podanie ogólnej informacji charakteryzującej źródła finansowania. Nie pomija się informacji o finansowaniu ze środków publicznych.

Przykład 386.
Współfinansowanie: Ministerstwo Kultury i Sztuki (Polska) i inne instytucje polskie i zagraniczne
[W nutach: Zorganizowanie wystawy i przygotowanie katalogu było możliwe dzięki dotacjom udzielonym przez Ministerstwo Kultury i Sztuki Rzeczypospolitej Polskiej, Ministerstwo Kultury Republiki Litwy.]

Przykład 387.
Współfinansowanie: Osoby prywatne oraz instytucje
[W nutach: Finansowego wsparcia udzielili: Jacek Kowalski, Bogna Jankowski, dofinansowanie Uniwersytetu Trzeciego Wieku.]

Pomija się:

  • nazwy programów, funduszy, numery grantów itp.
  • informacje, które nie identyfikują konkretnych osób lub ciał zbiorowych (np. „Publikacja dotowana ze źródeł prywatnych”, „Druk poradnika sfinansowano z 1% podatku”)
  • informacje dotyczące sfinansowania publikacji przez samego autora, jeżeli jest on także wydawcą.

 

Wszystkie fundusze i programy europejskie zastępuje się nazwą: Unia Europejska.

 

W przypadku finansowania przez organy administracji państwowej lub samorządowej podaje się nazwę organu terytorialnego, np. Urząd Marszałkowski (Województwo Mazowieckie), Samorząd (Województwo Podlaskie), Powiat Płocki, Miasto Gdynia.

 

Zachowuje się nazwy funkcji osób publicznych (np. dziekan, burmistrz, prezydent miasta), ale pomija ich imiona i nazwiska.

 

Nazwę ciała zbiorowego lub osoby finansującej poprzedza się wyrażeniem wprowadzającym: „Finansowanie:” lub „Współfinansowanie:”.

 

Dwa różne źródła finansowania rozdziela się przecinkiem i odstępem (, ).

8.23 Uwaga o języku

W strefie uwag podaje się informacje o języku utworów wokalnych, komentarzy i innych, jeżeli inne strefy opisu nie dostarczają pełnych danych o języku, a opisywane nuty spełniają przynajmniej jeden z następujących warunków:

  • zawierają tekst w więcej niż jednym języku
  • tekst jest przekładem lub zawiera przekład
  • zawiera streszczenie w innym języku niż tekst główny
  • język przedmowy, posłowia i/lub spisu treści jest inny niż język tekstu głównego
  • język tekstu jest inny niż język tytułu właściwego i nie znajduje to odzwierciedlenia w innych strefach opisu.

 

Języki tekstu, streszczeń itd. wymienia się w kolejności alfabetycznej. W przypadku tekstów równoległych, jeżeli jeden z języków stanowił podstawę przekładu dla pozostałych wersji językowych, podaje się go jako pierwszy, a pozostałe w kolejności alfabetycznej.

 

Uwagi podaje się z zachowaniem poniższej kolejności:

1. Uwagi dotyczące języka tekstu głównego i/lub języka oryginału
2. Uwagi dotyczące języka wstępu, przedmowy, posłowia
3. Uwagi dotyczące języka streszczenia
4. Uwagi dotyczące języka spisu treści.

 

Kolejne uwagi, dotyczące jednej z czterech wyżej wymienionych części tekstu, oddziela się kropką. Uwagi można łączyć w jedną frazę, jeżeli dotyczą tego samego języka/języków.

Przykład 388.
Część prac w języku angielskim, część w przekładzie z języka francuskiego. Wstęp także w języku angielskim. Streszczenia w języku francuskim i niemieckim przy pracach. Spis treści także w języku francuskim

Przykład 389.
Wstęp i spis treści także w języku angielskim
[Tekst utworów wokalnych w języku polskim. Tytuły, wstęp i spis treści w języku polskim i angielskim.]

 

8.23.1 Język tekstu


Przykład 390.
W aneksie teksty źródłowe w języku niemieckim

Przykład 391.
Tekst w gwarze podhalańskiej

Przykład 392.
Słowa także poza tekstem muzycznym

 

8.23.2 Język tekstu równoległego


Przykład 393.
Słowa polskie i niemieckie

Przykład 394.
Słowa równolegle niemieckie, angielskie i francuskie

 

8.23.3 Język oryginału


Uwagę o języku oryginału i/lub języku, z którego wykonano przekład pośredni, podaje się, gdy spełnione są jednocześnie oba poniższe warunki:

  • w opisie brak tytułu oryginału, ponieważ jest on niemożliwy do ustalenia
  • język oryginału nie wynika z danych zawartych w oznaczeniu odpowiedzialności.

Przykład 395.
Tłumaczenie z języka niemieckiego

 

8.23.4 Język streszczenia


Uwagę o języku streszczenia podaje się wyłącznie, gdy streszczenie jest w innym języku niż tekst języka publikacji. W przypadku streszczeń dotyczących jedynie części tekstu, podaje się informację, jakiej części tekstu dotyczą. Jeżeli nie wszystkie części tekstu są opatrzone streszczeniem obcojęzycznym, podaje się ogólną informację o ich liczbie, stosując określenia „niektóre” (przynajmniej jedno streszczenie) lub „większość”. Nie podaje się uwagi o streszczeniu obcojęzycznym, jeśli wystąpiło ono jedynie przy jednym utworze.

Przykład 396.
Teksty w języku polskim i angielskim

 

8.23.5 Język wstępu / posłowia / spisu treści


Przykład 397.
Spis treści także w języku niemieckim
[W nutach występuje spis treści w języku tekstu głównego np. polskim oraz w języku niemieckim.]

Przykład 398.
Wstęp w języku niemieckim
[W nutach występuje wyłącznie wstęp w języku niemieckim, brak wstępu w języku tekstu utworu wokalnego np. polskim.]

Przykład 399.
Wstęp także w języku niemieckim
[W nutach występuje wstęp w języku niemieckim oraz wstęp w języku angielskim.]

Przykład 400.
Wstęp, zakończenie i spis treści także w języku francuskim

 

8.23.6 Wiele języków


Przykład 401.
Tekst hymnu tłumaczony na 10 języków

 

8.23.7 Uwaga o systemie pisma


Uwagę o systemie pisma podaje się, jeżeli:

  • do zapisu języka wykorzystuje się obecnie więcej niż jeden system pisma (np. w języku serbskim, azerbejdżańskim, tatarskim, kurdyjskim, mongolskim);
  • do zapisu języka wykorzystano inny system pisma niż powszechnie obecnie stosowany dla danego języka (np. język białoruski zapisany alfabetem łacińskim);
  • w nutach występuje zapis alfabetem Braille’a lub w innym systemie pisma przeznaczonym dla osób niewidomych;
  • dla zaznaczenia innego kroju pisma niż antykwa, przede wszystkim pisma gotyckiego;
  • istnieje potrzeba wyrażania innego specjalnego sposobu zapisu, np. alfabetu fonetycznego.

 

Z reguły podaje się wyłącznie nazwę odpowiedniego systemu pisma. Jeżeli uwaga o systemie pisma jest nieczytelna, należy podać informację, którego z języków tekstu uwaga dotyczy.

Przykład 402.
Alfabet łaciński

Przykład 403.
Cyrylica

Przykład 404.
Pismo mongolskie

Przykład 405.
Pismo gotyckie

Przykład 406.
Alfabet Braille’a

Przykład 407.
Alfabet łaciński. Część tekstu cyrylicą

Przykład 408.
Tekst równolegle w języku polskim i w przekładzie hebrajskim i jidysz. Tekst hebrajski w pełni zwokalizowany

Przykład 409.
Część tekstu w języku polskim. Tekst w języku azerbejdżańskim w alfabecie łacińskim

8.24 Uwaga o nagrodzie

W strefie uwag podaje się informację o nagrodzie przyznanej opisywanym utworom w nutach, o ile informacja ta jest podana w egzemplarzu i ma istotne znaczenie dla ustalenia danych, między innymi o roku publikacji.

Przykład 410.
Utwór nagrodzony na konkursie kompozytorskim w Tours w 1987 r.

Przykład 411.
Utwór nagrodzony na konkursie „Expressu Wieczornego”

Przykład 412.
Utwór nagrodzony I nagrodą na Konkursie Związku Śląskich Kół Śpiewaczych w 1928 r.

Przykład 413.
Utwór nagrodzony na konkursie wydawn. muzycznego „Lira Polska”. Nagroda IIa.

Przykład 414.
Utwór nagrodzony na konkursie kompozytorskim im. Grzegorza Fitelberga 1964

9. Strefa identyfikatora i sposobu uzyskania nut

Strefa identyfikatora i sposobu uzyskania nut zawiera następujące elementy:

  • identyfikator (np. ISBN, ISMN)
  • informacje uzupełniające
  • sposób uzyskania nut
  • znak wydawniczy i inne znaki identyfikujące wydanie.

9.1 Znaki umowne

W strefie identyfikatora i sposobu uzyskania nut stosuje się następujące znaki umowne:

 

( () ) odstęp, nawias zwykły, odstęp — odstęp przed pierwszym i po drugim elemencie znaku

  • łącznie obejmuje informacje uzupełniające dla ISBN, ISMN
  • łącznie obejmuje informacje uzupełniające dla warunków dostępności (ceny)

( ; ) odstęp, średnik, odstęp

  • poprzedza każdą dodatkową informację uzupełniającą

( : ) odstęp, dwukropek, odstęp

  • poprzedza warunki dostępności, o ile nie stanowią pierwszego elementu strefy.

9.2 Kolejność elementów

Elementy strefy identyfikatora i sposobu uzyskania nut podaje się w następującej kolejności:

  • poprawne i prawidłowo przypisane identyfikatory
  • informacja uzupełniająca/informacje uzupełniające
  • warunki dostępności
  • niewłaściwy identyfikator.

 

W przypadku braku możliwości ustalenia prawidłowego ISBN, ISMN na pierwszym miejscu podaje się niewłaściwy ISBN a następnie informacje uzupełniające.

 

Przykładowe schematy układu elementów:

 

ISBN

 

Warunki dostępności

 

ISBN : warunki dostępności

 

ISBN (informacja uzupełniająca)

 

ISBN (informacja uzupełniająca) : warunki dostępności

 

ISBN : warunki dostępności (informacja uzupełniająca)

 

ISBN (informacja uzupełniająca) : warunki dostępności (informacja uzupełniająca)

 

ISBN (informacja uzupełniająca ; informacja uzupełniająca)

 

Poprawny ISBN (informacja uzupełniająca) Niewłaściwy ISBN (informacja uzupełniająca)

 

ISMN

 

Znak wydawniczy

9.3 Źródła danych

Podstawowym źródłem danych dla tej strefy jest egzemplarz opracowywanych nut.

 

Jeżeli w nutach występuje wyłącznie niewłaściwy ISBN lub ISMN, stosuje się poniższe rozwiązania:

 

Cenę oraz inne warunki dostępności przejmuje się wyłącznie z opisywanych nut.

9.4 Język i system pisma

Elementy strefy identyfikatora i sposobu uzyskania nut podaje się w języku polskim z wyjątkiem informacji uzupełniających przejętych z nut, które nie są podawane w ujednoliconej formie, np. nazw wydawców lub oznaczeń części.

9.5 ISBN, ISMN

ISBN (International Standard Book Number) Międzynarodowy Znormalizowany Numer Książek to niepowtarzalne oznaczenie cyfrowe identyfikujące jedno wydanie książek (także nut) lub jego wariant różniący się formatem, rodzajem papieru, oprawą lub nośnikiem. W 1974 roku w Polsce został wprowadzony 10-cyfrowy ISBN, od 2007 roku stosuje się ISBN 13-cyfrowy.

 

ISBN 13-cyfrowy składa się z pięciu grup (cyfr):

  • prefiksu 978
  • kodu kraju lub strefy językowej wydania
  • kodu wydawcy
  • kodu publikacji
  • cyfry kontrolnej.

 

Cyfrę kontrolną sprawdza się, wyliczając algorytm na poprzednich cyfrach. ISBN 10- i 13-cyfrowe są wyliczane na podstawie odmiennych algorytmów.

 

Liczba cyfr w każdym elemencie numeru ISBN dla grupy rejestracyjnej, wydawcy i publikacji różni się długością.

 

Od 2002 roku wprowadzono w Polsce International Standard Music Number (międzynarodowy znormalizowany numer wydawnictwa nutowego). Zawiera on nadane przez wydawcę oznaczenie trzynastocyfrowe, identyfikujące jedno wydanie nut lub wariant różniący się postacią zewnętrzną (np. formatem, papierem, oprawą). W nutach zawierających więcej jednostek (wielotomowych) każda jednostka może otrzymać dodatkowe oznaczenie indywidualne oprócz oznaczenia wspólnego dla całości publikacji.

 

ISMN 13-cyfrowy składa się z pięciu grup (cyfr):

  • prefiksu 979
  • kodu kraju lub strefy językowej wydania
  • kodu wydawcy
  • kodu publikacji
  • cyfry kontrolnej.

Przykład 415.
ISBN 83-224-0528-6
[ISBN dla nut Polskiego Wydawnictwa Muzycznego wydanych w 1999 roku.]

Przykład 416.
ISBN 978-83-224-0956-5
[ISBN dla nut Polskiego Wydawnictwa Muzycznego wydanych w 2014 roku.]

Przykład 417.
ISMN 979-0-801566-25-6
[ISMN dla nut wydanych w 2017 r.]

 

9.5.1 Więcej niż jeden ISBN, ISMN


Jeżeli w nutach występuje kilka poprawnych i prawidłowo przypisanych ISBN, podaje się je w następującej kolejności:

  • ISBN przypisany opisywanemu wariantowi wydania
  • ISBN całości zestawu, jeżeli każda część zestawu posiada własny ISBN, a opis dotyczy całości
  • ISBN 13-cyfrowy, jeżeli w nutach występuje także jego wariant 10-cyfrowy.

 

Każdy ISBN podaje się w osobnej strefie pisanej od nowego wiersza z wcięciem.

Przykład 418.
ISBN 83-7120-104-4 (oprawa miękka ; cz. 4)
ISBN 83-7120-088-9 (całość)

Jeżeli nuty została wydane w formie teki zawierającej nienumerowane zeszyty, jako pierwszy podaje się ISBN całości.

Przykład 419.
ISBN 978-83-274-5233-7 (całość)
ISBN 978-83-274-5242-9 (oprawa miękka ; Brawo czterolatku)
ISBN 978-83-274-3390-9 (oprawa miękka ; Dzikie łabędzie)
ISBN 978-83-274-3381-7 (oprawa miękka ; Piotruś Pan)
ISBN 978-83-274-3370-1 (oprawa miękka ; Piękna i Bestia)
ISBN 978-83-274-3377-0 (oprawa miękka ; Pinokio)
ISBN 978-83-274-3378-7 (oprawa miękka ; Czerwony Kapturek)

9.6 Informacje uzupełniające

Informacje uzupełniające dotyczą:

  • rodzaju oprawy
  • całości i części nut wielotomowych lub zestawu
  • błędnego lub ponownie nadanego ISBN, ISMN.

 

Informacje uzupełniające podaje się w formie ujednoliconej. Informacje uzupełniające, które dotyczą jednego ISBN, ujmuje się łącznie w nawias zwykły ( () ). Dodatkowe informacje uzupełniające (informacje innego rodzaju) podaje się po średniku z odstępem po obu stronach znaku ( ; ).

Przykład 420.
ISBN 978-90-04-29180-5 (oprawa miękka)

Przykład 421.
ISBN 978-83-62609-81-9 (oprawa twarda ; t. 2)

Przykład 422.
ISBN 978-83-271-5786-7 (oprawa twarda ; Wydawnictwo Dolnośląskie) : zł 19,99

Przykład 423.
ISBN 978-83-61712-80-0 (ponownie nadany ; oprawa miękka)

 

9.6.1 Określenie rodzaju oprawy


Rodzaj oprawy podaje się obowiązkowo po pierwszym wystąpieniu ISBN, ISMN z wyjątkiem przypadków gdy podaje się informacje o błędnym lub ponownie nadanym ISBN, ISMN, które zawsze występują w pierwszej kolejności.

 

Jeżeli nuty nie mają ISBN i rodzaj oprawy stanowi pierwszy element pola, zapisuje się go dużą literą.
Najczęściej stosowane nazwy rodzajów oprawy:

  • oprawa miękka
  • oprawa twarda
  • oprawa twarda w płótnie
  • oprawa twarda w skórze
  • oprawa bibliofilska
  • luźne karty.

Przykład 424.
ISBN 978-90-04-29180-5 (oprawa miękka)
ISBN 978-90-04-29181-2 (oprawa twarda)
ISBN 978-90-04-29182-8 (błędny ; oprawa twarda w płótnie)

Jeżeli nuty wielotomowe mają ISBN, ISMN zarówno dla całości, jak i poszczególnych tomów, rodzaj oprawy podaje się wyłącznie przy poszczególnych tomach.

 

Jeżeli wszystkie tomy są identyfikowane wyłącznie wspólnym ISBN, ISMN rodzaj oprawy podaje się po ISBN, ISMN.

Przykład 425.
ISBN 978-83-62609-67-3 (oprawa twarda ; t. 1)

Przykład 426.
ISBN 978-83-62609-81-9 (oprawa twarda ; t. 2)
ISBN 978-83-62609-66-6 (całość) : zł 80

Przykład 427.
ISBN 978-83-8079-104-6 (oprawa twarda ; całość) : zł 94,90 (t. 2)

Jeżeli wydawca przygotował warianty wydania w nietypowych rodzajach opraw, uzupełnia się je dodatkowymi określeniami.

Przykład 428.
ISBN 978-83-946175-3-0 (oprawa miękka z indeksami)

Jeżeli w nutach występuje więcej niż jeden ISBN, ISMN i rodzaj oprawy nie stanowi wystarczającego rozróżnienia, każdy ISBN opatruje się dodatkową informacją uzupełniającą podawaną po średniku z odstępem po obu stronach znaku ( ; ).

Przykład 429.
ISBN 978-83-8065-074-9 (oprawa miękka ; okładka bordowa) : zł 12,90

Przykład 430.
ISBN 978-83-8065-075-6 (oprawa miękka ; okładka jasnobrązowa)
[Opis nut w okładce bordowej. W nutach występuje także ISBN wariantu wydania z inną okładką.]

 

9.6.2 Nazwa wydawcy


Jeżeli nuty zostały wydane przez więcej niż jednego wydawcę, każdy ISBN, ISMN należy opatrzyć zwięzłą i czytelną informacją uzupełniającą identyfikującą właściwego wydawcę. Informacją uzupełniającą może być np. akronim, forma skrócona lub pełna nazwa wydawcy. Warunkiem zastosowania odpowiedniego rozwiązania jest czytelność informacji.

 

Jeżeli ISBN należy do osoby prywatnej, jako informację uzupełniającą podaje się inicjał(y) imienia oraz nazwisko. Jeśli wydawca sam dokonał rozróżnienia, stosując akronim lub inną formą swojej nazwy, można przejąć je do opisu.

 

9.6.3 Część i całość nut wielotomowych


Jeżeli nuty opatrzono ISBN części (tomu, zeszytu itp.) oraz całości nut wielotomowych, oba numery należy uzupełnić odpowiednimi informacjami dodatkowymi. W przypadku tomów numerowanych, numery części podaje się cyframi arabskimi niezależnie od formy występującej w nutach (cyfry rzymskie, słownie, oznaczenie graficzne, np. gwiazdki itp.). Numeracja (określenie wraz z numerem) powinna być zgodna z zastosowaną w strefie tytułu i odpowiedzialności lub strefie serii i nut wielotomowych. ISBN części nienumerowanych można rozróżnić w sposób wskazany przez wydawcę, tytułami lub innymi zwięzłymi określeniami.

 

Do oznaczenia ISBN całości nut wielotomowych stosuje się wyłącznie określenie „całość”.

9.7 Niewłaściwy ISBN, ISMN

ISBN uznaje się za niewłaściwy jeżeli:

  • jest błędny pod względem długości lub struktury
  • został wcześniej wykorzystany do identyfikacji innej publikacji.

 

Jeżeli w nutach występuje ISBN, ISMN oryginału lub ISBN, ISMN poprzednich wydań, nie przejmuje się ich do strefy ISBN, ISMN. Informację o tym podaje się jedynie w strefie uwag.

 

Jeżeli w nutach występuje ISBN, ISMN rozpoznany jako niewłaściwy, podaje się odpowiednią informację uzupełniającą: „błędny” lub „ponownie nadany”.

 

Poprawny ISBN, ISMN można ustalić w następujących przypadkach:

  • błąd występuje w jednej z trzech pierwszych części ISBN, ISMN lub na ich styku, czyli w prefiksie (978 lub 979), kodzie kraju lub kodzie wydawcy
  • przeliczyć 10-cyfrowy ISBN (bez prefiksu) na 13-cyfrowy ISBN
  • wydawca zarejestrował nuty w serwisie e-ISBN i podał tam jej właściwy ISBN.

 

Jeżeli w nutach występuje wyłącznie błędny ISBN, ISMN, a ustalenie prawidłowego numeru jest możliwe, poprawny ISBN, ISMN przejmuje się do strefy ISBN, ISMN i podaje się w pierwszej kolejności, wraz z odpowiednią informacją wyjaśniającą w strefie uwag

 

Jeżeli ISBN, ISMN na opracowywanych nutach jest identyczny z ISBN, ISMN nadanym wcześniej innym nutom, należy ustalić, który z nich jest właściwy dla opracowywanych nut, stosując poniższe rozwiązania:

  • sprawdzić w serwisie e-ISBN, którym nutom został przypisany ISBN, ISMN
  • skontaktować się z wydawcą w celu wyjaśnienia.

 

Jeżeli nie można ustalić, który ISBN czy ISMN identyfikuje dane nuty, należy przejąć oba ISBN, ISMN do opisu jako poprawne bez wyjaśniania w strefie uwag.

9.8 Sposób uzyskania nut

Wydrukowaną cenę oraz inne warunki dostępności przejmuje się wyłącznie z egzemplarza nut.

 

Cenę nut podaje się cyframi arabskimi poprzedzonymi odpowiednim symbolem waluty lub kodem ISO 4217, zależnie od formy występującej w nutach. Zdawkowe jednostki pieniężne (np. grosze, centy) zapisuje się po przecinku. Kolejne ceny w różnych walutach oddziela się przecinkiem i odstępem. W razie potrzeby po cenie dodaje się zwięzłą informację wyjaśniającą ujętą w nawias zwykły.

 

W opisie nut dystrybuowanych bezpłatnie podaje się określenie „egzemplarz bezpłatny”.

 

Określenie warunków dostępności podaje się po dwukropku z odstępem po obu stronach znaku ( : ).

Przykład 431.
ISBN 979-83-7181-868-4-3 (oprawa miękka) : zł 22
[Na okładce: cena detaliczna 22,00 zł.]

9.9 Znak wydawniczy i inne znaki identyfikujące wydanie

Znak wydawniczy charakterystyczny dla publikacji utworów muzycznych, zazwyczaj znajdujący się na dolnym marginesie każdej strony, podaje się w formie przejętej z egzemplarza nut. Jeśli na stronie tytułowej znajduje się inny znak zawierający litery lub cyfry, może zostać także podany jako inny znak identyfikujący wydanie nut.

Przykład 432.
PWM 10 560
[Na dolnym marginesie nut.]

Przykład 433.
K. 4679 S.

Przykład 434.
P 87

Przykład 435.
Peters 12 375

Przykład 436.
No. 365
[Na stronie tytułowej nut z 19 w.]

Przykład 437.
ARS_M 046
[Na dolnym marginesie nut.]